Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels Vlaams Belang, populisme en alternatieve politiek

Tuesday21 November 2017

Thursday, 05 August 2010 01:55

Vlaams Belang, populisme en alternatieve politiek

Written by 

Ik praat niet graag over het Vlaams Belang. Niet omwille van een of andere rancune, maar de ondraaglijke lichtheid van de polemiek die zich er de klok rond afspeelt doet pijn aan de ogen van eender wie nog een beetje in de serieuze kant van politiek gelooft. Aan de basis en het middenkader zijn er de idealisten die het VB te weinig radicaal vinden (wat dat ook moge zijn), terwijl op diezelfde niveaus de beroepspolitici het VB te weinig regeringsmateriaal achten (wat dat ook moge uithalen).  En de twee groepen neutraliseren elkander nu al jaren in een danse macabre. Tot slot, wat de top nu eigenlijk denkt door deze twee tegen elkander uit te spelen is nog het grootste raadsel. En men vraagt zich af waarom het idee van ‘de partij van binnenuit veranderen’ mij weinig aanlokt?

 

Waar wil men heen? Een vraag die men zich terecht stelt binnen de partij, omdat men zich zo onderhand ontredderd moet voelen. Maar wellicht is dat het hele probleem, men heeft niet de mentaliteit, men stelt zichzelf niet in vraag. De gebruikelijke stilte tussen verkiezingen en de start van het nieuwe politieke jaar was hier thans een uitgelezen moment voor. Maar de enige die ik hiertoe een aanzet heb zien geven is verrassend genoeg senatrice Anke Van dermeersch op haar blog onder de titel ‘sociale innovatie’ (http://ankevandermeersch.be/5/114). Dat iemand van de bovenbouw van de partij zich genoodzaakt ziet een basiscursus organisatiegedrag te geven, is veelzeggend voor een partij die nu al meer dan dertig jaar meedraait en nu al meer dan 5 jaar over degelijk professioneel talent beschikt. Ik verdedig de standpunten van een Freddy van Gaever of een Bruno Valkeniers absoluut niet, maar ik had van dergelijke ondernemers eerlijk gezegd toch wat meer organisatorische formalisering verwacht in de lijn van de senatrice haar verzuchtingen.

Dat gezegd zijnde, is hetgeen wat mij nog wel het meeste stoort dit gebrek aan professionalisme. Cliëntelisme en nepotisme, dat kenmerkt de wandelgangen van ‘de Madou’. Daarmee niet gezegd dat de werknemers hun werk niet zouden doen, maar het is niet door hun competenties dat ze worden aangeworven en dan moet je ook niet op extra’s wachten. En ja, nu spreek ik zowel van medewerkers als parlementairen. En daarmee doe ik niet meer dan het verwoorden van de terechte kritiek die tussen de regels van het opiniestuk van Van dermeersch kan gelezen worden. Wat ze niet heeft aangekaart zijn de twee groepen die de partij verdelen, noblesse oblige zullen we maar zeggen. Toch ligt hier enigszins de oorzaak van deze “val van amateurisme”, men werft aan voor de stellingen van de ene of de andere groep te versterken, niet omwille van competenties.

Dientengevolge: als men niet eerst uit deze stellingen treedt, kan men sowieso geen professionalisering nastreven. Maar het gaat verder dan dat. De twee groepen zijn immers intrinsiek onprofessioneel. De idealisten willen het VB in een electoraal avontuur storten door terug te grijpen naar het romantische nationalisme. De beroepspolitici proberen ondertussen het VB zuiver populistisch te krijgen, door de ‘succesformule’ van de FPÖ, PVV e.d.m. te bepleiten, populisme verpakt in pragmatische politikfähigkeit dus.

Laat ons eens wat dieper hierop ingaan.

De idealisten

Dat de idealisten verlangen naar een electoraal avontuur valt te zien in de sterk anekdotische aard van hun argumenten. Ik kan mij nog goed herinneren hoe een militant van het eerste uur enkele maanden geleden op Radio Rapaille genoegen nam met 3 procent van de stemmen, als dat de sfeer van “nachtelijke plaktochten” terug zou brengen. Semi-gepensioneerden zoals Vlaams parlementslid Pieter Huybrechts en andere radikalen met een ‘k’ verlangen dan weer naar een terugkeer van het Oranje Boekje van wijlen Karel Dillen.

Het is dus vooral een sentimenteel discours dat deze groep kenmerkt. Begrijpelijk, gezien de wortels in de al even sentimentele Vlaamse beweging liggen, maar serieus kan zoiets moeilijk genomen worden, zelfs voor herbronning.

Niettemin zijn er redelijk wat vaste medewerkers die niet veel verder dan dit idealisme denken. Aangezien dit even opportuun is als vandaag de dag Karl Marx op een PVDA+ affiche te zetten, wordt hun kortzichtig maar oprecht idealisme naar buiten toe hooguit gedestilleerd tot het provocatiediscours van het merk Dewinter.

De beroepspolitici

De andere stelling wordt ingenomen door de beroepspolitici, de zogeheten ‘arrivisten’ van de afgelopen tien jaar. Het zijn daarom nog geen carrièristen, maar de richting die zij uitwillen is wel op basis van pragmatisch opportunisme. Door de oprukkende vervreemding worden mensen met toenemende bevreemding en onveiligheid geconfronteerd. De wereldwijde trend van islamitische radicalisering is daarbij een schietroos bij uitstek. Een partij die dergelijke brandende  maatschappelijke thema’s uitspeelt, kan inderdaad een aantrekkelijk discours volhouden. En dat discours kan makkelijk naar regeringsdeelname vertaald worden als men zich wat pragmatisch opstelt, net zoals pragmatische Vlaamse onafhankelijkheid een succes is gebleken.

Ondertussen probeert deze groep ook effectief politiek mee te spelen op alle vlakken. Men zoekt aanvaardbare standpunten op vlak van mobiliteit, financiën, justitie, handel... om te bewijzen een meerwaarde op alle vlakken te kunnen betekenen. De inspanningen van deze fractie zijn even oprecht als die van de idealisten en hun werk wordt ook erkend door de partij. Of het echter wat uithaalt...

De top

Naar wat men in de absolute top werkelijk denkt heeft iedereen het raden naar. Electoraal is het merk Dewinter sterk, 200.000 voorkeursstemmen is geen kleine niche (al blijft het wel een niche). Ook voelt Dewinter zich hierin gesterkt door het opkomende niet-beladen islamofobe populisme. Als hardliner is hij heel gegeerd en er is geen reden dit merk (en daarmee zijn persoonlijke werkzekerheid) los te laten voor een onzeker pragmatisme.

Zij die dan toch hopen van het VB een regeringspartij te maken hebben natuurlijk de handen gebonden.  Men stemt niet voor het VB omwille van de sociaal-economische zekerheid die andere partijen bieden, wat men ook zegt. Het (overigens sterk gefragmenteerde) totaalverhaal van het VB wordt overschaduwd door het populistische uitgangspunt. Wanneer dan blijkt dat je uren werk aan beleidsnota’s en debatten over sociale maatregelen onopgemerkt blijven, moet dat frustreren. Nogal wiedes dat deze mensen nu af beginnen te haken, de desillusie begint toe te slaan.

Lange termijn

De buitenwereld evolueert, is geëvolueerd. Van dermeersch beweert dat het VB een duidelijke kijk heeft op “de richting waarin wij [het VB] de maatschappij willen laten evolueren”, maar daar heb ik toch wel mijn bedenkingen bij. In tegenstelling tot wat de idealisten denken, is de buitenwereld niet volks, christelijk of Vlaams, men moet ze niet overschatten. Het verdedigen van dergelijke ethische en etnische integriteit vindt geen contact met de werkelijkheid. In tegenstelling tot wat de beroepspolitici denken, is de buitenwereld evenmin islamofoob, liberaal of onontvankelijk voor verandering, men moet ze ook niet onderschatten.

Heilige huisjes omverduwen is echter gemakkelijk, het besef komt pas als op lange termijn gedacht wordt. Het populistische discours mag dan wel in zwang zijn tegenwoordig, er zijn vier belangrijke bedenkingen bij te maken. Ten eerste kent het een electoraal plafond, daar het lomp is en geen economische garanties biedt. Ten tweede overschaduwt het (de mogelijkheid tot) een totaalverhaal, waardoor de geloofwaardigheid uitsluitend van politiek pragmatisme afhangt en dus tot een zwakke positie zou leiden aan de onderhandelingstafel. Ten derde, het provoceren dat met dergelijk populisme meegaat leidt tot de vernedering van etnische- en geloofsgemeenschappen. Dit stuurt onafwendbaar aan op verdere maatschappelijke polarisering en een uiteindelijke Clash of Civilizations. Ten vierde, het kiest onafwendbaar (en net zoals tijdens de Koude Oorlog) de kant van het atlantisme (het “Westen”), onlosmakelijk verbonden met diens falend financieel-economisch en maatschappelijk model. Men kiest dus de kant van de toekomstige verliezer.

Hier kan over gediscussieerd worden, maar de conclusie is dat op lange termijn de huidige agenda te klein is, te zwak en niet in het belang van wie men poneert te verdedigen. Het geheel gaat uit van een gevestigde orde en bewandelt daarom een minimalistisch pad dat die orde zelf uiteindelijk in stand zal houden.

Het Alternatief

Maar is er dan wel een alternatief? Kan er zomaar losgebroken worden van dit populisme? Is dit ook geen electoraal avontuur? Waarom op spel zetten wat reeds verworven is?

In tegenstelling tot wat sommigen denken, is het N-SA geen verzameling van malcontenten, marginale frustraten, hardliners of oldliners. Wij schrijven over het VB omdat er naar buiten toe gecommuniceerd moet worden, zoals Van dermeersch ook zegt, al zijn wij doorgaans bezig – in tegenstelling tot de idealisten – met onze standpunten in politieke realiteit te vertalen. Wij staan voor een helder en volwaardig Alternatief, en wij zijn tevens overtuigd van het potentieel daarvan. Sterker nog, wij zijn ervan overtuigd dat onze boodschap de stellingen tussen de partijen kan overstijgen, en zeker die binnen het VB. Daarom hebben wij dit jaar dan ook aangekondigd ons naar de partijpolitiek te bewegen, vanuit de overtuiging een verschil te kunnen maken. Het is uit goede wil dat wij dit doen, en veel van onze leden hopen zo de misleiding binnen het VB op een ander spoor te brengen. En inderdaad, het VB – of wat mij betreft eender welke partij – heeft niet de plicht hierop in te gaan. Maar dat een dergelijke groep met een dergelijk idee vorm krijgt buiten de partij mag Van dermeersch wel even bij stil staan in haar verhoopte talentenjacht.

Teruggrijpend naar de senatrice haar zucht naar professionalisme, dit is inderdaad de voorwaarde voor een organisatie conform een duidelijke strategie uit te bouwen. Maar top-down blijkt dit niet te lukken, zonder betrokkenheid van de basis en het middenkader staat het enkele individuen vrij de bestaande stellingen uit te spelen. Keer op keer wordt de partij zo geblokkeerd in haar evolutie en wordt de toekomst gehypothekiseerd. En zoals hierboven aangetoond is het geen kwestie van werknemers aanstellen, maar wel talenten aantrekken.

Mijn boodschap aan Van dermeersch en gelijkgezinden is dan ook deze: De zeer eng gepositioneerde (tegen)stellingen binnen de partij kunnen enkel overstegen worden door een nieuw uitgangspunt, een paradigma dat een 21ste eeuws totaalverhaal als volwaardig alternatief neerzet. Welteverstaan een alternatief dat niet – zowel intern als extern – gedestilleerd kan worden naar enkele provocerende kernpunten. Het antwoord ligt in een overstijgende synthese van de realiteit, een verzoening van tegenstellingen, gegoten in een nieuw maatschappelijk totaalverhaal.

Het is een werk van lange adem om een dergelijke vernieuwing ingang te laten vinden. Het vraagt een open geest en de bereidheid uit de stellingen te treden en bijgevolg zekerheden los te laten. Zijn de geesten daar klaar voor? Bij het N-SA steeds meer, bij het VB... misschien naarmate meer grond onder de voeten wordt weggetrokken?

Of misschien dat sommige geesten nu al open genoeg zijn voor een alternatief? In dat geval zal onze aangekondigde partijpolitieke werking vanzelf de weg vinden naar het Vlaams Belang. Het zal in dat geval een weg vinden bij de basis en het middenkader. Door deze werking ook organisatorisch te formaliseren hopen wij daarbij het nuchter denken en het professionalisme te bereiken dat klokkenluiders zoals Van dermeersch nu zoeken. Inderdaad, om te communiceren en talent aan te trekken. Maar ook om te bewijzen dat het mogelijk is indien de boodschap en de strategie bepaald wordt door een volwaardig én realistisch alternatief.

Veel keuze heeft de partij alleszins niet om te vernieuwen (behoudens een nieuwe halfslachtige poging tot abstracte verruiming). En of dit nu komt door een decennialange kannibalisering op de Vlaamse beweging dan wel door de Vlaamse beweging zelf doet er niet toe. De tijd dat we ons dat moesten afvragen is lang voorbij.

Tijd voor een alternatief.

***

Het N-SA nodigt zij die bekommerd zijn om de toekomst van het Vlaams Belang uit om stil te staan bij de ideeën die het N-SA ontwikkelt. Partijleden die lid zijn van het N-SA geloven in de kansen die het Alternatief kan stellen voor het Vlaams Belang. Hier een kleine greep stellingen:

1.       De invoer van allochtone productiekrachten heeft een fundamenteel onevenwicht veroorzaakt tussen de demografische en geografische capaciteit van de natie. Op termijn kan dit enkel tot de verdere afbouw van de nu al overbelaste sociale verworvendheden leiden.

2.       Het herdefiniëren van de nationale staatsstructuur als middel voor realistische nationale onafhankelijkheid, rekening houdend met de echte spilfactoren zoals schaalvoordeel, compatibiliteit, demografie en geografie. Voor deze staatsstructuur een realistisch democratisch staatsmodel uitbouwen welke corruptie en verdeeldheid voorkomt.

3.       Populistische nationalisten verwijten andere gemeenschappen (allochtonen, Walen...) voor de verminderde welvaart terwijl zij juist de instrumenten en niet de verantwoordelijken zijn. Ze provoceren en vervreemden deze van hun identiteit en duwen ze zo juist verder in de commercialisering en de radicaliserende tegenstellingen.

4.       Economische meerwaarde is wat de nationale economische belangen bepaalt, financiële meerwaarde is het internationaal parasiteren op die nationale belangen. Om deze parasitering te ondersteunen bevindt Vlaanderen zich binnen het Europees systeem, welke de ontmanteling van nationale staten nastreeft, en binnen het Belgisch systeem, welke deze parasitering en uitverkoop tot nationale identiteit heeft gemaakt. Deze twee systemen werken mee aan exact dezelfde agenda, het is een tweekoppige draak. Met de Europese Unie breken maar met België blijven is onhoudbaar, met België breken maar bij de Europese Unie blijven is echter even onhoudbaar.

5.       Het steunen en stimuleren van jeugdinitiatieven die breken met (a) de consumptiemaatschappij, (b) het zelfmedelijden, (c) historisch escapisme en (d) internationaal escapisme.

 

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter