Het ministerie publiceerde de cijfers op aanvraag van de oppositionele partij Die Linke. Die partij bezet 75 van de 620 zitjes in de Bundestag en zette voor vrijdag de wapenhandel op de agenda.
Economische crisis en oorlog overal, we weten het ondertussen wel - denken ze daar allicht bij De Wereld Morgen. Dus is het nu de week van het feminisme, heel mooi. De steun die zij hiervoor krijgen uit PVDA+-hoek zal niemand verbazen en de argumenten (gelijk loon, tegen geweld etc.) zijn ook redelijk onschuldig.
Toch kan bij de acuutheid van het thema enkele vragen gesteld worden. Allereerst, waarom net nu de genderspanningen nog eens op doen wellen? Ja, men stelt wel dat "mannen ook meer moeten vervrouwelijken", maar daar moet in deze tijd van hipsters en Justin Bieber maar eens deftig debat over worden gevoerd. Idem dito de chimera aan pseudofreudiaanse en gendertheoretische onwaarheden die allang ontkracht zijn... maar ach. Niemand zal ontkennen dat wij allemaal samen in de miserie van de economische crisis delen en dat dit sowieso de sociale verhoudingen turbulent zal houden over de klassen, rassen en leeftijden heen.
Klassen, rassen, leeftijden... en geloofsovertuigingen ook? Want dat is nog iets, allicht kan de PVDA+ haar goedkeuren van de hoofddoek toelichten? Karima Amaliki, verkozen voor de PVDA+ in de Antwerpse districtsraad, draagt immers een hoofddoek. Geen probleem wat mij betreft, het valt zelfs feministisch te verantwoorden voor wie de redenering een beetje kent.
Maar die redenering is wel niet meer zo genderneutraal als men zou willen, de abrahamitische religies kan je maar zo ver relativeren. Wil de PVDA+ zich dan ondertussen dus even verantwoorden voor haar steun aan Pussy Riot en FEMEN? En neen, die steun vind je niet zo zeer terug op de site van de PVDA+, daar moet je al flink zoeken, maar elke satelliet- en randorganisatie van de PVDA+ heeft het afgelopen jaar al meermaals haar liefde verklaard voor de dolle mina's (AFF, Occupy, DWM, Apache...)
We trekken de kwestie wat verder open. De PVDA+ haar contacten met Iraanse moedjahedeen doen wel vragen stellen wanneer je bedenkt dat de bannelingen van de Iraanse Communistische Partij in Zweden een eigen FEMEN-actie op poten stellen. Wil mevrouw Maliki (overigens een vaak sji'itische achternaam) haar commentaar eens geven bij de uitspraken van haar ideologische zusters, uitspraken zoals:
"Neen tegen de hidjab" (Anke Vandermeersch, jou werd niets gevraagd!)
"Mijn naaktheid is mijn protest" (Was dat de hidjab daarnet nog niet?)
"In de historische strijd van 'vrouw VS islam' zal de vrouw winnen" (PVDA+ & Dewinter: één front!)
Het bleef in deze optiek immers al langer opvallend stil bij de PVDA+ omtrent Syrië (ondanks de verklaringen van de Internationale waar zij deel van uitmaakt). Dat Syrië staat of valt bij de steun van Iran, is zeker. Dat de PVDA+ het niet zo op Iran heeft en daarom al decennia met de marxistische moedjahedeen optrekt, dat ook. Dat commercieel en valselijk feminisme een instrument is om het regime van Iran onderuit te halen sinds de mislukte Groene Revolutie... Tja, waar ben je dan nog mee bezig?
Nog eentje, Nadia El Fani, Tunesische communistische cineaste met de film "Laïcité Inchallah" ("Secularisme in naam van Allah") op haar naam. Vandaag mogen wij ons aan een documentaire van haar over FEMEN verwachten, dit keer in samenwerking met Caroline Fourest en onder de wel heel feministische titel "nos seins, nos armes" ("onze borsten, onze wapens"). In Tunesië zelf moet zij haar gezicht al langer niet meer laten zien (allicht nog wel in boerka, oh snap), maar ook hier de vraag: helpt dit de rechten van de vrouwen vooruit, of mag dit in het licht van de recentelijk heropgeflakkerde politieke trubbels gezien worden? De onlangs vermoordde Tunesisiche oppositieleider Chokri was immers communist.
Dus de centrale vraag wordt in dit geval: hoe ernstig kan je de PVDA+ nemen wat betreft haar progressieve strijd in het licht van de onvermijdelijke geopolitieke implicaties? De vraagstukken en internationale verhoudingen zijn niet meer die van de Koude Oorlog, het lijkt mij dat communisten en aanverwanten of de boot missen of de kar van Westers imperialisme trekken met hun culturele revolutie.
Onvermijdelijk.
Dus als u toevallig iemand deze week in de naam van het feminisme tegenkomt, dan weet u wat het (hem/haar is vast seksistisch) te vragen.
maandag, 04 maart 2013 12:51
Hoe staat de culturele strijd tegenover de economische? Speciaal
Geschreven door Theo Van Boom
De ideologie van de crisis is het Westers denken, het occidentalisme. Het staat hegemonisch in onze maatschappij, na meer dan 40 jaar (Mei'68) te zijn opgelegd geweest als een vanzelfsprekendheid. Daarom dat wij vaak moeite hebben om ermee te breken. Het is ook dit occidentalisme dat de recentelijke ideologische verschuivingen dicteert, om zo de hoofdzaak te ontwijken: het economisch systeem. Deze realiteit moeten wij niet uit het oog verliezen. Het Westen is een eufemisme voor het kapitalisme, voor haar financieel model en voor haar liberale droom. Het occidentalisme is er de accute en reactionaire uitdrukking van.
Het occidentalisme is hegemonisch in de zin dat het de extremen, de conservatieven, de sociaaldemocraten, feministen, holebi-beweging... gereconfigureerd heeft. Zelfs het secularisme is overgegaan in een symbolische strijd tegen de islam en zodoende per extensio tegen alle religies.
Hoewel links van de "verrechtsing" van de maatschappij spreekt, gaat dit ervan uit dat deze maatschappij op dit moment door links bezet wordt. Dat is niet langer het geval: links is in panne en haar invloed berust zich nog louter op het feit dat rechts het culturele veld verlaten heeft. Dit veld ligt op dit moment niet braak, maar wordt door ons economisch systeem gedomineerd: een pure marktcultuur, homo festivus met soms wat bourgeois-bohémiens ertussen voor de goede orde.
Thans staat rechts vandaag in een betere positie om een deel van dit terrein terug te winnen. Links verwijt rechts van een instrumentalisering van culturele kwesties om zo de economische crisis te ontwijken. Maar langs de andere kant heeft links de moed niet gehad zich in te laten over vragen zoals burgerzin en secularisme. De Wereld Morgen houdt een week van het feminisme, fijn, maar hoe rijmt zij dit met feministische intellectuelen zoals wijlen Oriana Fallaci en Caroline Fourest? Hoe kan links dan nog ontkennen de afgelopen decennia gewoonweg de instrumentalisering van het occidentalisme te zijn geweest?
In feite maakt elk economisch systeem van zichzelf een ideologie om de zaken te simplificeren. Het is een soort van étatisme die de contradicties aan de basis van de samenleving wil overstijgen met mooie woordjes. Het herhalen van mantra's zoals "samenleven" en "seculiere staat" overplakt de maatschappelijke kloven met holle retoriek. Dat neemt echter niet weg dat het een zwaktebod is: een echt maatschappelijk idee ontbreekt.
Echter, hier is waar conservatieven zich vergissen en waar links wel wakker blijft: tegenover het accute electoralisme van de partijpolitiek kan er geen louter culturele strijd staan om een deel van de publieke opinie mee te veroveren. Wie filibustert over liberalen zoals Dalrymple en De Wever, maakt exact dezelfde fout als links de afgelopen 40 jaar en zal daardoor net zo goed instrument van de Westerse hegemonie worden.
Links zelf heeft recentelijk dan weer succes door economisch een reactionair neocommunisme voor te stellen: het financieren van de Westerse miserie. Maar wie het maatschappelijk model van een partij zoals de PVDA bekijkt, die ziet dan meteen dat er niet met dat Westen gebroken wordt.
Wat dus wel kan is een alternatief denkbeeld voorstellen met een nieuwe horizont, maar: de cruciale voorwaarde om dit denkbeeld valabel te maken is dat er een andere economische politiek bij centraal staat. Er kan geen culturele strijd geleverd worden zonder met het economische systeem van het occidentalisme (supranationaal leenkapitalisme) te breken.
En ja, vice versa natuurlijk ook. Maar wil men de vooronderstellingen van linkse waarden in vraag stellen, stel dan ook die van de Westerse economische hegemonie in vraag. Wil men de Westerse economische hegemonie in vraag stellen, stel dan ook die van de linkse waarden in vraag.
Links van de economie, rechts van de waarden? Noem het wat je wil, maar het gaat hem hier wel degelijk om een totaalpakket.
zondag, 24 februari 2013 18:51
De elite organiseert het islamisme in de EU
Geschreven door Eddy HermyZij die Duitsland tot voorbeeld nemen voor wat de economische politiek betreft, moeten ook kijken tot wat het leidt, namelijk steun aan massa-immigratie en vooral dan aan islamitische immigratie. In ruil voor economische opdrachten neemt de elite binnen de EU - Duitsland voorop - massa's ongeschoolde bevolkingsoverschotten van die landen over. De doelstellingen zijn daarbij velerlei.
Zo is er de druk van sociale strijd bij olieproducerende landen verminderen door asielopvang. Niet in de eerste plaats in landen zoals Saoedi Arabië, Qatar of de Verenigde Arabische Emiraten, maar ook in de periferie ervan. Zo proberen ze bijvoorbeeld regimewissels in die landen te kanaliseren. Regimewissels die - mochten ze democratisch verlopen - gevaarlijk zouden kunnen zijn voor de rijke oligarchie in de oliestaten. Daarom dat de rijke oliestaten in de buurlanden salafisten en andere extreme moslimgroepen steunen. Die zijn afhankelijk van de geld- en wapenstromen die de rijke oliestaten hen bezorgen. In ruil stellen zij de heersende elite in de donorlanden niet in vraag. De tijd dat Osama Bin Laden met Al Qaida een gevaar voor de Saoedische dynastie betekende is voorbij. De rijke olieregimes ondersteunen de strijd van moslimextremisten in de buurlanden met als doel geopolitiek gewin en binnenlandse rust voor zichzelf af te dwingen. Geopolitiek gewin in een regio waarvan zij de leidende rol voor zichzelf opeisen.
Aan de ander kant heb je het feit dat de Europese elite beseft dat ze op termijn verplicht zal worden om de rol van de Verenigde Staten in de Arabische regio over te nemen. Naarmate de Verenigde Staten er in slagen om via het systeem van "fracking" olie en gas te winnen uit schalie, is de nood aan interventie en bezetting van de Arabische regio niet meer zo urgent voor hen. Er wordt van uitgegaan dat de VS tegen 2025 in staat zal zijn zelfvoorzienend te zijn voor zijn eigen energiebehoeften en daarna grote exportvolumes aan energie zoals gas en olie ter beschikking zullen hebben voor de wereldmarkt. Zij zijn dan niet meer afhankelijk van de Arabische staten in de Golfregio. Wij wel.
Daarom dat Duitsland en Frankrijk hun belangen in de regio uitbreiden, zoals Frankrijk dat ook in Mali doet. En daarbij spelen mensenrechten geen een rol als het er om gaat om de elite in die Arabische staten als bondgenoten te winnen. Neen, in de Arabische landen doen ze het liefst van al zaken met de meest reactionaire krachten die er rondlopen: de islamitische extremistische oliestaten.
Dat ze - zoals in Syrië - daarbij huurmoordenaars voorzien van wapens en geld is daarbij voor onze elite geen probleem. En als daardoor seculaire regimes door islamisten worden overgenomen, dan is dat voor onze liberale elite dik in orde. En als andere geloofsgroepen in die seculiere regimes het loodje leggen door uitroeiing, dan is dat voor de EU-elite geen bezwaar. Dat is dan collateral damage.
En om de regimes die het islamisme als geopolitieke strategie gebruiken gunstig te stemmen neemt de politieke kaste in onze landen dus nog meer bevolkingsoverschotten over uit het Midden-Oosten. Die onze bevolking dan mag onderhouden. Zo wordt de onleefbaarheid van onze steden steeds groter en ons sociaal vangnet steeds kleiner. Ook dat is voor onze elite en politieke kaste een vorm van collateral damage. Alles voor het geld. Ook als men daarvoor het eigen volk uitlevert aan achterlijke barbaren.
En men zal zien, er zullen steeds meer moskeëen en minaretten komen in onze steden. Als symbool van het liberaalkapitalisme. En als voorbode van haar totale dictatuur. Net zoals de oliesjeiks hun bevolkingen onder de knoet houden met de koran, zo zal ook onze eigen politieke en economische kaste ons ermee onderdrukken. Een koran die het kapitalistisch liberalisme alle vrijheid geeft. De koran van de vrije markt die ons de hel aan armoede en verpaupering brengt. Samen met het communistisch manifest staat het islamisme van de koran voor onderdrukking en slavernij. Daarom dat communisten en islamisten bondgenoten zijn.
In 2012 werden de Duitse wapentransporten meer dan verdubbeld tegenover 2011. De krant Süddeutsche Zeitung liet weten dat de zes landen van de Samenwerkingsraad van de Golf (GCC) ondanks hun reputatie van religieus fundamentalisme en dictatoriaal bestuur 1,42 miljard euro aan Duitse wapens kregen. Ze baseerden zich hiervoor op de cijfers van het ministerie van Economie.
Ondanks harde kritiek vanuit de oppositie wil bondskanselier Angela Merkel ook in de toekomst voortgaan met het bewapenen van de Golfstaten. Haar regering vindt dat de wahabitische dictatuur in Riyad een ‘stabiliserende factor' is in de regio.
Lees meer: De Standaard
maandag, 18 februari 2013 17:46
Communisme bestrijden: weet tegen wat je vecht Speciaal
Geschreven door Eddy Hermy
Opdat men zich niet zou beperken tot gemeenplaatsen in de strijd tegen het communisme, zoals sommigen bij rechts dat graag doen (door een gebrek aan ideologisch inzicht en vorming), heb ik onderstaande tekst geplaatst. Deze tekst is al enkele jaren oud en is gebruikt bij een lezing waarbij Alain Soral en ik onze ervaringen bij links hebben toegelicht. Dat deze ervaringen niet meer zouden gelden als men over de PVDA van vandaag spreekt, is een grove fout. De ontslagbrief van de ex-voorzitter van Rood, Erik De Bruyn, spreekt dat tegen. Hij heeft het over een sekte als hij het over de PVDA heeft. Hetgeen een communistische partij ook is.
Het zou voor hen die zich rechts-revolutionair noemen nuttig zijn zich terdege te informeren over de aard van de vijand. Want een vijand is het communisme wel degelijk, zeker voor nationalisten. Veel nuttiger je daarover te informeren dan een belgicist zijn uitleg te horen geven over de Waalse rechterzijde, waarbij ik mij de vraag stel of de Belgische vlag de zaal zal sieren tijdens de vorming, zoals dat ook tijdens een recente betoging in Parijs het geval was.
Van enige waarde voor de anti-communistische strijd zijn dergelijke vormingen niet. Afgezien van het grappige feit dat de spreker van deze vorming net als de PVDA de Belgische driekleur hanteert. Misschien kan men ook de PVDA een forum geven? Als ik het lofschrift bij de dood van Ludo Martens (stichter en leider van AMADA-PVDA) er op nalees, geschreven door de hoofdschrijver van Rechtsactueel.eu, dan is dit helemaal niet denkbeeldig. Daarom dus enig tegengif met onderstaande tekst. Misschien is het ook een waarschuwing voor hen die zich in nationalistische middens zo vlug tekortgedaan en zo rap gekrenkt voelen. Zij die het communisme wil bevechten, verman je! Anders wordt 1968 overgedaan.
Maar deze keer zal het nog veel erger worden.
1968, het revolutionair jaar - vol magie. Ik ben dan al vier jaar arbeider, voor mij bestaat die magie niet. Op het werk, in mijn omgeving is en blijft alles gewoon draaien een leven zonder revolutie. Die revolutie speelt zich dan ook af in een andere wereld dan de mijne. Toch ga ik uit nieuwsgierigheid op een avond luisteren naar studentenleiders die in mijn jeugdclub komen spreken over de revolutionaire strijd die blijkbaar plaatsheeft aan de universiteiten. Daar hoor ik Ludo Martens en Paul Goossens, twee oprichters van de Derde Wereld Beweging en van AMADA voor het eerst spreken. Ik neem contact op met de plaatselijke afdeling, het is een studentikoos gedoe waar ik mij niet in thuisvoel. En dus blijft het bij een los contact. Ik doe mijn legerdienst. Tijdens mijn legerdienst zoek ik opnieuw contact met die groep in Oostende, omdat ik gefascineerd ben geraakt door China en Mao en merk op dat er iets is veranderd in de sfeer en de mensen daar. De groep studenten vormen nu een min of meer communistische groep die marxistische werken bestudeert en het maoïsme als leidraad neemt. Ik ben een leek, ik weet niets van ideologie, niets van filosofie en - buiten dat ik veel moet werken voor weinig geld - weet ik ook niks van economie. Ik ben de enige arbeider in de groep. In het grotere geheel van de beweging zijn er nog geen tien arbeiders die lid zijn. Ze noemen me daarom Eddy de arbeider. Dat tekort aan echte arbeiders wordt verholpen door studenten naar de fabrieken te sturen om er als arbeider te gaan werken.
Ik studeer… De groep ondersteunt mij op alle mogelijke manieren. Ze geven mij boeken te lezen, als ik vragen heb wordt er alles aan gedaan om die te beantwoorden. Zo leer ik vlug de marxistische doctrine. Mijn leven is nu gericht op studie en onderzoek. Ik leer pamfletten schrijven, in het publiek spreken. Kort daarna al vertegenwoordig ik de groep op debatavonden en vormingsavonden. Ik ga meerdere keren op mijn bek, maar daar hebben mijn kameraden geen medelijden mee. "Voorgaan in de strijd is de plicht van een communist".
De leiders van de beweging willen na enige tijd de beweging nog meer omvormen tot een echte communistische partij. Ze vonden dat wat tot hiertoe op poten stond te zwak. We moeten Lenins boek “Wat te doen?” lezen. Dat gaat over communistische partijopbouw. Ik was intussen dialectisch gevormd en was een keiharde voorstander van de oprichting van een leninistische partij.
Tot mijn grote verbazing haken vele leden daarop af. Zij voeren daarbij als argument aan dat de leiding een stalinistische en dictatoriale partij voor ogen heeft. Met de daarbijhorende stalinistische discipline natuurlijk. Dat is ook zo, maar ik had de indruk gehad dat we dat allemaal naastreefden.Maar blijkbaar konden sommige kameraden - wanneer de communistische discipline in de praktijk wordt toegepast - daar niet mee leven. Ze werden door de rest - door hen die bleven - weggezet als burgerlijke defaitisten. Ook het feit dat men als gezin alle inkomsten boven de 16 000 frank (nu 400 euro moest afstaan aan de partij heeft een grote rol gespeelt in het vertrek van velen). Veel van die jonge mensen waren intussen afgestudeerd en aan trouwen en carrière maken begonnen. Veel van de kameraden die ontslag hebben genomen en de partij verlaten hebben zijn naderhand een mars door de instellingen begonnen. Ze hadden wel sympathie voor de communistische wereldvisie - wat uitmondde in het multiculturalisme - maar meenden dat ze via de instellingen beter resultaten konden bereiken. Dit zonder het volgen van de ijzeren discipline die ons werd opgelegd. Ze kregen gelijk. Ze zijn in de structuren van de maatschappij geïnfiltreerd. En wat belangrijker is, ze hebben via het onderwijs de nieuwe generaties gekneed en gesmeed.
Toen we uitgediscussieerd waren over Lenins werk "Wat te doen?" bleef er dus maar een fractie van de oorspronkelijke aantal leden en sympathisanten van de organisatie over. Maar het is een keiharde fractie, een militair-politiek, ideologisch commando. We zijn leden van een echte communistisch-leninistische partij geworden. Geen discussiegroep meer waar men vrijblijvend grote betogen kan houden zonder de praktijk van de klassenstrijd te moeten voeren. De echte strijd kon dus beginnen. Er worden cellen opgericht rond fabrieken. Ikzelf was al vlug celleider in de fabriek waar ik werkte en tevens lid van andere cellen rond andere fabrieken. Zo kun je leren van de strijdmethode in een andere fabriek en kunnen anderen leren van je eigen activiteiten. In marxistisch jargon heet dat: "van de massa naar de leiding en van de leiding naar de massa".
Aan fabrieken pamfletten verspreiden, pamfletten schrijven, de werken van Mao, Lenin en Stalin bestuderen, op huisbezoek gaan bij sympathiserende arbeiders om te weten te komen wat er in de fabriek leeft. Rapporten schrijven over je eigen kameraden die lid zijn van je cel en over de enquêtes bij sympathisanten, vergaderen… "Door de klassenstrijd centraal te stellen doet men aan revolutionaire opvoeding" ... zo noemen we dat. Ik maak mij lid van het ABVV (de socialistische vakbond) in opdracht van de partij en wordt daar heel actief. Als partijlid beslis je niet zelf van welke organisaties je lid wordt, de partij beslist voor jou. Jij voert dat uit. Dat noemen ze "democratisch centralisme". Wie bezwaren heeft, moet ze schriftelijk indienen en ondertussen taken uitvoeren. Ik laat mij op bevel van de partij verkiezen tot vakbondsafgevaardigde op mijn werk. Dat is niet moeilijk, de collega’s noemen mij al Mao en hebben respect voor mijn syndicale inzet. "De strijd op alle commandoposten voeren en het maoïsme als leidraad nemen", zo heet dat. Ik zal met mijn cel vijf stakingen in vier jaar tijd organiseren, alleen al in de fabriek waar ik werk.
De spanningen tussen mij en de directie lopen daarbij zo hoog op dat deze beslissen voor mij een apart gebouw te bouwen op het fabrieksterrein. Daar mag ik 8 uur per dag recht staan en niets doen. In opdracht van de partij maak ik er een propagandalokaal van. Ik hang het vol met posters van Lenin en Mao. De directie trekt de affiches elke nacht af, ik heb door de partij een eindeloze toevoer en hang ze telkens opnieuw op. Een zinloos kat-en-muisspel, maar ik kan niet anders. Het is een bevel van de partij. Doe ik het niet, dan zal ik verklikt worden.
Ik haal mij een stoel uit de eetzaal en begin van ‘s morgens tot de ‘s avonds te lezen. De bazen komen hoogst persoonlijk de stoel waarop ik zit daarop ettelijke keren van onder mijn kont weghalen. Tot ze het beu zijn. Ik moet zelf geen stoel meer halen, mijn collega's doen dat voor mij. De wet op de werking van de syndicale delegees geeft mij het recht om in de fabriek rond te lopen om met onze vakbondsleden te praten. Maar voor ik mijn kot mag verlaten moet ik eerst telefonisch de directie verwittigen. Als ik dan uit mijn kotje kom, krijg ik direct het gezelschap van een ingenieur of ploegbaas die mij op de voet volgt. Er durft niemand meer tegen mij te praten of klachten te uiten. Ik ben totaal geïsoleerd geraakt. Dat was de bedoeling van de directie en het lukt haar. Een kapitale fout daarbij is dat ik een loon krijg met alle premies voor ploegwerk zonder dat ik in ploeg moet werken. De vakbond had dat tegen mijn wil - en die van de partij - bedisselt met de bazen. Dat wordt nu tegen mij gebruikt. Ik en mijn gezin hebben er toch niks aan, ik moet toch alles boven de 400 euro afgeven aan de partij. Maar daar hebben mijn collega's geen oren naar. Wie is nu zo gek om dat te doen, vertellen ze mij? Dat is wat ook mijn echtgenote mij elke dag weer verwijt. Maar zij krijgt dan van mij en van mijn kameraden een les in proletarische opvoeding. Het geeft een boost aan mijn prille huwelijk. Een tikkende tijdbom.
De vakbondleiders in Oostende willen mij een kans geven. Ik mag van hen naar de arbeidershogeschool en het ABVV zal mij een loon betalen. Ze zeggen dat mijn inzet voor het socialisme op een productievere manier kan. Dat revolutionaire gedoe moet ik nu maar als een voorbije fase in mijn leven zien. Ik leg dat voor aan de partijcel en die op haar beurt legt het voor aan de hogere leiding. Ik krijg thuisbezoek van twee vrouwelijke politieke commissarissen (door de leiding aangeduid om mij te ondervragen).
Het feit dat ik nog maar gehoor heb durven te geven aan zulke defaitistische praat van "sociaalfascisten" (zo noemen we in die tijd de sociaaldemocraten van de vakbond) toont aan dat ik een rechtse en burgerlijke afwijking heb. Dat is eens wat anders dan kanker, denk ik.
De vakbondsleiders van hun kant denken dat ik beïnvloed ben door hun praat en bieden mij aan om een tussenkomst te houden op het volgende nationale congres van de algemene centrale van het ABVV. Zij zullen voor alle veiligheid zelf een tekst schrijven, zo laten ze me weten, zodat ik niet over mijn woorden struikel. De echtgenote van Allende woont het congres bij. Haar man is kortgeleden vermoord door een pro-Amerikaanse junta.
Ik moet aan de partij bewijzen dat ik niet toegeef aan het defaitisme. En de tussenkomst op het congres is het moment waarop ik mijn trouw aan de partij kan confirmeren, zo luidt het bevel. "Door kritiek en zelfkritiek je opvoeding ter hand te nemen", "de massalijn door de partij uitgezet trouw volgen", "de revolutionaire commandopost niet verlaten", zo noemen ze dat.
Ik geef een vlammende toespraak op het congres en trouw aan de partijlijn beweer ik - ondertussen is de door de vakbond geschreven tekst in mijn zak weggestopt - dat de vakbondleiders, die op het podium eerst nog zitten te glunderen, mede verantwoordelijk zijn voor de dood van Allende.
Omdat sociaaldemocraten nooit bereid zijn de proletarische en gewapende revolutie te voeren en zo de kans geven aan de Reactie om onze mensen te vermoorden. De echtgenote van Allende valt mij om de hals. De vakbondstop kijkt vijandig en nijdig in mijn richting.
De partij is tevreden. "De revolutie op het voorplan zetten. Het marxistisch-leninistische denken van Mao Tse Toeng studeren en toepassen, het revisionisme bestrijden" zo luidt het.
Een paar weken later word ik op het kantoor van de directeur van de fabriek geroepen. De plaatselijke vakbondsleider van zowel ACV als het ABVV zitten broederlijk naast de directeur. Met veel plezier vertellen ze mij dat ik kan ophoepelen uit de fabriek en dat de vakbond de directie alle steun geeft. Als ik buiten het kantoor stap om mijn collega's op te roepen om mij te steunen, staan er al twee BOB’ers en vier rijkswachters te wachten en word ik in handboeien naar buiten gesleept. Exit werk en exit vakbond. Weg loon of uitkering, want buitengesmeten om zwaarwichtige redenen.
De partij is niet onder de indruk. "De inzet van onze kameraden is een bewijs van de slagkracht van de gedachten van Mao Tse Toeng en de partijlijn van AMADA", is de commentaar.
Nadat we de dag erna met een commando de fabriek binnenvallen en alles platleggen krijg ik ook nog een schadeclaim van tien miljoen Belgische frank aan mijn broek. Dat is nu nog veel maar in die tijd kon je daar vier huizen mee kopen. Door de jarenlange strijd - ook in mijn gezin - en de steeds grotere druk van de partij ben ik volledig opgebrand. Ik ben bijna 25 jaar en een staatsvijand. Ik heb zoveel stakingen in de laatste jaren georganiseerd, en dat in verschillende bedrijven en over heel Vlaanderen, dat de BOB politieke sectie in mij een absoluut gevaar ziet. Ik zal nergens meer werk vinden en de partij krijgt het in het hoofd om - juist nu - van mij te eisen dat ik een nieuwe proefperiode als lid moet doen om aan te tonen dat ik een goede communist ben. Daar was mijn kritiek tijdens en na een bezoek aan Albanië niet vreemd aan.
De leiding is bezig met een rectificatiebeweging. Iedereen moet terug naar af, buiten de grote bazen dan. Het komt eigenlijk neer op een gestuurde zuivering.
"Een rectificatiebeweging heeft tot doel de leden op te voeden en door de opvoeding de klassenvijanden die in de partij geïnfiltreerd zijn op te sporen en te vernietigen." "Iedereen is gehouden aan de campagne mee te doen vermits iedereen afwijkingen heeft." "Oude en misvormde wereldopvattingen krijgen de boventoon als men ook niet binnen de partij de revolutie voert", zo noemen ze dat. "Strijd tegen de eigen burgerlijke wereldopvattingen is een garantie tot je proletarische omvorming."
Ik ben al een proleet vanaf mijn geboorte. Ik geef daarop kritiek op de leiding en op de partij. U moet weten: ik zit dan zonder werk of uitkering en dus zonder inkomen. Allemaal in dienst van de partij. En nu ben ik ook, net als anderen binnen de partij, mijn lidmaatschap kwijt tot ik een proefperiode gelopen heb. Een grotere en moreel zwaardere klap kan men zich niet indenken. Het grenst aan sadisme. Ik ga naar Ludo Martens, mijn kameraad en leider, zo denk ik. Ik beklaag mij dat ik alles opgeofferd heb aan de partij en nu in de kou blijf staan.
Die schrijft daarop een rapport over ons gesprek “De crypto-fascistische gedachten van het lompenproletariaat en de zaak van kameraad Donald”. Donald is mijn partijschuilnaam. In het communistische beschuldigingsjargon bestaat er niks dat zwaarder weegt dan verweten worden een door het fascisme besmette lompenproleet te zijn. Een dergelijk individu is niet meer op te voeden, hij is een te doden klassenvijand. Ik was van vandaag op morgen een fascist geworden, werd uit de partij gezet. Voor de overheid ben ik een staatsvijand, voor mijn communistische ex-kameraden een vijand van het internationale proletariaat. Ik was 24 jaar oud. Zoals het AFF dikwijls schrijft als ze het over mij hebben, il faut le faire.
zaterdag, 16 februari 2013 02:22
De trotskistische wortels van het neoconservatisme [BITTERLEMON]
Geschreven door F. Martens
De neoconservatieve ideologie kreeg vanaf het begin der jaren 1980 een toenemende invloed in de internationale politiek. Ondanks de misleidende naam is het neoconservatisme echter helemaal niet conservatief, maar wel een linkse ideologie die het Amerikaanse conservatisme kaapte. Hoewel het neoconservatisme niet tot één bepaalde denker te herleiden valt, worden de politieke filosoof Leo Strauss (1899-1973) en de socioloog Irving Kristol (1920-2009) algemeen als grondleggers beschouwd.
De stichters van het neoconservatisme
Leo Strauss werd in een joods gezin in de Duitse provincie Nassau geboren. Hij was een actieve zionist tijdens zijn studentenjaren in het Duitsland van na de Eerste Wereldoorlog. In 1934 emigreerde Strauss naar Groot-Brittannië en in 1937 naar de VS, waar hij aanvankelijk aangesteld werd aan de Colombia University in New York. In 1938-1948 was hij hoogleraar politieke filosofie aan de New School for Social Research in New York en in 1949-1968 aan de University of Chicago.
Aan de University of Chicago leerde Strauss zijn studenten dat het Amerikaanse secularisme zijn eigen vernietiging inhield: het individualisme, egoïsme en materialisme ondermijnden immers alle waarden en moraal en leidden in de jaren 1960 tot enorme chaos en rellen in de VS. De creatie en cultivering van religieuze en vaderlandslievende mythes zag hij als oplossing. Strauss stelde dat leugens om bestwil geoorloofd zijn om de maatschappij samen te houden en te sturen. Bijgevolg waren volgens hem door politici geponeerde en niet te bewijzen mythes noodzakelijk om de massa een doel te geven, wat tot een stabiele maatschappij zou leiden. Staatslieden moesten dus sterke inspirerende mythes creëren, die niet noodzakelijk met de waarheid moesten overeenstemmen. Strauss was hiermee één der inspirators achter het neoconservatisme dat in de jaren 1970 opkwam in de Amerikaanse politiek, hoewel hij zelf nooit aan actieve politiek deed en altijd een academicus bleef.
Irving Kristol was de zoon van Oost-Europese joden die in de jaren 1890 emigreerden naar Brooklyn, New York. In de eerste helft der jaren 1940 was hij lid van de Vierde Internationale van Leon Trotski (1879-1940), de door Stalin uit de USSR verbannen bolsjewistische leider die met deze rivaliserende communistische beweging Stalin bestreed. Vele vooraanstaande Amerikaans-joodse intellectuelen traden toe tot de Vierde Internationale.
Kristol was tevens lid van de invloedrijke New York Intellectuals, een eveneens anti-stalinistisch en anti-USSR collectief van trotskistische joodse schrijvers en literaire critici uit New York. Naast Kristol behoorden hier ook Hannah Arendt, Daniel Bell, Saul Bellow, Marshall Berman, Nathan Glazer, Clement Greenberg, Richard Hofstadter, Sidney Hook, Irving Howe, Alfred Kazin, Mary McCarthy, Dwight MacDonald, William Phillips, Norman Podhoretz, Philip Rahy, Harold Rosenberg, Isaac Rosenfeld, Delmore Schwartz, Susan Sontag, Harvey Swados, Diana Trilling, Lionel Trilling, Michael Walzer, Albert Wohlstetter en Robert Warshow toe. Velen van hen hadden gestudeerd aan het City College of New York, de New York University en de Colombia University in de jaren 1930 en 1940. Ze woonden tevens voornamelijk in de New Yorkse stadsdelen Brooklyn en de Bronx. Tijdens de Tweede Wereldoorlog groeide bij deze trotskisten het besef dat de VS nuttig kon zijn om de door hen gehate USSR te bestrijden. Sommigen van hen, zoals Glazer, Hook, Kristol en Podhoretz, ontwikkelden later het neoconservatisme, dat het trotskistische universalisme en zionisme behield.
Kristol begon als een overtuigd marxist bij de Democratische Partij. Hij was in de jaren 1960 een leerling van Strauss. Hun neoconservatisme bleef geloven in de marxistische maakbaarheid van de wereld: de VS moest internationaal actief optreden om de parlementaire democratie en het kapitalisme te verspreiden. Daarom was Kristol een fel voorstander van de Amerikaanse oorlog in Vietnam. Strauss en Kristol verwierpen bovendien de liberale scheiding van Kerk en Staat, daar de seculiere maatschappij tot individualisme leidde. Zij maakten religie weer bruikbaar voor de Staat.
Lees de rest op Bitterlemon.nu
