Hendrik De Man spreekt voor socialistische jongeren
De massa was immers allesbehalve de < bron van alle macht>; zij was grotendeels niet meer dan een voorwerp, willoos onderworpen aan de invloed van alle middelen die de moderne techniek ter beschikking stelt om de openbare opinie te kneden. En deze middelen staan ten dienste van iedereen die er genoeg geld voor kan betalen.
Dat maakt regeringen tot regeringen zonder gezag, een parlement zonder enig zelfrespect, een pers die ten dienste staat van de geldmachten, een kapitaalmarkt die aan de genade van het grootkapitaal is overgeleverd, een openbare mening die innerlijk verdeeld wordt door partijen die slechts streven naar het -in stand- houden van kunstmatige tegenstellingen - hoe zou zo een systeem van socialisme dat zijn lot verbonden heeft met een dergelijk regime ooit kunnen ontsnappen aan het verval en de verlamming waaronder het lijdt?
Ik leidde daaruit af dat het socialisme resoluut moest breken met de burgerlijk-liberale opvatting van een democratische staat, en daarentegen moest streven naar wat P-H Spaak en ikzelf een <autoritaire democratie> noemden. Tenslotte stelde ik mij in en buiten de partij tot doel de geesten voor te bereiden op de evolutie naar een echt "nationaal-socialisme" iets dat iedereen zou aangaan en dat het constructieve principe zou zijn van de staat en niet de verkiezingsleuze van één partij of één klasse.
bron/Hendrik De Man: Autobiografie
Let wel, deze tekst hierboven dateert van voor de periode dat De Man tot voorzitter van de BWP benoemd werd. Wat duidelijk aantoont dat de sociaaldemocraten niet vies waren van het corporatisme en verder gingen dan dat. Want ze hebben Hendrik De Man later tot voorzitter van de BWP aangesteld, goed wetende wat hij wou bereiken met de partij. Een rode fascistische partij uitbouwen.
Toch raar dat de rode multiculturelen van vandaag in alle talen zwijgen over de eigen geschiedenis en dat de éénmans leugenblog van het AFF nooit alludeert op het eigen nationaalsocialisme van vroeger tijden als ze weer eens antifascistische toogpraat over ons ventileren. Wij daarentegen kunnen ons wel vinden in de analyse van De Man, ook vandaag nog.
Want wees nu eerlijk. Er is nog niks wezenlijks verandert aan de machtsverhoudingen die toen heersten.
