Solidarisme.be

Wie niet gelooft dat een volgehouden propaganda en indoctrinatie tot resultaat kan leiden, moet de toespraak van IJzerwakevoorzitter Wim De Wit op de 11de uitgave van de IJzerwake van voorbije zondag  er maar eens op nalezen.

We zullen niet ingaan op de klaaglitanie over de zoveelste kaakslag die de machtige Walen ons de voorbije tijd weer hebben toegebracht en evenmin gaan we in op de nutteloze, en vanuit ideologisch standpunt volledig misplaatste, oproep tot eenheid met de V-partijen. (Vau-partijen? - nvdr.)

Wat ons echter met grote verbazing en vreugde trof,was de oproep van de voorzitter om uit de EU te treden en - straffer nog - om ook de NAVO uit België en België uit de Navo te bonjouren (als vredesboodschap kan dat tellen, nietwaar IJzerbedevaart? - nvdr.)!

Ook het feit dat de IJzerwakevoorzitter een pleidooi voor het inruilen van de euro voor een eigen nationale munt heeft gehouden, vinden wij een leuke verrassing.

Als je weet dat de IJzerwake - en dus de voorzitter daarvan - een spin-off van het Vlaams Belang vertegenwoordigt, mogen we dan aannemen dat ook die partij gewonnen is voor de standpunten die het N-SA reeds meer dan 5 jaar geleden heeft ontwikkeld en sindsdien met volharding propageert? Want inderdaad, wat de voorzitter nu voorstelt, zijn de eisen die het N-SA nu al 5 jaar verkondigt.

Nog maar enkele jaren terug, toen wij voor het eerst (en als eerste) in dit land het verlaten van de eurozone alsook van haar militaire verlengstuk, de NAVO, propageerden, werden wij door Vlaams Belangers voor halve gekken uitgemaakt.

Nu het zelfs voor de grootste politieke blinden duidelijk is geworden dat de EU en de euro ons naar een economische crash zonder weerga zullen leiden, zijn onze oorspronkelijke argumenten alomtegenwoordig. Dat de NAVO als instrument van het VS-imperialisme dienst doet om de soevereiniteit van vrije staten zoals Iran, Libië, Syrië en - niet te vergeten - ons eigen land te ondermijnen, dat wisten wij al van vóór de euro-crisis. En dat dit VS-imperialisme daarvoor het fort "Israël" gebruikt, dat moest toch al langer duidelijk zijn?

Nochtans meenden de nationalen van het Vlaams Belang dat verzet tegen de VS (en vooral tegen Israël) getuigde van een extreemlinkse opstelling, waarvan de leiding van het Belang ons liever beschuldigde dan van een ongemakkelijke extreemrechtse associatie. En nu moeten we meemaken dat de voorzitter van de IJzerwake de vermeende extreemlinkse slogans van het N-SA niet alleen onderschrijft, maar ze ook nog kopieert (of is het eerder plagieert?).

Het kan verkeren, zei Bredero.

Volgehouden propaganda en beïnvloeding, volgehouden vorming van kaders en militanten via onze organisatie, daar gaat het om. De rest zal ons vroeg of later volgen. En als zij door interne tweestrijd op een bepaald ogenblik  afhaken, dan is het onze tijd. De tijd voor nationale revolutie en het verlaten van de praat- en kletsbanken van de Belgische parlementen.

armoede in Madrid @ Reuters

'Europa belandt in armoede' (Unilever)

Het Brits-Nederlandse consumentengoederenconcern Unilever bereidt zich voor op toenemende armoede in Europa.

Na decennia van welstand krijgt het Europese continent binnen afzienbare tijd weer af te rekenen met armoede. "De armoede keert terug," zegt Jan Zijderveld, Unilever-topman voor Europa, in een interview met de Financial Times Deutschland.

Volgens Zijderveld laat de omzet van Unilever in West-Europa zien hoe de woekerende recessie in veel Europese landen bedrijven dwingt radicaal van koers te veranderen. Unilever beschouwt de huidige economische crisis dan ook niet als een 'voorlopige fase'.

Tot vandaag bestaat de strategie van veel ondernemingen op de West-Europese markt erin zich van de discounters te onderscheiden door duurdere biologische producten of merken op de markt te brengen.

"Als een Spanjaard nu gemiddeld 17 euro uitgeeft bij zijn boodschappen, kan ik hem geen wasmiddel verkopen dat de helft van zijn budget kost", licht Zijderveld de strategie van Unilever toe. De multinational is nu van plan in Europa de methodes toe te passen die eerder al in Azië succesvol bleken.

"In Indonesië verkopen we afzonderlijke verpakkingen shampoo aan 2 tot 3 cent, en toch verdienen we er geld aan." Zo verkoopt Unilever in Spanje een wasmiddel in kleine verpakkingen die maar voor een vijftal wasbeurten dienen. In Griekenland biedt het concern mayonaise en aardappelpuree aan in kleine verpakkingen.

Voordat Zijderveld aan het hoofd kwam van het Europese hoofdkantoor van Unilever in Rotterdam, dirigeerde hij drie jaar lang de activiteiten in Zuidoost-Azië, een van de snelst groeiende markten ter wereld. Vandaag is hij verantwoordelijk voor een regio met een tegengestelde evolutie; voor voedingsproducten op de Europese markt houdt Unilever op de lange termijn rekening met een beperkte omzetgroei van slechts 0,2 procent.

Toch is Zijderveld er het afgelopen jaar in geslaagd de omzet in West-Europa op te krikken met een lichte toename van 0,7 procent.  West-Europa vertegenwoordigde in 2011 met een jaaromzet van 12,3 miljard euro ruim een kwart van de volledige omzet van de groep. In het eerste halfjaar 2012 steeg de verkoop met 1,1 procent.

Met een winstmarge van 17 procent blijkt de West-Europese markt bovendien de meest winstgevende van de drie Unilever-regio's, aldus de topman. Zijderveld vergelijkt de consumptiemarkten in Europa met de Olympische Spelen: "Wie hier slaagt, slaagt overal." (AFP/BO)

Bron: Knack/Trends

De bestendiging van de strijd voor nationale bevrijding op alle fronten en tegen het multiculturele samenlevingsmodel waarop de kapitalistische dictatuur drijft, is met de klaterende overwinning van Gouden Dageraad in Griekenland een feit.

Laat dit een steun zijn voor alle nationaal-revolutionaire bewegingen in Europa!

DIT IS MAAR EEN BEGIN - WIJ GAAN DOOR MET DE STRIJD!

Bij de het installeren van de nieuwe Europese Commissie in november willen sommige landen terug pleiten om opvangcentra voor asielzoekers buiten de grenzen van de Unie te organiseren. Dit voorstel werd reeds vroeger door onder andere de socialist Blair gelanceerd, maar werd toendertijd door de linksliberale kliek in het Europees Parlement afgeschoten.

Vandaag gaan er dus stemmen op om deze piste terug in overweging te nemen. Door asielzoekers buiten de grenzen in opvangcentra te verzamelen zou men de tijd hebben om na te kijken of er criminelen tussenzitten en wie niet aangepast is om de Unie binnen te mogen.

Ook zou de houding van asielzoekers op die manier kunnen geëvalueerd worden, waardoor  situaties zoals de vechtpartij in een opvangcentrum van vorige week kunnen vermeden worden. Bij enig wangedrag in de opvangcentra buiten de EU-grenzen kan dan direct een verbod tot het betreden van het EU-territorium volgen.

Niet dat wij er voorstander van zijn dat er nog asielzoekers bijkomen (wij pleiten voor een asielstop en  remigratie van reeds hier verblijvende vreemdelingen) maar het zou toch al een stapje vooruit zijn in het weren van nieuwe instroom.

De kans dat dit voorstel tot opvang buiten de EU-zone het haalt is echter bijzonder klein. De linkse en liberale vreemdelingenlobby in het Europese Parlement is reeds met een petitie gestart om het voorstel tegen te houden.

En terwijl in eigen land Theo Francken van de N-VA zich uitslooft om harde actie tegen geweldenaars in  de asielcentra te eisen, organiseren zijn bondgenoten in het Europees Parlement het verzet tegen opvangcentra buiten de grenzen van de Unie. Een flink staaltje van politieke spreidstand.

Daniel "Danny le Rouge" Cohn-Bendit, de voorzitter van de Europese fractie "Groen-Europese Vrije Alliantie" waar  de N-VA bij is aangesloten, werpt zich op als koploper tegen het opvangen van vreemdelingen buiten de EU-grenzen.

Vanuit zijn standpunt logisch, de Europese Groenen zijn wereldburgers en verwelkomen iedereen die bij ons een beter leven voor zichzelf wil. Op kosten van de eigen bevolking weliswaar, maar een kniesoor die daar om maalt.

Voor de multikulcriminelen is het van het allergrootste belang dat asielzoekers zo vlug mogelijk binnen de grenzen van de Unie worden geloodst. Op het ogenblik dat ze de Unie binnen zijn, krijgen ze alle rechten die de Unie hanteert in verband met immigratie en asiel. Dat zou bij een perifere opvang niet het geval zijn.

Ook staat binnen de Unie een legioen aan organisaties klaar die van asiel een business hebben gemaakt. Werk en carrières in de mensenhandel voor een deel van de middenklasse en voor intellectuelen.

De partijen van de Europese Groenen zijn dan ook bij uitstek de politieke woordvoerders en belangenbehartigers van de sociale dumping die op mensenhandel teert.

En terwijl mijnheer Francken van de N-VA in eigen land pleit om criminele asielzoekers uit te wijzen (eigenlijk oude soep uit het 70-punten programma van het Vlaams Blok) is zijn partij in het Europees Parlement vriend en bondgenoot van hen die zich inzetten voor ALLE vreemdelingen vrije toegang tot de Unie te geven, crimineel of niet.

De N-VA is bruin als er op de Vlaamse markt stemmen moeten geronseld worden, maar meloenrood en multicultureel als het over afspraakjes in de Eurosovjet gaat die vreemdelingen voortrekken.

Met Daniel "Danny le Rouge" Cohn-Bendit als de verpersoonlijking van het criminele multiculturalisme als uithangbord.

De vijfde aflevering van De Week Besproken, het podcastprogramma van Solidarisme.be. Met deze week besproken:

Verkiezingen in Frankrijk en Griekenland VS de Europese elite
Asociale besparingen voor iedereen, tijd om ons voor te bereiden
De geplande proletarisering door verwatering van het onderwijs

Opmerkingen, vragen en suggesties voor deze of volgende podcasts zijn welkom op  Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Manu Claeys, voor de meesten bekend omwille van zijn snor (of zijn paternaliserend Het Vlaams Blok in elk van ons) heeft het licht gezien. Het heeft ons alleszins van de stoel geblazen, maar niet in een goede zin. Allicht heeft hij het bed gedeeld met mede-meloen Daniel Cohn-Bendit (pun not intended), maar dat neemt niet weg dat zijn leefwereld leest als een thriller.

Al sinds 2007 schrijven wij over het ondemocratische gehalte van de oligarchie. Gezien de vrije geest die de heer Claeys beweert te hebben, dagen wij hem graag uit voor een debat omtrent dit democratisch deficiet. Want volgens ons zitten er een paar serieuze vijzen los bij iemand die een dergelijke redenering serieus kan nemen.

In de tussentijd, ons commentaar op enkele delen van zijn tekst in het vet:

De politieke wereld worstelt met een geloofwaardigheidsprobleem. Volgens de meest recente peiling van het onderzoeksbureau GfK heeft amper 17,2 procent van de Belgen nog vertrouwen in politici. [...] Stukje bij beetje, jaar na jaar, verliest onze democratie zo legitimiteit.

Allicht heeft dat iets te maken met de carrièrepartijen? U weet wel, de fils à papa? De suppranationale doorvloeimogelijkheden? De politisering van de instellingen?

Het is vreemd dat de politieke wereld vrijwel apathisch reageert op het geringe vertrouwen dat ze geniet, en niet haastig en intensief de democratie begint heruit te vinden.

De afgelopen illegale verkiezingen, het ondemocratisch doordrammen van Europese verdragen, het opleggen van IMF/ECB/EC-dictaten... Inderdaad, onze politici zijn lethargisch!

Alsof er niet voldoende op het spel staat. Tegelijk is dat ook niet vreemd, want elites zijn geneigd het systeem waarin ze opereren in stand te houden.

Als je niet ziet wat de elites tegenwoordig allemaal doen om dit systeem in stand te houden, lees een krant in de plaats van een grote mond op te zetten.

Het systeem dateert van de achttiende eeuw, toen het begrip leiderschap werd gedemocratiseerd – de adellijke elite werd vervangen door een volksvertegenwoordigende elite – maar politieke beslissingen in wezen op dezelfde manier tot stand kwamen.

Nee, we nemen dat terug. Lees eerst filosofie en geschiedenis. Want stellen dat wij in de voortzetting van het Ancien Régime leven is een onnozelheid die je in de basisschool wordt afgeleerd. Manu Claeys wil nog steeds ridder worden als hij groot wordt, misschien?

Na verkiezingen belandt de politieke macht in de handen van een relatief kleine groep mensen, die pas jaren later – bij de volgende verkiezingsronde – ter verantwoording wordt geroepen.

Dus de politieke macht is een gesloten kring? Wij leven in een tijd waar de staat- en corporatieve machten zich (supranationaal) verenigen. Staatsgecontroleerd kapitalisme is fascisme. Maar volgens Manu Claeys heeft dit systeem desondanks legitimiteit, zij het een gebroken vorm? Eens zien wat hij zegt als het volk de Antoinette-democratie terug invoert!

'Hiërarchieën storten in, gesloten systemen worden opengebroken en de druk die door het grote publiek wordt uitgeoefend, geeft nu de sterkste impuls aan maatschappelijke veranderingen.'

En ondertussen vormen zich ivoren torens waar de eigenlijke macht geconsolideerd wordt. Als er straks geen democratie en economie meer is, dan is er ook geen participatieve vorm van mogelijk!

De participatieve democratie betekent een stap vooruit, maar in haar huidige vorm volstaat ze niet om het democratische conflict tussen de verkozen elite en de burgermaatschappij te ontmijnen.

Welke verkozen elite?????

Europa als voorbeeld

Oh help, hij zal toch niet..

In werkelijkheid blijkt die scheiding der machten al evengoed een mythe bij de huidige invulling van democratieën, en dat is opnieuw een gevolg van de al vermelde ijzeren wet van de oligarchie.

Dus hij geeft nog toe ook dat verkozen elites niet bestaan. Mooie consistentie, Manu!

Voor parlementsleden van meerderheidspartijen is de wil van de regeringstop en de partijleiding wet. Die context herleidt parlementaire debatten tot steriele rituelen: het eindresultaat ligt bij voorbaat vast.

En wiens wet volgt die regeringstop?

Als plek bij uitstek voor het democratische debat zou het parlement alle ruimte moeten krijgen voor vrije discussies, met aandacht voor partijpolitieke en electorale afwegingen.

In Het Vlaams Blok in elk van ons was Manu Claeys toch minder voor de vrijheid van meningsuiting.

Uitvoerende machten hebben dan weer meer baat bij een technocratische attitude: zakelijk, pragmatisch, vakbekwaam, objectiverend.Om de doelmatigheid van een bestuur te verhogen is het daarom van belang de factor 'partijpolitieke reflex' zo maximaal mogelijk uit de actor 'bestuurder' weg te halen.

Manu Claeys moet een grote fan zijn van de technocratische coups in Italië van Mario Monti en in Griekenland van Loukas Papadimos. En de Europese Commissarissen. En de Sovjet Unie.

De Europese Commissie is hiervan wellicht het belangrijkste voorbeeld.

En jawel!

De Commissie werkt op technocratische wijze. Dat wordt haar soms verweten, maar het verhoogt wel de rol van expertise en transparantie bij de besluitvoering. De cultuur van groenboeken, impactanalyses, effectenrapporten en roadmaps komt van Europa, niet van nationale overheden.

De Europese Unie is zo transparant als de dichtheid van Manu Claeys zijn koppige kop. De rol van de Commissie in het ESM, het Verdrag van Lissabon etc. Allemaal super transparant! Maar volgens Manu is het genoeg indien de verkozen politici dit kunnen begrijpen, wel, wij weten voor een feit dat de meesten dat al niet kunnen. En zowel, dan betekent dat ook dat Manu verkeerd zit. HET VOLK heeft geen zeggenschap in deze zaken. Zie ook de flagrant genegeerde referenda.

De partijdiscipline heerst. [...] Toen de burgemeester kritische vragen stelde, dreigde men met gevolgen voor zijn partij binnen de regering. Dat hield de rangen netjes gesloten.

Manu Claeys heeft liever dat de bankendiscipline heerst? De Europese heerst nu al, durf daar vooral geen kritische vragen over te stellen of je wordt politiek vervolgd, zoals UKIP. Democratie!

Het democratisch verkozen parlement moet daarom zijn centrale plek behouden als scharnier tussen de bevolking en het bestuur.

Heeft die dat dan nog?

Het is het vrije, wetgevende parlement dat de regering en haar leden aanstelt, controleert, vordert en – bij zwaarwichtige fouten – afzet. Ontvoogd van partijgebonden regeringstrouw kan het kritiek leveren, echte debatten voeren en voluit kansen gunnen aan een discours dat regeringen niet welgevallig is.

Goed, nu vergeet Manu Claeys gewoon wat de menselijke aard is.

Omdat niet langer partijpolitieke belangen en een gesloten, hiërarchisch proces doorwegen, kan de expertise van een steeds beter geschoolde en mondiger burgermaatschappij rechtstreeks worden geïntegreerd in de politieke besluitvorming.

Zoals de mondige burgermaatschappij in Griekenland, Spanje en Italië met ijzeren vuist onderdrukt wordt? Dit is onnozel.

We zijn inmiddels in de 21ste eeuw beland. Droegen de audiovisuele communicatietechnieken van de vorige eeuw (radio, televisie, film) nog bij tot een versterking van centralisme, hiërarchie of verticaliteit in de machtsvorming, dan geldt nu het omgekeerde. De digitale informatierevolutie maakt centrale beheersing van kennis onmogelijk.

Daarom dat Manu Claeys zijn boodschap via het Vlaams Tijdschrift van Overheidsmanagement en de website van De Standaard verspreidt. Zijn eigen site doet hij al vijf jaar niets mee.

Ook op het politieke niveau is het model waarbij een beperkte groep mensen beleidsplannen uittekent achterhaald. Je krijgt 'dom' beleid als je alleen maar een beroep doet op de klassieke experts binnen kabinetten, administraties en overheidsbedrijven. In zo'n gesloten proces wordt immers heel wat relevante expertise en kennis uit de maatschappij niet aangeboord.

Manu, als je hier aan het solliciteren bent, doe dat dan op een wat minder arrogante manier. Zelfkennis kan ook helpen geen 'domme' dingen te zeggen.

Maar voor bijdetijdse technocratische besturen zijn open processen net welgekomen, omdat ze het belang van brede expertise onderschrijven.

Zoals de Trojka!

Voor een G1000 dus, een Danish Board of Technology of een Committee for the Future (Finland), waar beraadslaging onder burgers als onderdeel wordt gezien van de politieke besluitvorming. Of het nu om grote thema's gaat of concrete projecten.

Want die evenementen waren toch zo open voor participatie van de modale burger!

Zakenkabinetten zouden een bedreiging vormen voor de politieke democratie. Maar is dat wel zo?

Lees. Een. Krant!

Alles hangt af van het institutionele kader waarbinnen ze functioneren. Vandaag stellen we vast dat net de huidige besturen en parlementen – door hun partijpolitieke verwevenheid – het draagvlak voor de democratie uithollen en de slagkracht ervan verminderen.

Smijt het voorgeprogrammeerde failliet van een federaal, communautariserend België van ondemocratische systeempartijen nu niet op het failliet van de democratie!

In de representatieve technocratie is de bevolking zelfs tweemaal vertegenwoordigd, telkens op een andere manier en met andere doelstellingen. Een keer in het parlement (representatie), een keer door zichzelf (participatie). Het zakenkabinet zit dus dubbel ingebed, waardoor alle macht daadwerkelijk, metterdaad en meer dan voorheen, bij het volk ligt.

Politieke masturbatie.

Bron: De Standaard

Hier de Nederlandse vertaling door A. Vierling van ‘Robert Steuckers s’explique sur le plan geopolitique’ ook hier op de website gepubliceerd. Bijdrage tijdens ronde Tafel maart 2012

Antwoorden van Robert Steuckers aan de Ronde Tafel, inzake de toekomst van de Europese volken, tijdens het colloquium in het kasteel Coloma, maart 2012.

(vertaling van Frans naar Nederlands door Alfred Vierling)

Vraag: Welke positieve reacties ontwaart U thans onder de Europese volkeren?

RS: Daar merk ik weinig van. Twee ervan ,, weliswaar geopolitiek gezien van weinig waarde, maar wel betekenisvol en mutatis mutandis (indien aangepast aan andere omstandigheden) navolgingswaardig houd ik gedachtig: het volksverzet in IJsland en de volkswoede in Griekenland. Eerst dus die IJslandse reactie, die van een klein eilandvolkje van 350.000 inwoners, dat reeds vanaf het prille begin van zijn geschiedenis een waarachtige democratische vertegenwoordiging heeft bedacht en de eerste hedendaagse en wereldlijke (niet-religieuze) literatuur van ons continent vorm heeft gegeven. In dat landje zijn de verantwoordelijken voor de crisis van 2008, de vuige banksters die zo verwerpelijk hebben zitten speculeren, voor de rechter gesleept, evenals eerste minister Haarde, die hun smerige streken had afgedekt, terwijl in Belgie de Dexia-commissie er maar oppervlakkig overheen fietst en men hier nog niet zo gauw de toch echt wel verdiende opsluiting van Dehaene zal meemaken. In IJsland zitten dus hun walgelijke evenknieën achter slot en grendel of althans voor de rechter. Deze gezonde reactie ging gepaard met de weigering van de IJslanders om de buitenlandse banken, welke hadden meegedaan aan het ruïneren van hun land. Ze hebben een grondwetswijziging doorgevoerd waarblijkens speculeren uitdrukkelijk wordt gestipuleerd als misdrijf en overdracht van soevereiniteit voortaan worden veroordeeld of bijgeval aan een referendum worden onderworpen. De IJslanders hebben blijk gegeven van een politieke wilskracht: ze leverden het bewijs, dat in het Westen, waar de economie op subtieler wijze alles bepaalt, het primaat van de politiek kan terugkeren. Met als resultaat dat IJsland thans weer een in het oog lopende economische opbloei beleeft.

De rest van Europa is in diepe apathie weggezonken.

In Griekenland echter zijn we getuige van nog gewelddadiger rellen dan die die Athene vorig jaar op zijn grondvesten deden schudden. Het volk weigert het dictaat van banken, het IMF en de Eurocratie. Belgische massamedia hebben op straat mensen lukraak ondervraagd, van wie er drie fel lucht gaven aan hun waarschuwing: zo meteen zijn jullie aan de beurt! (hodie mihi, cras tibi). Dat is nog eens een realistische, vooruitziende blik. In feite zijn de slappe, lafhartige en slijmerige politici, die de oplichters en bankiers niet bij dageraad door de politie durven laten oppakken onder het oog van de media om ze zo aan de schandpaal te zetten (name and blame), verantwoordelijk voor de enig mogelijke uitkomst op middellange termijn: de totale teloorgang van de staat en de vergriekenlanding (lees: verpaupering van onze samenleving). Maar ondanks deze woede-uitbarsting in de straten van Athene hebben de Grieken en de Italianen ook trouwens, dus in tegenstelling tot de IJslanders, een regering moeten slikken die wordt gevormd door economen, bankiers en technocraten, die niets gemeen hebben met de bevolking en dus gespeend zijn van enige democratische legitimatie. De dictatuur is dus weer terug op het Europese toneel, niet als massaal toegewuifde macht of als een duveltje voortgekomen uit de stembussen zoals we die nog onlangs op ons continent hebben gezien, maar als een heerschappij zonder toejuichingen, zonder legitimatie door verkiezingsuitslagen, die klaar staat om hele Griekse en Italiaanse gezinnen naar de sodemieter te helpen. Waar zijn toch die anti-autoritaire provo's gebleven en de actievoerders zoals tegen Franco of het Griekse kolonelsregime?

In Frankrijk zijn de belangrijke lessen van het gaullisme uit de jaren '60 vergeten. Geen enkele gezonde reactie kan men van het neoliberale "sarkozisme" verwachten. In Spanje verdient de beweging van verontwaardigde burgers wel sympathie, maar wat levert het op? Jean David vertelt dat Spanje thans 4 miljoen werklozen kent, maar ook een liberale regering die het IMF-beleid uitvoert en onpopulaire maatregelen voorstaat, zoals ook bij ons al in een veel te vroeg stadium mensen als een De Croo (aardje naar zijn vaardje) of een Reynders (hooggeplaatste van BNP in Parijs) namen.

Die Spaanse actiebereidheid van verontwaardigden toont nu juist aan dat elk jeugdprotest voortaan wordt gesmoord in wat de betreurde Phillippe Muray placht te noemen: festivisme (langlevedelollogie). Een demonstratie voor wat echt op het spel staat verwordt tot een Woodstock-happening, waar de bankiers noch hun neoliberale werktuigen van onderste boven liggen. Het gevaar van links komt helemaal niet van zijn tegendraadse natuur en verzet tegen de autoriteiten, maar van zijn neiging de pot te verteren in feestgedruis. Deze alles doordrengende lang-leve-de-lol-levenshouding die op emoties en verlangens bouwt, doodt feitelijk alle politieke reflexen voortkomend uit ernstige, wezenlijke bestaansdreigingen en doodstrijd (Ernst Juenger, Armin Mohler) en uit het zich rekenschap geven van een pessimistische, maar vooruitziende risico-inschatting van het allerergste (Clement Rosset). Voorbeelden te over die het afglijden van de schijnbaar revolutionaire ideeën uit 1968 naar een feestelijke klucht aangeven: de loopbaan van Daniel Cohn-Bendit bewijst het ruimschoots, die nep-revolutionair uit Nanterre 1968, die pseudo-marxistische taal met seksuele obsessies doorspekte en nu een bondgenoot van de neoliberale Thatcher-adept Guy Verhofstadt is als het erom gaat om binnen de muren van het Europarlement elke van het volk uitgaande natuurlijke politieke reflex te verguizen, of als het welk initiatief dan ook betreft door een of andere opportunist (zoals Sarkozy) om de natuurlijke reactie van de bevolking te misbruiken voor welk beleid dan ook om er alleen politiek munt uit te slaan, maar welk beleid, mits echt tenuitvoergelegd, toereikend de belangenbehartiging van de banksters zou ontwapenen.

De Nederlandse politicoloog Luuk van Middelaar maakte gewag van een cultuur onder Franse filosofen van ‘politicide’, het om zeep brengen van het politieke strijdtoneel, dat gepaard ging met de ontwikkeling van een onwrikbare staatsleer, welke de republiek gestaag heeft getracht te doen zegevieren op eigen grondgebied. Of je nu denkt aan Sartre in zijn toespraken gericht aan de demonstranten uit 1968, Michel Foucault of de neo-Nietzscheanen die de vreugdevolle bevrijding eisten van de ‘wensmachines’, de nog eens hernieuwde neo-Kantiaanse post-marxistische moralisten, die niet terug hadden van de door hen plotseling ontdekte gruwelijkheden van de ‘Goelag’ bij hun oude bondgenoten, de ‘Sovjets’ in de jaren 70, dan wel aan de hysterische supermoralisten van de heersende media of de door die laatste massaal aangeprezen ‘meelevende republiek’, de Franse intellectuelen hebben bij voortduring een moordaanslag op de politiek gepleegd, die alleen maar naar een doodlopende weg kon voeren. Een impasse waarin we ons nu bevinden, aldus Luuk van Middelaar in zijn Politicide - De moord op de politiek in de Franse filosofie (van Gennep, Amsterdam 1999).

Dus moeten we een metapolitieke strijd voeren om ons radicaal los te maken uit de moorddadige greep van de ‘lang-leve-de-lol’-mentaliteit en ons te weren tegen de allesvernietigende en uitwissende werking van de apathie, waarin het merendeel van onze medeburgers behaaglijk voortdommelt.