Een psychisch gestoorde: "Migratie is een positief verhaal"
Geschreven door Eddy Hermy
Dat je een gestoorde geest moet hebben om, zonder rekening te houden met de kosten van migratie, plompverloren de stelling "immigratie is een positief verhaal" te poneren is duidelijk. Dat een immigrationistische extremist dat zonder enige tegenspraak kan doen is dan ook een bewijs van hoe de machtselite en het kapitaal winsten genereren uit immigratie.
Als de elite niet met de winst zou gaan lopen en de gemeenschap niet de kosten zou dragen, dan zou iemand die dergelijke beweringen doet als een sociaal gevaar worden beschouwd. Als een vakbondsman zou zeggen dat het eenheidstatuut de maximale voordelen van de bedienden moet toepassen en dat dit een positief verhaal is, de man zou gelyncht worden door de media en de politieke kaste. En het "Centrum" van De Witte zou de vakbondsman door dik en dun moeten verdedigen. Wat het Centrum natuurlijk niet zal doen, omdat het discriminatie bij eigen volk niet zo erg vindt. En als iemand zoals Dewitte dan zegt dat een immigrant alle rechten en uitkeringen moet krijgen waar de eigen bevolking recht op heeft zonder voorafgaande inspanning, dan is dat plotseling de normaalste zaak van de wereld.
Rare anti-discriminatie. Voor mensen die hier al generaties lang werken, kan gepingeld worden over hoe gelijk ze wel mogen zijn en dat het allemaal niet te veel mag kosten. Daar wordt met geen woord over gerept als het over immigratie gaat. En dan de hersenkronkel van De Witte dat de huizenprijzen in dit land danzij de immigratie nog altijd stijgen in tegenstelling tot in andere landen is toch te gek voor woorden? Dat is niet positief voor de mensen die een huis willen kopen, dat is hoogstens positief voor de bouwers en verkopers van huizen! In het voordeel van de kapitaalbezitter dus, en in het nadeel van de eigen bevolking die steeds hogere prijzen mogen ophoesten. Met als neveneffect dat de huurprijzen de pan uitswingen. En dat die huurprijzen steeds hoger worden, is een gevolg van de onatuurlijke bevolkingsexplosie: immigratie. Voor wie is dat positief, mijnheer De Witte?
En het foefje dat mensen die hier als immigrant werken door het feit dat ze belastingen betalen in hun onkosten zouden voorzien? Wat een economische debiel moet je zijn om daar op uit te komen? De overhead die de gemeenschap moet dragen voor een modaal gezin is al veel hoger dan de input aan belastingen en taksen die worden afgedragen door dat gezin. Als je weet dat een immigratiegezin een veel lagere - of geen - input via belastingen heeft, dan is de rekening tooch vlug gemaakt? Of hebben die advocaten en andere intellectuelen die het Centrum De Witte bevolking hun diploma op de rommelmarkt gekocht? Je zou het zo denken als je de onzin van De Witte leest...
En ja, mijnheer De Witte, ook de lagere klasse van onze eigen bevolking kost de gemeenschap veel geld. Maar dat is een natuurlijke verantwoordelijkheid die we dragen tegenover het eigen volk. En dat we die mensen niet optimaal vooruithelpen, zal u toch niet ontkennen? Of kan dat u geen barst schelen, mijnheer?
U wil namelijk de steeds schaarser wordende middel herverdelen:van onze armen naar ingevoerde armen!
Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) moet voor 30 juni hervormd worden, zo besliste de federale regering vorig jaar. Jozef De Witte is er klaar voor, maar hij weet dat die streefdatum niet gehaald zal worden. Hij formuleert in De Zondag alvast drie strijdpunten voor het vernieuwde CGKR: 'Racisme en discriminatie op grond van geloof en levensbeschouwing, de negatieve perceptie rond migratie en de strijd tegen mensenhandel.'
In de gratis krant De Zondag doet Jozef De Witte de drie speerpunten van zijn CGKR uit de doeken. Hij heeft de afgelopen 10 jaar in België op het vlak van discriminatie een forse vooruitgang gezien wat betreft seksuele geaardheid, handicap en leeftijd. 'Op drie andere domeinen blijven de uitdagingen even groot als toen. In de eerste plaats: racisme en discriminatie op grond van geloof en levensbeschouwing.' De Witte somt daarbij antisemitisme, islamofobie en het hoofddoekendebat op. Dat laatste is volgens de directeur van het CGKR een debat 'over iets wat vrijheid inperkt, namelijk een verbod op het dragen van een hoofddoek.'
Meer: Knack
Er is de laatste dagen veel beroering over het overlijden van een jonge 'antifascistische’ militant in de Franse hoofdstad Parijs na een vechtpartij met rechtse militanten.
Over het hoe en wat er juist op het fatale moment gebeurd is kan ik me, in tegenstelling tot vele anderen, niet over uitspreken. Je hebt de juiste informatie nodig om me een correct beeld te vormen.
Feit blijft echter wel dat de antifa altijd synoniem zijn geweest voor geweld, steeds opnieuw.
Onder het voorwendsel van 'antifascisme', denken deze geweldenaars dat het geoorloofd is om telkens opnieuw op te roepen tot geweld, de mensen aan te zetten tot geweld en ook nog eens tot geweld over te gaan. Om daarna hun handen in onschuld te wassen.
Het zijn praktijken die we reeds lang kennen, ze gaan in ons land terug tot september 1944, toen het krapuul en het uitschot van de straten zich plotseling massaal aansloot bij de 'partizanen' van het communistisch ‘verzet’. Onder het mom van antifascisme konden zij bij de makkelijkste doelwitten tussen echte en (vooral) vermeende collaborateurs moorden en plunderen, verkrachten en vernederen en zo de echte weerstanders tot schande te maken.
Ook tijdens de Schoolstrijd en de Koningskwestie lieten de zogenaamde antifascisten zich niet onbesproken met hun aandeel in de brandstichting, plundering en geweld.
Oók tijdens de eerste herdenkingen (!) van dr. August Borms in Merksem schuwden zij extreem geweld niet.
Het zou ons te ver leiden om een opsomming te maken van de gewelddaden en misdaden die 'antifascisten' gepleegd hebben over de jaren, maar enkele voorbeelden wil ik u toch niet onthouden. Zo was er in de jaren zeventig een anticommunistische betoging in Leuven van de Vlaamse Militanten Orde (V.M.O.) die de geschiedenis is ingegaan als ‘De Slag van Leuven’, waar extreem antifascistisch geweld tot veel gewonden heeft geleden bij Vlaamse manifestanten en politie.
Hierbij hebben verschillende mensen tot op de dag van vandaag blijvende lichamelijke schade opgelopen, denken we maar even aan Vlaams Belang parlementslid Pieter Huybrechts, die hierbij een oog verloor.
Het geweld van het inmiddels gevormde Anti-Fascistisch Front (AFF, nu enkel nog bekend als de blog) kent eind de jaren zeventig tot begin de jaren tachtig een hoogtepunt, met vele gewelddadige betogingen en acties, zoals het verstoren van Vlaams-nationale meetings en manifestaties allerhande.
Persoonlijk herinner ik mij nog aan de viering van Ward Hermans en de betogingen tegen het stemrecht voor gastarbeiders.
Het was trouwens in december 1982, naar aanleiding van wederom een V.M.O.-betoging in Antwerpen tegen het stemrecht voor gastarbeiders, dat het AFF zwaar onder vuur kwam te liggen in de publieke opinie.
Voor wie er toen bij was staat deze dag in het geheugen gebrand wegens het extreme geweld van de antifascistische tegenbetogers. Met katapulten en stalen ballen, Molotov cocktails, stalen buizen en houten balken voorzien van scheermesjes, probeerden de horden van het Anti-Fascistisch Front de betoging te verhinderen. Zonder succes, overigens.
Vooral de ordediensten deelden zwaar in de klappen met grote veldslagen op de Suikerrui en het Sint-Jansplein, om niet te vergeten de regelrechte moordaanslag op een agent aan de Tunnelplaats.
De menselijke en materiële schade in Antwerpen was enorm.
Het werd even stil rond het AFF, omdat ze duidelijk overhoop lagen over het al dan niet aanhouden van hun gewelddadige manier van ‘protesteren’.
Er volgen wel nog gewelddadige acties van het AFF, voor de boycot van Zuid-Afrikaans fruit en tegen het Vlaams Blok. Maar het AFF als organisatie komt minder onder deze naam naar buiten.
Sindsdien houden zij zich vooral bezig met het oproepen tot verbieden van allerlei bijeenkomsten, zich beroepend op dezelfde 'fascistische' justitie die ze ooit viseerden. Het verdacht maken van mensen en het scheppen van een gewelddadig klimaat kom je ook al een heel eind mee, dat laatste heb ik zelf nog mogen ondervinden 1 Mei j.l. in Antwerpen.
Ook het aanvallen van mensen op weg naar één of andere manifestatie waar zij zich als echte democraten niet mee akkoord kunnen verklaren waren hun deel.
Zo was er een Wim Maes herdenking (!) in Brasschaat waarbij leden van de Vlaams Nationale Jeugdbeweging (VNJ) in Antwerpen op de bus stonden te wachten, tot ze vakkundig in elkaar werden getrapt door antifascisten.
Ook het geweld begin jaren negentig tijdens een zogeheten moskeewandeling in Antwerpen, waarbij nadien een hoogbejaarde man uit Borgerhout met karatetrappen werd vermoord, mogen ze gerust op hun palmares schrijven.
Het zou de heren en dames van het AFF, die enkel het systeem en de burgerij dienen, niet mis staan om wat meer bescheiden te zijn en niet zo hoog van de toren te blazen als er ergens, waar dan ook, geweld wordt gebruikt.
En tot op de dag van vandaag werken zij nog steeds ‘naamloos’, deze helden van het AFF, net als de gelegenheidspartizanen van september 1944.
Te laf om hun naam te zetten onder hun daden en schrijfsels, beïnvloedbare jongeren aanzetten tot geweld en dan hun handen wassen in de onschuld.
Hypocrieten!
Liberale oorlogsgek wil toekomstige politiemoordenaars in België bewapenen
Geschreven door Eddy Hermy
De halfgek geworden oorlogsstoker Verhofstadt wil de wapenlobby in Europa en België de mogelijkheid geven grote deals te sluiten door wapens aan de moordenaarsbendes in Syrië te leveren. Dan kunnen huurlingen en ander tuig daar politiemannen en soldaten vermoorden. Met als toemaatje kinderen en vrouwen afslachten die niet het juiste geloof aanhangen of die de opvolging van Mohamed niet erkennen (sjiieten en alawieten). Dat de wapens vooral moeten dienen om het Groot-Europese Lebensraum en de dito invloedssfeer uit te breiden, verbergt de liberale oorlogsstoker wijselijk achter zijn gekende zever over democratisering. Gek dat een aanhanger van een onverkozen regering van "commissarissen", de Europese Commissie, zijn bek durft open te trekken over democratie. Maar politieke dementie heeft zo zijn eigenaardigheden. En in de Europese Unie zitten veel politiek dementen.
Daarom kan het hun ook geen barst kan schelen wat er met de wapens zal gebeuren die ze aan gangsters in Syrië willen verkopen, en - wat voor ons belangrijker is op termijn - waar die wapens na het conflict zullen belanden. Volgens de Brusselse politicoloog Bilal Benyaich is de kans op aanslagen in onze hoofdstad na terugkeer van huurlingen die in Syrië zijn gaan vechten nog nooit zo groot geweest. Als het van oorlogsstoker Verhofstadt afhangt, dan kunnen die moordenaars binnenkort supermoderne wapens krijgen van onze regering. Met die supermoderne wapens - afkomstig van FN Herstal bijvoorbeeld, waar men kogels produceert die door de kogelvrije vesten van onze politiemensen vliegen als boter - kan men dan hier jacht maken op politie en militairen.
Het voordeel voor de moordenaars is dat ze geen machette meer zullen moeten gebruiken zoals laatst in Londen om een militair te kelen. Ze zullen door toedoen van onze politieke klasse en haar hypocriete moraal beschikken over efficiëntere middelen om hun praktijken uit te voeren. En zo kan en zal de levering van wapens aan "rebellen" tegen de Syrische overheid uiteindelijk uitmonden in de bewapening van moslimfanatici in eigen land. De slachtoffers zullen in eerste instantie politiemensen en soldaten zijn. Wat ons bij de titel van ons artikel brengt. Een afgeleefde extreemliberale oorlogsgek bewapent dus toekomstige politiemoordenaars in België.
Collateral damage, noemen ze dat bij de vrienden van Verhofstadt, de VS-imperialisten. En omdat de elite van de EU dezelfde ambities heeft als die van de VS, wil ze dat er graag bijnemen.
PVDA'er roept op tot "vernietiging alle religies" Speciaal
Geschreven door N-SA
Er zijn twee soorten antifascisten. Je hebt de schuimbekkende Trotsky-aanbidders die "racisme" vaker aanhalen dan de Middeleeuwse chirurgijn Herr Liek dat met "bloedzuigers" deed, na de opbrengsten uit zijn boek over de helende aspecten van bloedzuigers te investeren in de grootste bloedzuigerboerderij van Karolingië. En met dezelfde overtuiging.
En dan heb je de media en beroepspolitici die dit stereotype maar wat graag bevestigen voor de publiciteit. De afgelopen weken hebben antifascisten dan ook "zichtbaar genoten" van de media-aandacht die zij konden krijgen door zo vaak mogelijk te herhalen hoe racistisch, neonazistisch, fascistisch etc. wij wel niet zijn.
En hoewel daar niets grappig aan is, willen wij gerust van hetzelfde laken een pak geven.
Neonazi's overal
Die publiciteit krijgen de antifascisten natuurlijk door zich te richten op alle niet-politiek geïnteresseerden voor wie het woord "nazi" in het beste geval doet denken aan memes op youtube.
Laat het duidelijk zijn dat wat ons betreft de enige "neonazi" van de afgelopen zestig jaar een spelfout op de menukaart van een Chinees restaurant was, wiens eigenaar zijn befaamde Nashi Goreng door de autocorrectie op Microsoft Word 2000 haalde.
Dat is dan ook de politieke relevantie van dat woord. Al het overige kan zonder veel moeite herleid worden tot shockrock van Marilyn Manson en American History X.
Want meer kan ook echt niet gezegd worden over de fabelachtige neonazi: het is een beeld gevormd in cinemax. Ondanks de afkeer die dit bij 99,999% van de bevolking teweegbrengt, zijn er daarop twee uitzonderingen: een Aziatische niche voor t-shirts en een paar dozijn verstrooide jongeren met een Jean-Marie Pfaff Duits. Voor die laatsten bestaat politiek uit genoeg geld bijeensparen voor een Harley Davidson en lidmaatschap van een MC, alvorens een tenniselleboog in de rechterarm hen verplicht tot de strijd te staken.
Wat dan ook frustreert, is wanneer je als politieke ideeënbeweging al je ideeën onder die noemer ziet gecategoriseerd worden. Dat het niet om ideeën gaat, zie je bij Peter Mertens zijn flagrante leugen dat wij de verjaardag van Hitler zouden vieren. Gelogen, puur en simpel. Wij kunnen daartegenover enkel plaatsen dat Peter Mertens en consoorten elk jaar samenkomen om de verjaardag van Stalin te vieren, een altaar in nagedachtenis van Pol Pot naast hun bed hebben staan en op de datum van het Bloedbad van Katyn op nachtelijke Polenjacht trekken. Wij hebben weet van een recentelijk communistisch bacchanaal waar Mertens in Mao-uniform met een AK47 dronken stond te zingen: "Ik hou van Kim Jong Un".
In vinum veritas. Neonazi's voor antifascisten zijn zoiets als roze olifanten voor Yeltsin: voor elke twee hersencellen die elkander tegenkomen verandert er een in een SS-officier en geeft de ander het op.
De strijd tegen racisme, seksisme, homofobie...
Een probleem met politiek activisme is dat ergens tegen zijn altijd zo negatief overkomt. Wanneer neomassamoordenaars zoals de PVDA en de LSP dan ook over de strijd tegen racisme, seksisme, homofobie... beginnen, dan zetten zij daartegenover die voor... jobs?
Hier is iets wat neomassamoordenaars blijkbaar niet begrijpen: Jobs zijn goed. Racisme is slecht. Zo ver volgen wij. Dat betekent echter niet dat "jobs" en "geen racisme" op een hoop kunnen gegooid worden. Jobs, geen racisme? Jobs, geen sigaretten. Jobs, geen overgewicht. Jobs, geen kanker.
Wat die holle slogan betreft, allereerst, wij focussen nu juist uitsluitend op die jobs. Dat ontkennen is hooguit een transparante poging het debat uit de weg te gaan door er een karikatuur van te maken. Hetgeen ook precies de bedoeling is.
Ten tweede, niemand noemt zichzelf racistisch, seksistisch of homofoob. Of klootzak. Maar iedereen heeft er wel een antwoord op (afgezien van klootzakken). Het discours van neomassamoordenaars is eenvoudig te begrijpen: geef er een zeer enge definitie aan, criminaliseer die definitie en geef simpele instructies mee over hoe daartegen gevochten moet worden. Zo bestaan geslachten niet (al is dat genderfreudianisme wetenschappelijk ontkracht), zo bestaan rassen niet (al hebben enkel antiracisten het over ras) en zo moet je holebi's gelijkstellen aan heteroseksuelen.
Wie daar tegenin gaat, die heeft geen mening, die begaat een misdaad en is dus bij deze vogelvrij verklaard. De contradicties borrelen vanaf dat moment echter op zoals een kokende pot zeepsop.
Volgens antifascisten moet je "haat" bekampen om de maatschappij niet te verdelen, maar wat dan met de maatschappelijke communautarisering? Dat is wat heet een debat, iets wat neomassamoordenaars echter niet toestaan, dus zullen we de contradicties even illustreren: In dat geval is elke religieuze mening ook "haat", want de gendertheorie gaat in tegen God. Maar zo moet je het niet zien, want dat is dan weer "racisme". Of toch tenminste bij moslims, want die zijn volgens antiracisten blijkbaar een ras. Maar je mag ook niet ingaan tegen Femen, want religie is toch eigenlijk wel onderdrukking. Tenzij je boeddhist bent. Weet je, zeg dat dan enkel over het christendom. Of nee, wacht, enkel het katholicisme.
Elk nuchter mens weet dat een ideologie gebaseerd op rassenonderscheid al net zo achterlijk is als een gebaseerd op de progressieve neutralisering van zowat elk ander onderscheid. De slogan "Jobs, geen racisme" heeft als achterliggende redenering dan ook de eigen redeneringsfouten te maskeren door "jobs". Maar wanneer iemand anders over "jobs" begint, zoals wij, dan beschuldigen zij ons van misdaden die wij proberen te maskeren door "jobs". Misdaden, want als je hun contradicties niet volgt dan heb je a priori geen mening, dan bega je in gedachten een "haat"misdrijf, een meningsdelict.
Plak er een gezicht op
Wanneer je weet dat je argumenten niet verder reiken dan je gereedschap, kan je altijd nog stellen dat het gaat om wie het hanteert. Afgezien van dat vrouwen dit zullen ontkennen, werkt het wel om een gezicht op je vijandbeeld te plakken.
Dat werkt bijvoorbeeld zo: Iemand op facebook noemt zich nationalist en zegt dat hij alle "bruinen" buiten wil. Aha! Het gaat niet om argumenten, DIT is het ware gezicht van de neonazi! Zo moeilijk is het ook niet, we zullen eens een stukje met dezelfde modus operandi als 'de antifascistische strijd' te schrijven:
PVDA'er roept op tot 'vernietiging alle religies"
Beklaagde en context Jan Domen zet zich neer als een lid van Comac Noord-Limburg. Hij maakt van zichzelf dus een publiek persoon. De AFF-facebookgroep, waar je enkel na screening op mag maar wél "open" is en dus niet privaat, is hij ook lid van. Hij mag dus veralgemeniseerd worden als representatief voor de aard van het beestje.
Incriminerende activiteit Jan Domen heeft onder de valse naam Joris Jensen een infiltratie op facebookprofielen van Vlaamsnationalisten uitgeoefend en hen per privébericht uitgehoord. Niet alleen is dit tegen de regels van facebook, het is ook tegen de wet.
Oproep tussendoor Aan Justitie melden wij dus terloops dat antifascisten de wet breken met hun online activiteiten. Jan Domen/Joris Jensen mag zich dus bij deze op zijn minst aan een dossier bij staatsveiligheid verwachten.
Bewijs van relevantie Naast deze incriminerende activiteit, is Jan Domen/Joris Jensen ook op gegeven moment bezig geweest met het organiseren van een debat tussen antifascisten en nationalisten. Wij gingen erin mee, goed wetende dat een debat met antifascisten onmogelijk is omdat wij volgens hen toch geen mening hebben maar, opnieuw, een meningsdelict begaan. Dat heeft hij toen ook moeten horen, waarna hij niets meer liet weten. Naïef, allicht, maar wel een bezige bij en dus publiek genoeg om over te schrijven.
Misstap Jan Domen heeft echter ook het een en ander over religie te zeggen, meer bepaald dat hij deze wil vernietigen.
Basisstelling Iemand op facebook zet zich neer als antifascist, heeft nog wat associaties (actief lid PVDA) en stelt vervolgens dat hij alle religies wil verbieden. Is dat wat er achter gesloten deuren wordt verkondigd bij de PVDA? Dus wat antifascisten en geassocieerden in werkelijkheid willen is alle religies verbieden, al die verdraagzaamheid is een rookgordijn voor hun ware agenda.
Even natrappen Omdat Jan Domen alles publiek op facebook heeft gezet, kan hij hier niets tegen inbrengen. Maar om het even bij te lichten kunnen wij wel printscreens van zijn facebookberichten tonen. Jan Domen willen wij daarmee niet schaden, maar wie hem tegenkomt zal toch beducht moeten zijn voor de man zijn plannen om "alle religies" te "vernietigen". Daarmee doen we aan dezelfde informerende 'waakzame burgerplicht' als antifascisten telkens poneren.
Jan Domen: "Overigens ben ik van mening dat alle religies vernietigd zouden moeten worden."
Jan Domen begaat een non sequitur door niet te reageren op waar het over gaat, alvorens iemand ons van hetzelfde beschuldigt.
Jan Domen: "Overigens ben ik van mening dat eerst deze 3 belangrijkste monotheistische religies vernietigd moeten worden"
Jan Domen roept op tot blokkeren privézaal. Woensdag krijgt hij allicht zijn zin?
Jan Domen valt graag in herhaling, zodat er zeker geen twijfel over kan bestaan: "Overigens ben ik van mening dat alle religies vernietigd zouden moeten worden."
Jan Domen hoopt op een meer "open" vorm van antifascistisch verzet onder de naam "Rode Jeugd Wacht". De Rode Jeugd was een Nederlandse terroristische organisatie van maoïsten met onder andere bomaanslagen op de conto. Ongetwijfeld wil Jan Domen terug naar die goede oude tijd? Het moet dus zeker niet bij antifascistische laster en smaad op internet blijven, zo "vernietig" je immers niet "alle religies". Bommen en stadsguerilla's mogen ook.
Voor iemand die een "meer open" vorm van antifascistisch verzet wil, is Jan Domen echter nogal voorzichtig met zichzelf. Toch zien we in deze oproep dat hij actief deel uitmaakt van de illustere anoniempjes achter het AFF.
En hier kunnen we zien dat Jan Domen niet enkel actief meewerkt aan het AFF, maar ook aan Comac Noord-Limburg, de jongeren van de PVDA. Er is dus een rechtstreeks verband tussen AFF, PVDA en ideeën die de vernietiging van alle religies willen. Hetgeen ook inhoudelijk het geval is bij maoïsme en marxisme, maar de potentiële massamoordenaars van de PVDA houden die standpunten liever verdoken. Toch mogen we Jan Domen zijn standpunt over het "vernietigen van alle religies" op de conto van zowel de invloed van AFF als van PVDA zetten.
Naast zijn nepprofiel Joris Jensen, beschikt Jan Domen ook over een echt profiel, te vinden via de facebookgroep "Rode Jeugd Wacht", waar we een gezicht op hem kunnen plakken.
Dus, even samenvatten: Jan Domen is actief lid van het AFF en de PVDA. Hij hoopt met het herstarten van een terroristische organisatie onder meer alle religies uit de wereld te helpen. Met een nepprofiel heeft hij al aangetoond niet terug te deinzen voor infiltratiepogingen, waardoor het belangrijk is dat we een gezicht op de figuur Joris Jensen (of hoe hij zich ook in de toekomst zal noemen) kunnen plakken, mocht deze ooit zijn activiteiten naar de straat verplaatsen.
Met 1 Mei moeten we onze voorzorgen nemen. Als dit soort figuren ook in Antwerpen rondlopen, dan zal de veiligheid op nummer één moeten staan. Dit is immers geen uit de lucht gegrepen gevaar, in de jaren '80 hebben antifascisten nog bomaanslagen gepleegd op zaalbijeenkomsten, zoals in Kedichem.
De vraag is vooral: zullen figuren zoals Jan Domen hun gepland terrorisme voor het eerst laten gelden op een kerk/moskee/synagoge of op "fascisten"?
The super powers won't give an inch
They got their showpiece in a cage
How can so much pleasure
Be obtained from a man of bygone days
Or perhaps they don't want to choose
Er zijn liedjes genoeg om Rudolf Hess, plaatsvervangend voorzitter van de NSDAP, martelaar voor de vrede en geallieerde oorlogstrofee op zijn jaardag (26 april) mee te gedenken. Toch hebben we niet gekozen voor een van de vele goede (en dikwijls minder goede) “RAC”-nummers, maar voor een nummer van de antifascistische punkgroep Angelic Upstarts. “Amnestie” hoeft immers geen politieke kleur te hebben. We zouden natuurlijk het N-SA niet zijn als we niet ook ons eigen licht op de dood van Hess zouden laten schijnen. Er zijn namelijk goede redenen om aan te nemen dat zijn dood geen zelfmoord, maar moord was. Dat hebben de familie Hess en Hess’ bewaker Abdallah Melaouhi ook altijd beweerd (zie “Ich sah seinen Mördern in die Augen!”, Märkische Raute, 2008). De in het Egyptische Alexandrië geboren Hess kon zijn Tunesische bewaker overigens in vloeiend Arabisch te woord staan, wat toch maar even opgemerkt mag worden om het simplistische wereldbeeld van zowel islamvreters als antifascistische democraten te doorprikken.
Het eerste en eenvoudigste argument tegen de zelfmoordstelling is dat de 93-jarige, aan reuma lijdende Hess lichamelijk niet in staat was om zichzelf op te hangen. Hij kon zich amper zelfstandig aankleden of zijn veters knopen. Het tweede en meer politieke argument slaat op de context waarin Hess is gestorven. Hess was in 1987, het jaar van zijn dood, de laatste gevangene in het complex van Spandau, dat werd beheerd door de vier Siegermächte (de Verenigde Staten, de Sovjet-Unie, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk), de geallieerde overwinnaars en bezetters van het Duitse Rijk. Kort voor Hess’ dood had Michaël Gorbatsjov, de leider van de Sovjet-Unie, echter laten verstaan dat hij Hess na bijna een halve eeuw opsluiting wilde vrijlaten (zie “Läßt Gorbatschow Heß frei?”, Der Spiegel, 13 april 1987). Dat was niet toevallig, maar een onderdeel van zijn (weliswaar om andere redenen) in het Westen veelgeprezen politiek van “glasnost” (openheid) en “perestrojka” (hervormingen). Die politiek wordt door voor- en tegenstanders dikwijls onder de (te) abstracte noemer “liberalisering” geplaatst, alsof de kous daarmee af zou zijn. De concrete aanleiding voor die hervormingspolitiek en de waaromvraag stellen ze niet. Laten we daar nu dus maar eens dieper op ingaan.
De Sovjet-Unie verkeerde in de jaren ’80 in een diepe crisis. De Amerikaanse president Ronald Reagan had onder invloed van zijn fanatieke entourage, de pas uit hun ei gekropen neoconservatieve haviksneuzen haviken, de wapenwedloop opgedreven om zo de Sovjet-Unie militair en vooral politiek en economisch op de knieën te dwingen. Dat zou de Amerikanen uiteindelijk ook lukken. De Sovjet-Unie was echter niet van plan zichzelf gewillig naar de slachtbank te laten leiden. Ze zocht onder leiding van Gorbatsjov toenadering tot de (toenmalige) Europese Gemeenschap, en in het bijzonder West-Duitsland. Gorbatsjov sprak in die tijd zelfs over een “Gemeenschappelijk Huis”. Voor heel wat jonge “nieuwrechtse” intellectuelen in West-Europa (o.a. Robert Steuckers) was dit het signaal om voluit de Russische kaart te spelen. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat zoiets de ergernis wekte van de verstokte anticommunistische (CIA-)rechterzijde, die natuurlijk Reagan en Thatcher als idolen had en de rest afdeed als roodbruine “biefstukken”, “nationaal-bolsjewieken” enz. Peu importe. Het heeft weinig zin hier te bekvechten over dat stupide etiket “rechts”, aangezien de twee inhouden niet vergelijkbaar zijn. “Rechts” in de positieve zin van het woord is allang dood en begraven. De conservatieve liberalisme- en cultuurkritiek zijn gestorven samen met de onafhankelijkheid van Duitsland en “Duits” Midden-Europa. Duitsland was, zeg maar, het laatste bolwerk van niet-liberaal conservatisme, nadat eerder Frankrijk was bezweken voor het liberalisme (la mode anglaise) met de Franse Revolutie en nadien Rusland voor een iets barbaarsere variant, het bolsjewisme, met de Oktoberrevolutie. Rusland en Duitsland bleken niet zo “eeuwig” als Dostojevski en Moeller van den Bruck dachten. Quid Europa? Dat lijkt nu na twee smerige wereldoorlogen definitief bij het Anglo-Amerikaanse kerngebied van het kapitalisme en de usurocratie ingelijfd en zal er morgen waarschijnlijk helemaal mee versmelten tot één grote Trans-Atlantische Unie als de papieren tijgers en de plannenmakers van de VS- en EU-bureaucratieën hun zin krijgen. Het “Oceanië” van George Orwell zal dan werkelijkheid zijn.
We lopen echter vooruit op de feiten. De globalisering en de Europese integratie waren in de jaren ’80 immers nog niet zo ver gevorderd. Van het Verdrag van Maastricht (1992) en de Wereldhandelsorganisatie (1995) was nog geen sprake. Het vrijhandelsliberalisme had nog een zeker nationaal en vooral Europees karakter, zeker niet het multilaterale en dictatoriale karakter dat het vandaag heeft. Er was nog enige ruimte om een (politiek) handelsbeleid te voeren en niet zomaar het opengrenzenbeleid te ondergaan (dat weliswaar het resultaat is van politieke beslissingen). “Europa” was in zekere zin nog maakbaar, wat het vandaag allang niet meer is. Dat beseften de Duitsers en de Russen ook. Samen zagen ze hun kans schoon om met het “Marshall-Europa” af te rekenen en die fameuze Westbindung losser te maken waar Konrad Adenauer voor had gezorgd. En wou Gorbatsjov de Europese Gemeenschap en West-Duitsland het hof maken, dan kon hij natuurlijk niet om het “Duitse vraagstuk” heen. Of om Rudolf Hess... Geen enkel Europees land was de hereniging van beide Duitslanden echter genegen. Duitsland zou opnieuw te sterk worden. En uiteindelijk zou de hereniging dan ook niet volgens de Duits-Russische plannen verlopen. Duitsland werd herenigd in een “Europees” (lees: Atlantisch) verband om zo alle betrokken partijen tevreden te stellen.
Is er na dit alles nog iemand die zou denken dat de Berlijnse Muur toevallig is gevallen in 1989 (twee jaar na Hess' dood)? Dat Duitse soldaten niet op Duitse betogers zouden willen schieten kan nog aannemelijk klinken, maar wat kon Russische tanks tegengehouden hebben behalve een bevel van hogerhand? In Praag (1968) en in Boedapest (1956) werden anticommunistische en nationalistische opstanden eerder al zonder pardon neergeslagen. Gorbatsjovs niet-ingrijpen uitleggen als het gedrag van een “verlicht despoot” of zelfs een “slappeling”, dus de oorzaken zoeken in iemands vermeende persoonlijkheidsstructuur, is misschien gemakkelijk voor een politieke leek. Té gemakkelijk. Neen, Gorbatsjov had deze toegevingen bewust aan de Duitsers gedaan opdat het “nieuwe” Duitsland een bondgenoot van zijn eigen noodlijdende regime zou worden. Dat dat achteraf een misrekening bleek, verandert niets aan zijn oorspronkelijke bedoelingen.
Na de Wende volgde de reconversie van de Oost-Duitse economie (lees: privatisering van de DDR-eigendommen). Volgens politicoloog Kees van der Pijl woedde achter de schermen een hevige strijd tussen Duitse en Amerikaanse zakenbanken om de verdeling van de buit. Het was een botsing tussen het Europese Rijnlandmodel en het Anglo-Amerikaanse neoliberalisme. Een strijd die werd beslecht in het voordeel van dat laatste kamp, nadat zogenaamde extreemlinkse RAF-terroristen twee kopstukken van de Duitse (pro-Europese en pro-Russische) kapitaalelite hadden vermoord: Alfred Herrhausen, topman van Deutsche Bank, en Detlev Rohwedder, voorzitter van de Treuhandanstalt (bevoegd voor de privatisering van de Oost-Duitse economie). Dat deze moorden op bestelling gepleegd zijn, staat als een paal boven water. De vraag is alleen: wie waren de daders? Nuttige idioten of regelrechte huurmoordenaars? Die vraag geldt in de jaren ‘80 niet alleen voor de “latere generaties” van de RAF (Rote Armee Fraktion), maar evengoed voor die van de Italiaanse NAR (Nuclei Armati Rivoluzionari), de Italiaanse Rode Brigades en de Bende van Nijvel. Vandaag de dag moet men met dezelfde kritische ingesteldheid naar pakweg Al Qaeda kijken. Veel van die “terreurorganisaties” zijn immers geen (h)echte organisaties, maar veeleer etiketten waarvan figuren met heel uiteenlopende bedoelingen zich kunnen bedienen. Ook inlichtingendiensten. En in een tijd dat nagenoeg alle geld-, communicatie- en informatieverkeer in kaart gebracht kan worden, mag men ervan uitgaan dat de manipulaties talrijk zijn. Of wat nog te denken van de moord op de christendemocratische en pro-Arabische Italiaanse premier Aldo Moro door “Rode” Brigades? Cui bono? Die vraag moet men zich steeds stellen om niet in de val van de manipulatie te trappen.
Wie had baat bij de dood van Rudolf Hess? Hess zelf? Waarom zou hij zelfmoord gepleegd hebben op een ogenblik dat zijn vrijlating nakend leek? Veel aannemelijker is dat Hess vermoord werd, net omdat hij dreigde vrijgelaten te worden. De ware toedracht van zijn vlucht naar Schotland in 1941 mocht niet onthuld worden. Aldus hebben Gorbatsjovs glasnost en perestrojka paradoxaal genoeg de dood en niet de vrijlating van Rudolf Hess bewerkstelligd. Het “Gemeenschappelijke Huis” was eenzelfde lot beschoren: het bleek een doodgeboren kind.
