Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Blog N-SA

donderdag07 mei 2015

N-SA

N-SA

zondag, 27 januari 2013 00:00

Interview met Adriano Scianca

Adriano Scianca is de auteir van 'Riprendersi Tutto' en zal 8 februari zijn boek in Antwerpen komen voorstellen bij de nieuwjaarsreceptie van N-SA.

Dit interview is vertaald uit het Frans van het tijdschrift Livr'Arbitres.

 


 

 

1) De Franse vertaling van uw werk Riprendersi tutto (Alles terugnemen) is net uitgekomen bij Editions Rubicon. Kunt u ons zeggen wat de insteek van het boek is? Is het een politiek essay, een politiek programma van Casapound, een verhaal over die beweging?

Voor mij is Riprendersi tutto in de eerste plaats een politiek lexicon voor de militanten, maar evenzeer voor al wie, om welke reden dan ook, nieuwsgierig is naar de beweging CasaPound. Het boek is ontstaan vanuit een ontevredenheid tegenover de omschrijvingen die van onze beweging konden worden gegeven. Dikwijls werd erover gesproken in termen van "déja vu", terwijl onze beweging werkelijk een nieuw verschijnsel is in het Italiaanse en waarschijnlijk Europese politieke landschap.

2) Uw politieke beweging plaatst zich onder de auspiciën van de Amerikaanse dichter-schrijver Ezra Pound. Vanwaar die keuze en wil dat ook zeggen dat literatuur een belangrijke rol speelt in de politieke vorming?

Ezra Pound, de auteur over wie mijn volgende boek zal gaan, was een heel belangrijke intellectueel in zijn tijd en ik denk dat wij vandaag met z'n allen nog altijd zijn invloed moeten waarderen. CasaPound baseert zich vooral op zijn sociale theorieën, en in het bijzonder het thema van de huisvesting. Zeker is dat literatuur een belangrijke rol speelt binnen CasaPound. Onze eerste bezetting heette CasaMontag, naar het personage uit Fahrenheit 451 van Ray Bradbury.

We hebben onlangs ook lezingen georganiseerd rond schrijvers als Charles Bukowski of Jack Kérouac. We vergeten ook Robert Brasillach en de grote auteurs uit ons eigen "milieu" niet. In de inkomhal van CasaPound is een galerij van namen te zien die op de muren geschilderd staan. Naast de auteurs die ik al genoemd heb onder anderen: Luigi Pirandello, T.S. Eliot, George Orwell, J.G. Ballard, J.R.R. Tolkien, Antoine de Saint-Exupéry, John Fante, Yukio Mishima, Fernando Pessoa, Vladimir Majakovski, F.T. Marinetti, Gabriele D'Annunzio, Ernst Jünger, W.B. Yeats, Dante, Hölderlin, Homeros, Céline. Zij zijn, naast nog vele anderen, de beschermengelen van ons dagelijkse handelen.

3) De Franse uitgave van uw werk beantwoordt in het bijzonder aan de groeiende interesse vanuit patriottische en identitaire milieus in Europa voor het "verschijnsel" Casapound. Hoe verklaart u die bevlieging en denkt u dat het "model" Casapound naar het buitenland uit te voeren is?

De interesse voor Casapound komt door de resultaten die de beweging de laatste jaren geboekt heeft en door haar vernieuwende aanpak. Is het model CasaPound exporteerbaar? Naar de letter niet, maar naar de geest zeker.

Heel dikwijls willen buitenlandse kameraden die naar ons toekomen bij hun thuiskomst zelf ook "niet conforme bezettingen" ondernemen. Dat doet ons plezier, maar wij denken dat zoiets enkel kan slagen als er solide fundamenten zijn. CasaPound Italia is ontstaan vanuit een kleine groep mensen die eerst en vooral een hechte lotsgemeenschap vormde en vervolgens ongelooflijke resultaten geboekt heeft dankzij onvoorstelbare inspanningen. Op die manier moet men een beweging als CasaPound beginnen: gemeenschap, eenheid, hiërarchie, offerbereidheid, klare en duidelijke ideeën. Degenen die ons het "recept van de revolutie" komen vragen, vergissen zich, want het bestaat niet. Het enige bestaande recept is er een van dagelijkse inzet en geloof in eigen ideeën. Dat is de geest van CasaPound die uitgevoerd moet worden, de resultaten zullen vanzelf volgen.

 

Bron: par Xavier EMAN ( In « Livr'arbitres » numéro 10, www.livr-arbitres.com )

maandag, 21 januari 2013 11:50

Werknemers Ford worden omgekocht

Een brugpensioen voor ontslagen 52-plussers bij de sluiting van Ford Genk, of het nu om een deel dan wel iedereen gaat, is niet meer dan anti-solidaristisch zwijggeld.

Laat ons dat even uitleggen. Vanuit een solidaristische visie is er een corporatieve orde, de werknemers, de kapitaalseigenaars/-vertegenwoordigers en de politiek werken dus mét en niet tégen elkaar. Voor kaderpersoneel kan een loonsverhoging of een bonus komen door de meerwaarde die zij leveren via afzet, management, investeringen...

Dat zal iedereen billijk vinden. Gaat het goed en doe je het goed, dan krijg je het ook goed. Maar wat met productie-arbeiders? Wat met de spuiters? De bandenzetters? De monteurs?

Vanuit een liberale realiteit is het normaal dat zij meer geld verdienen naarmate zij langer in het bedrijf hebben gewerkt. En het is inderdaad normaal dat zij meer geld verdienen, evenredig met hun ervaring. Maar liberalen beschouwen dit als een "tais-toi et sois-belle" omkoping. Het is niet alsof zij meer of minder kunnen doen dan anders, de meesten werken zich zo al uit de naad.

Vanuit een solidaristische visie op arbeid is deze loonsverhoging vanwege hun organische bijdrage aan het corporatieve geheel. Een 52-jarige moerendraaier die al dertig jaar daar werkt is dus een onderdeel van de fabriek, net zoals een die er pas twee jaar werkt. Zij zijn een verbintenis aangegaan binnen de corporatieve orde. Wanneer deze orde verbroken wordt, zoals nu in Ford Genk, dan betreft het geen kwantiteit aan arbeiders die relocatie moeten krijgen (de materialistische visie, zoals PVDA'ers zouden denken).

Neen, het betreft hier een aanslag op een geheel, een gewelddadige breuk tussen de menselijke verbintenis en het kapitaal binnen een corporatieve orde. Het is dan ook déze orde dewelke het recht heeft aanspraak op dat kapitaal te maken.

Met brugpensioen, ontslagpremies en herscholing wordt Ford Genk uit de geschiedenis gewist. Daarom plegen onze overheid en vakbonden verraad op de arbeiders met dergelijke maatregelen.

Het enige adequate antwoord op dit verraad is de nationalisering van Ford Genk alsmede alle overige bezittingen van de Ford Motor Company op Belgisch grondgebied. Zij zijn de overeenkomsten met de corporatieve staat immers niet nagekomen en vallen daarom onder nationaal verraad. De voornoemde moerendraaier met dertig jaar ervaring heeft net als die met twee jaar ervaring een plaats in deze fabriek. Het uitwissen van die eerste door brugpensioen of herscholing, betekent het ontnemen van het recht op corporatieve deelname van die tweede.

Bovenstaand is de enige correcte visie op zaken vanuit een solidaristisch perspectief.

Natuurlijk, als de natie niet meer nationaal is en de staat niet meer corporatief, wat het geval is, dan zouden de arbeiders hun woede beter tegen de Brusselse particratieën richten. Realistisch moet het onderste moet uit de kan worden gehaald, maar als zij zich nu laten vangen door de nepoppositie van ABVV en PVDA, dan zullen zij vroeg of laat net als de Griekse en Spaanse arbeiders eindigen.

Omgekocht, tot er geen geld meer voor was.

zaterdag, 19 januari 2013 08:41

Interview door Zenit

De Italiaanse 'Culturele Associatie Zenit' heeft een tijdje geleden een interview met het N-SA afgelegd. De Italiaanse versie vindt u hier, de Nederlandstalige hieronder.


1.    Hoe en wanneer is het N-SA opgericht?

Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) is op een congres in 2008 opgericht. Aanvankelijk was het een bundeling van verdeelde groepjes, maar vanaf 2008 werd het een alleenstaande organisatie. De structuur is een coördinatie met een hoofdcoördinator, dat betekent dat er geen leider of hiërarchie is, wat het een uniek concept maakt.

2.    Jullie definiëren je als solidaristen, wat houdt deze term in?
Wij zoeken een post-ideologisch en overstijgend alternatief, een nieuwe benadering waar het nieuw-solidarisme als overkoepelend concept toe dient. Solidarisme is voor ons alles in de geest van de Wet op Arbeid van 20 september 1948. Dit betekent de economie solidariseren door corporatistisch stakeholdership als alternatief voor financieel stockholdership en vakbondssyndicalisme. Gemeenschappelijke verantwoordelijkheid in de plaats van klassenstrijd.

3.    Jullie positie is de 'Derde Weg' als alternatief voor het marxisme en het kapitalisme. Wat is jullie visie op de economische crisis die momenteel door de Europese landen waait?

Wij zijn post-ideologisch, dus ook de (inmiddels achterhaalde) Derde Weg voorbij. De economische crisis is de crisis van het liberalisme. Je kan spreken van de mathematische onmogelijkheid van dit systeem en wij gaan hier diep in op de macro- en micro-economische factoren, een economisch inzicht dat veel 'nationalisten' voorbij laten schieten omdat zij zich liever met folklore bezighouden.

Daardoor stellen wij objectief vast dat er een evolutie van nationale naar supranationale elites plaatsvindt, de euroglobalisering is dus gepland. Het gaat nu steeds verder door Disaster Capitalism, eurocraat Guy Verhofstadt zegt nota bene zelf dat er grote kansen in de huidige crisis zitten. Wie dat niet erkent, die trapt in de val van het financieel kapitalisme, zoals bijvoorbeeld veel pro-Europese identitairen vandaag doen (Catalonië, Schotland).

Verder moeten wij niet het monetaire systeem an sich uit het oog verliezen. Dit is de wortel van alle kwaad, daarom dat men het niet in vraag durft te stellen. Het zou meteen tot een revolutie leiden.

4.    Europa bevindt zich in de politieke en culturele invloedssfeer van het ‘Westen’, gecreëerd door de VSA en door Engeland.  Gaan jullie akkoord met deze analyse?

Volledig. Wij gaan zelfs zo ver om het bestaan van Europa te ontkennen in de huidige situatie. Wat is Europa? Mythologisch komt Europa van de baarmoeder van een Libanese princes, verkracht door Zeus en achtergelaten op Cyprus. Dus een ontvoering, een immigratie en een verbastering van identiteit. In die zin verdient het huidige Europa haar 'Westerse' wortels. De enige reactie hiertegen is onapologetisch voor de natiestaat vechten door de Europese Unie in deelunies op te splitsen.

Of daar een niet-Westerse en echt Europese beschaving uit kan groeien, dat kunnen wij dan pas zeggen. De EU steunen, zelfs al is men 'sceptisch', betekent het Westen steunen, daar is geen compromis mogelijk.

5.    Mogen we jullie beschouwen als anti-imperialisten?

Een van onze meest succesvolle campagnes is "Islamofobe Retoriek is Steun aan Amerikaanse Oorlogspolitiek". Onze leden zijn bovendien actief in pro-Syrische groeperingen. Het kolonialisme is overgegaan op Westers neokolonialisme. Er is niets veranderd.

6.    Anti-imperialisten, solidaristen… de identitaire strijd is een belangrijk punt in jullie politiek programma?
Ons separatisme begint bij de Europese Unie. Dat vat alles samen, wij kennen onze prioriteiten en wij weten waar de gevaren liggen, in tegenstelling tot veel pure identitairen die louter vendelzwaaien.

7.    Zijn jullie  Belgische nationalisten of Vlaamse independisten? Willen jullie ons iets meer uitleggen over de huidige politieke situatie in België en over jullie relaties met de Walen?

België was ten dode opgeschreven met de eerste federalisering in de jaren '60, dit leidde immers tot een conflictstructuur dat de regio's verder uit elkaar dreef. Dit model kan nooit werken. Vlaamse identitairen geven de Walen van alles de schuld, wij beschuldigen de corrupte particratie. Belgisch nationalisme bestaat hierdoor vrijwel niet meer, maar Vlaams independentisme is tegelijk niet meer dan neoliberaal euroregionalisme geworden.

Ons alternatief is post-Belgisch denken: België bestaat niet meer, wat nu? Ons alternatief: een Noord-West Europese Unie, de BENELUX. België hoeft niet te blijven bestaan, Wallonië kan een deelstaat van die unie worden. Maar wij willen zeker geen Frans dictaat tot aan Brussel. Hier zou iedereen mee akkoord moeten gaan.

8.    Israël heeft weer vele oorlogsmisdaden begaan tegenover het Palestijnse volk in Gaza. Doch is Palestina nu erkend als waarnemend lid van de VN. Wat is jullie mening over deze intense  en tragische laatste weken in dit conflict?
Voorlopig verandert dit niets. Centraal staat niet Israël en het Israëlische volk of Palestina en het Palestijnse volk. Centraal staat het internationale zionisme, een economisch, moreel en politiek netwerk dat deze scheefgetrokken situatie in stand houdt.

9.    Net zoals wij zijn jullie continue bezig om mensen te mobiliseren en te informeren m.b.t. de Syrische zaak en voor haar president Bashar Al-Assad. Jullie organiseren manifestaties, acties… in solidariteit met het Syrische leger, het volk en de regering. Kan je ons uitleggen welke de redenen zijn waarom jullie interesse hebben in de Syrische zaak? Welke resultaten hebben jullie reeds geboekt? En welke deelname is er reeds geweest door mensen van de Syrische gemeenschap zelf?
Onze leden werken mee aan activiteiten van Syriërs en pro-Syriërs. Syrië is een lid van de As van Verzet, samen met Iran, Libanon, Venezuela... Hun sociale vrede is zeer bewonderenswaardig, kunnen wij veel van leren. Daarom is het uitermate belangrijk dat dit land overleeft en niet ten onder gaat aan de Clash of Civilisations, aangestoken door het Westen.

Zowel via informatie op het internet en op meetings, alsook betogingen in Brussel, dragen wij ons steentje bij.

10.  Toekomstige initiatieven voor Syrië?

Zullen zeker volgen, zolang de situatie in Syrië niet zelf is opgelost. Het is een goede evolutie dat wij hieraan deelnemen en boven meningsverschillen uit een meerwaarde kunnen betekenen voor Syrië en de wereld. Onze inzet is dan ook onbaatzuchtig.

11.  Zijn er staten, volkeren of landen in Europa of in de wereld naar wie jullie met waardering, bewondering en of respect kijken?

Alle staten, volkeren en landen die zich van de Westerse hegemonie afzetten. Een principiële kwestie.

12.   Het Internationaal Strafhof in Den Haag heeft net de Kroatische generaals Gotovina en Markac vrijgesproken, en erna de Kosovaarse leider Ramush ‘ het serpent’ Haradinaj. Het is duidelijk dat het tribunaal niet eerlijk en degelijk kan oordelen en dat het partijdig is. Het kan zeker geen conflicten oplossen. Volgens ons is Kosovo, ondanks de huidige situatie, voor eeuwig en altijd een deel van Servië. Delen jullie deze analyse, en zo ja waarom?

Het ICC is een tribunaal met een neokoloniale agenda, op dit moment worden louter Afrikanen aangeklaagd, op basis van een VS-dictaat, terwijl Amerikaanse oorlogsmisdadigers zoals Hitlery Clinton vrijuit gaan. Zo ook in de Balkan, Kroatische massamoordenaars worden vrijgesproken, Serviërs krijgen de schuld. De winnaar schrijft de geschiedenis. Servië was een van de eerste slachtoffers van de Westerse hegemonie, Milosevic was gemanipuleerd tot een niet te winnen burgeroorlog. Daarom moeten wij ook een soortgelijke burgeroorlog in de toekomst vermijden. Niet alleen leidt het tot onnodig leed, je ziet hoe het in de kaarten van de Westerse hegemonie speelt. Laat dat een les zijn voor wie een "gewapende revolutie" nastreeft.

Er zit hier een duidelijke agenda achter, de reactie van het Westen op de presidentswissel, waar de corrupte pro-Westerse Tadic van de troon werd gestoten door de pro-Russische Nikolic spreekt boekdelen over deze hypocrisie. Tadic leidde Servië als een maffieuze peetvader, Nikolic mag zijn rotzooi opruimen, maar voor het Westen is Nikolic een Russische agent en zijn de Serviërs alweer de schuldige.

Kosovo kan niet onafhankelijk bestaan. Net als Israël is de structuur zo dat het voortdurend uit de hand van transatlantische bondgenoten moet eten. Dit wil niet zeggen dat wij joden of moslims vogelvrij verklaren, dit is het erkennen en afwijzen van de supranationale agenda achter de bestaansreden van deze staten.

13.  Welke zijn jullie ambities/dromen voor de toekomst?
Onze ambities en dromen zijn grenzeloos. Tijden veranderen en wij bereiden ons voor. Wij ontwikkelen onze ideeën, doen aan kadervorming en voeren een strategie van entrisme. Wanneer de openingen zich voordoen, dan zullen wij klaarstaan in de ene of de andere vorm. Onze hoop is dat wij gewoonweg op tijd zullen zijn om drama's zoals een etnoreligieuze burgeroorlog, Westerse mondiale unipolariteit (eigenlijk dus nonpolariteit) en de totale vernietiging en verarming van het nationale te voorkomen.

Hoewel zowel de gokindustrie als de financiële fraude jaarlijks veel meer geld binnenhalen dan welke sector ook in de Verenigde Staten, toch is het vlaggenschip van Americana vooral Hollywood. Dat wij hier in Vlaanderen zo goed Engels spreken, dat komt in de eerste plaats door de continue barrage aan ondertitelde (i.p.v. 'dubbed') films en series op de televisie.

Niet voor niets moeten we dan ook een zekere politieke bagage bij Hollywood vaststellen. De afgelopen jaren is er in de Verenigde Staten zelf het debat geweest dat Hollywood vooral 'liberal' (progressief) is. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld computerspelletjes die een macho flair dragen ter compensatie voor de levensstijl van de gemiddelde gamer. Of porno ter compensatie voor de levensstijl van de gemiddelde... moderne mens?

Nu goed, de progressieve agenda van Hollywood is eenzelfde genre van onbewuste indoctrinatie door entertainment. En de afgelopen jaren is hier een heel unieke politieke trend in te merken.

Ja, er zullen altijd uitzonderingen zijn (Syriana, Letters from Iwo Jima). Maar er is nu al decennia een zekere tendens in films vast te stellen. Vanaf de eerste kleurenfilms begon Hollywood zich bijvoorbeeld op de Mei'68 beweging te concentreren met haar anti-oorlogssentiment (Apocalypse Now, M*A*S*H). Deze films waren vooral controversieel omdat het de Amerikaan zelf op de korrel nam. Er was een behoorlijke dosis van autokritiek.

Vandaag is het echter anders. Om te beginnen zijn de meeste filmhuizen geconsolideerd tot een handvol grote spelers. Maar, en dit is belangrijk, het zijn nu de buitenlanders die op de korrel worden genomen. Tijdens het Bush-tijdperk leek het even de andere richting uit te gaan (Jarhead), maar de Amerikaanse dubbele standaardmachine ging in overdrive met Obama's Change. Een "zwarte" president kan je toch geen protest tegen voeren? Denk aan de burgerrechtenbeweging! Denk aan Will Smith! Samuel L Jackson!

Hollywood draait door en weet van geen hout meer planken te snijden. Dus wat als je niet meer jezelf kan bekritiseren? Dan smijten we het wel op de buitenlanders!

We citeren Robert Faurisson, historicus en recentelijk ook zeer artistiek bezig:

"A well-known facet of the ideology propagated by this film industry is the basic division of the world between the Good and the Bad. The Good are the United States and the Bad are those whom the United States decrees as such. The Good are fundamentally Good and the Bad are fundamentally Bad. The United States is always in the right and always wins, whilst the “Bad Guys” are always in the wrong and always lose."

Ja, en de (progressieve) Amerikanen zijn altijd de goeden geweest. Maar nu is het wel een tikkeltje anders. Interventionerende Amerikanen zijn helden, zowaar! Dit merk je vooral met Quentin Tarantino zijn twee laatste films: Inglorious Bastards en Django. In die eerste heb je een eigen interpretatie van The Dirty Dozen, maar dan met een serieuze dosis torture porn en met een divers team, in de plaats van louter blanke recidivisten. Django is dan weer zo over the top dat je dubbel van het lachen ligt bij momenten (lees hier de samenvatting en u zal het wel begrijpen). In beide gevallen kan je echter moeilijk van iets anders dan een offensief spreken, zelfs al is het in naam van 'het goede.'

Maar kom, shockeren om te shockeren? Meer hierover kan u in dit artikel op Riding the Tiger lezen.  Wij springen even verder. Hollywood is progressief, maar leg Argo dan eens uit? Regisseur Ben Affleck (grote fan van Obama) maakt er een stevig staaltje anti-Iraanse propaganda van. Juist, Obama zijn administratie is hevig anti-Iraans, zelfs al willen zij geen militaire interventie zoals de Republikeinen. Maar daarin ligt het enige verschil, Democraten isoleren en bombarderen, Republikeinen proberen de overtreffende factor maar slagen er niet echt in zich nog van Obama's oorlogspraat (consequent vakkundig via Hillary Clinton) te onderscheiden.

Het laagje 'progressief' vernis is allicht dat de hoofdrolspeler een Mexicaan is (Antonio Mendez), maar daar houdt het dan ook op. Verder zijn de Amerikanen de helden en de Iraniërs de slechterikken. Of zoals Roger Ebert (beroemd filmcriticus) het stelt:

"If a movie of such a vitriolic and spiteful nature were to be made in America about any other ethnic group, it would be denounced as racist and prejudiced."

Er werd hetzelfde al eens gezegd over de film 300, maar Argo neemt het wel een serieuze stap verder want... het neemt zichzelf nog serieus ook. De film opent met een historische prelude en, al neemt het daarin bijna zoveel vrijheden als 300, het doet vooral denken aan nog een andere film: Not Without my Daughter.

Deze was ergens vorig jaar nog op Vijf TV te zien als een genre feministisch drama. Maar de bokkensprongen vielen hier meer op voor wie er de aandacht bij hield. Betty is in Amerika getrouwd met een Iraanse dokter. Alles gaat goed tot ze eventjes in Iran gaan wonen. Uit het niets verandert de dokter in een bruut eerste klas, zowat het stereotype dat je wel eens in de fantasieën van de Anke Van Dermeersch haar Vrouwen tegen Islamisering tegenkomt.

Zomaar, eigenlijk. Alsof het in elke Iraanse man zit. Zwart tegen wit, goed tegen slecht. Het ging toen nog niet om de islam, maar Iran stond al op de kaart. Welkom in Hollywood.

Ook zwart tegen wit dus in Argo, waar er wel gewag van de CIA wordt gemaakt, maar niet van hoe de CIA samenwerkte met Saddam Hoessein in die tijd. Rumsfeld gaf Saddam nog publiek schouderklopjes voor zijn contrarevolutionaire oorlog, waar een miljoen Iraniërs het leven bij lieten. Merken wij hier het voornoemde gebrek aan autokritiek? Change, iemand? Het zou immers wel wat lichtjes doen opgaan over de dubbele standaard in het buitenlands beleid van de Verenigde Staten.

Neen, in de plaats wordt Argo met goud onthaald (de ironie zit hem in de naam). We tellen maar liefst twee Golden Globes, de Critics’ Choice en zeven Oscar-nominaties! Thans was de film nu niet bepaald zo'n meesterwerk, als je het de betere critici vraagt. Allicht nog ruimte voor een Nobelprijs voor Ben Affleck?

Het doet ons denken aan hoe een knutselige documentaire zoals Fitna opgeklopt werd. De reacties daarop waren zoals verwacht: rellen in de straten. Eventjes toch. Hetzelfde met de islamofobe films en documentaires die daarop volgden.

Maar een film zoals Argo, 300 of Not Without My Daughter worden dan weer op onverschilligheid onthaald? Thans is het hier waar de Westerse bevolking mee gebrainwashed wordt, niet met docudrama's die toch niemand ziet.

Op Fitna kwam echter ook een meer volwassen reactie vanuit, jawel, Iran (Beyond Fitna). En voor Argo zal Iran nu blijkbaar ook een tegenfilm maken.

Dit feit, gecombineerd met de subsidies van de Iraanse overheid aan projecten van ondermeer Faurisson (zonder daarmee over zijn negationisme uit te spreken), tonen een meer constructieve route. Denk ook aan de cartoonexhibities die Iran gestart is na de rellen tegen de "Mohammedcartoons". Hou in het achterhoofd dat die cartoons in een Deens 'extreemrechts' blad gepubliceerd waren en klakkeloos werden overgenomen door Charlie Hebdo. Dat is alsof Humo de cartoons van Fré (cartoonist Vlaams Belang) begint te publiceren.

Iran erkent met dergelijke initiatieven dat er een propaganda-oorlog heerst, verhuld als entertainment. Dit los je echter niet op met antireacties zoals rellen op straat, om vervolgens in de onverschilligheid terug te vallen. Die onverschilligheid, zowel bij moslims als bij Westerlingen, heeft een naam: flatscreen TV.

En zelfs al zou die breedbeeld-onverschilligheid in een ideale wereld vervangen worden door boeken, dit is niet hoe de wereld werkt. Daarom moet er met gelijke wapens gestreden worden. Het internet, dat big budget Hollywood toch enigszins ondermijnt, is hier een handig middel voor. Maar meer professionele initiatieven zullen in de toekomst nodig zijn.

De prutsfilm Innocence of Muslims bewees vorig jaar opnieuw dat een beetje moeite veel reactie kan uitlokken. Als artikels en boeken dat niet kunnen, dan zal deze nieuwe media hoe langer hoe meer belangrijk worden. Maar dit wordt pas nuttig eens dit het besef draagt dat de grootste propaganda gevoerd wordt met de grootste budgetten. Het gaat hem dus niet alleen om het medium, maar ook om de boodschap.

Wat zouden wij hier voor richtlijnen rond kunnen bepalen? Wel:

1. Ervan uitgaande dat Hollywood per definitie propaganda is, kunnen sommige films toch als subversie dienen (Fight Club, Clint Eastwood, Letters from Iwo Jima...)

2. Als wij ons vreemd van Hollywood beschouwen, waarom kijken wij dan niet meer niet-Hollywood producties zoals van Iran, Japan, Rusland, Turkije... ?

3. Of bewijst onze overdreven focus op wat Engelstalig is dat wij in de eerste plaats een detox nodig hebben?

4. Als obscure films onze aandacht trekken, dan mogen wij ze ook promoten.

5. Een onafhankelijke subversieve filmindustrie via het internet uit de grond stampen, de mogelijkheden zouden wel bekeken mogen worden.

Misschien zal dit de onverschilligheid kunnen doorbreken. Hollywood gaat niet weg, dus tegen die propagandavoering kan enkel een dynamiek gestart worden.

Tijd om 's avonds eens iets anders op te zetten dan Dexter of The Big Bang Theory.

Zelfs al is hij afkomstig van de Parti Populaire en nu van de rechtsliberale MLD, Laurent Louis is zowat het enige Kamerlid met de ballen om het neokolonialisme van het Belgische oorlogskabinet te bekritiseren.

Let ook op het arrogante hoongelach van de 'neutrale' voormalige Oorlogsminister en huidige Kamervoorzitter André Flahaut achter Louis' rug.

Hulde!

Terwijl euroregionalisten zich sappel maken over een referendum voor de onderwerping van een 'onafhankelijk' Schotland, drijven de meeste Britten bijna letterlijk weg van de Europese Unie. En neen, dit is niet enkel de BNP en UKIP, met de regel van de klok kom je Conservatives tegen in de nationale en de internationale media die ronduit verklaren dat het Verenigd Koninkrijk er beter uitstapt.

Zij halen het Verdrag van Lissabon aan, dat hier een onderhandelde oplossing voor zou verzekeren. Een beetje zoals het Verdrag van Maastr...

Och, laat ook maar.

Als legitimiteit uit wettelijkheid moet ontstaan, dan is die van de Europese Unie inmiddels wel ver zoek. Het is dan ook hilarisch dat men nu voor een referendum pleit, want referenda hebben al net zo'n goede reputatie als verdragen binnen de Europese Unie.

Trouwens, "Europese" Unie... En neen, die haakjes staan daar niet vanwege Turkije, wij hebben goede handelsrelaties met Turkije en het is onnozel deze te moeten breken wanneer de wortel van alle kwaad in de Schengenzone van vrij verkeer van mensen en kapitaal ligt. Wij drijven liever handel met de hele wereld volgens onze eigen regels, niet onder de dicatuur van Brussel. En neen, daarmee bedoelen wij niet het koningshuis en...

Nu goed.

De Europese Unie is een transatlantisch project. Wie dat ontkent is hypocriet of oneerlijk want het is gewoon de waarheid. En dat het Verenigd Koninkrijk weg wil van de Europese Unie... het wil nog steeds de 51ste staat in het Angelsaksisch duet wezen.

Dat mainstream politici van de (toch verdeelde) Conservative Party oprecht geloven in het afstoten van de EU, dat willen we nog geloven, maar Cameron weet waar de klepel hangt. Het mag dan ook duidelijk zijn dat dit niet meer is dan een verkiezingsstunt, want de logica is eenvoudig: een anti-EU agenda is een anti-transatlantische agenda en is dus een anti-Britse agenda, naar de definitie van de postkoloniale Britse identiteit.

Wat Cameron vooral niet zint, en waar de nationale media van overlopen, is het tewerkstellingsbeleid. Dat wordt hevig door de Europese Unie gereguleerd, wat het niet makkelijk maakt voor Cameron om politiek te scoren. Zijn nationale verkiezingen komen in 2015, de Europese zijn in 2014 en dat referendum... moet daar ergens tussenvallen? Erna? Om vervolgens toch niet plaats te vinden?

We zien dus weer wat er hier gaande is.

Toch heeft het de polemiek andermaal aangezwengeld. We citeren:

Philip Gordon, Amerikaanse 'Assistant Secretary of State', vorige week woensdag:

 

“We have a growing relationship with the EU as an institution, which has an increasing voice in the world, and we want to see a strong British voice in that EU. That is in America’s interests. We welcome an outward-looking EU with Britain in it.”

En:

"referendums have often turned countries inwards"

Nou, je moet maar durven. Als de Amerikanen niet heel goed wisten dat ze dit konden veroorloven, dan zouden ze het niet doen. Philip Gordon is geen kleine garnaal, hij is een superdiplomaat.

Maar de realiteit wil net even dat 70% van de Britten een referendum over het EU-lidmaatschap willen en 49% zou al voor een uitstap stemmen, volgens een peiling van The Guardian.

Maar zelfs al is het polemiek die uiteindelijk nergens op zal uitdraaien, wanneer we vanuit vogelperspectief naar deze evolutie kijken, dan merken wij wel dat het transatlantisme van de Koude Oorlog begint af te brokkelen.

Immers: waarom zouden wij ons iets van de Amerikaanse belangen moeten aantrekken? Oh ja, omdat een Perzische president nooit gezegd heeft Israël te willen vernietigen en altijd ontkend heeft atoomwapens te bouwen. Daarom moeten wij een Amerikaans raketschild in Polen bouwen. En Obama houdt van sinaasappels, dus moet Turkije bij de EU.

Dat resoneert niet zo sterk bij de bevolking als toen je nog van Het Grote Rode Gevaar kon spreken.

In de tussentijd vliegen verwijten van chantage langs alle kanten. Duitsland beweert dat een Brits referendum chantage is. The London City beweert dat Walls Sreet haar chanteert vanwege het Britse politieke sentiment (zie LIBOR-schandaal).

Ons bekruipt het gevoel dat temidden van dit alles de Europese Unie vooral haar eigen bevolking chanteert. Al sinds het Verdrag van Rome.

Na talloze sessies van 'Quantitative Easing' waaronder de laatste 'Quantitative Infinity', is er een serieuze deuk in de geloofwaardigheid van de Amerikaanse Federal Reserve gekomen. De status die de bank tijdens de Koude Oorlog had, is zij kwijt en dus wordt het moeilijk om iedereen ervan te overtuigen dat het nodig is om bij haar reserves in bewaring te geven.

Toen Venezuela hetzelfde met Londen deed, was de conclusie dat het weer zo'n streek van Chavez was. Maar nu doet Duitsland dus hetzelfde en dat land is niet alleen de tweede grootste houder van goudreserves (al is dat bedrag relatief nog steeds verwaarloosbaar), het heeft bovendien 45% daarvan bij de Federal Reserve in waarborg.

Hoe het zo ver is gekomen? De Federal Reserve weigerde even terug brutaal een eerste audit. Ze liet niet eens toe dat Duitsland zijn eigen goud mocht zien. En hoewel de Bundesbank het vervolgens onder tafel wilde vegen, kreeg zij vervolgens van officiële auditoren een reprimande. Goud dat niet eens fysiek verifieerbaar is, maar wel op papier staat? Dat was officieel de druppel.

Officieus kunnen wij ons de vraag stellen of Duitse centrale bankiers meer weten dan wij. De US Dollar staat al onder druk als reservemunt, zeker door Duitslands eigen falende euro (rijksmark). De reservefunctie van de Federal Reserve in vraag stellen is dan ook een behoorlijke steek en hint naar een nieuwe ronde 'Monetaire Oorlog' tussen Europa en de Verenigde Staten.

Maar het kan ook betekenen dat de Duitse centrale bankiers werkelijk angst hebben voor de toekomstige status van de dollar.

In beide gevallen, als dit betekent dat Duitse centrale bankiers werkelijk een verborgen agenda achter deze zet hebben, mogen wij ons zorgen beginnen maken over de toekomstige stabiliteit van zowel de euro als de dollar.

 


 

 

 

The Fiat Burrito unravels...

Bendito is spilling the beans
The Bundesbank knows what this means
Their gold is all gone
A Central Bank con
Akin to their printing machines

The Limerick King

 

woensdag, 09 januari 2013 13:39

Top 10 antisemieten

Onderstaande Top 10 van het toch zo gerespecteerde Simon Wiesenthal Centrum telt drie Europese partijen (waarvan twee in de EU) en de volledige Europese voetbalscène. Hoe zal dat vanaf 2014 zijn, wanneer Filip Dewinter zijn politiek pensioen opneemt door zich schadelijk tot nutteloos te maken in het Europees Parlement? En is Tanguy Veys zijn Club Brugge liefhebberij ook voor hem een politieke uitlaatklep?

Of zijn ze daar bij SWC zo langzamerhand wanhopig met hun niet-aflatende hysterie? Want wij betwijfelen of veel mensen zich er nog iets van aantrekken. Dat de eerste plaats naar de Moslimbroeders gaat, dat mag tellen. Hun opheffen van de blokkade heeft geresulteerd in een heuse exodus van Palestijnen naar Egypte. Opgeruimd staat netjes, voor Israël. En president Morsi? Die ging toch een vrede onderhandelen tussen Israël en Hamas?

Wij zijn geen theologische experts, dus in de plaats van naast onze schoenen te lopen, citeren we Sheikh Imran Hosein wel even: "En ik maar denken dat islam het opnam voor de onderdrukte. Maar blijkbaar staat islam voor de scheidsrechter te spelen tussen onderdrukker en onderdrukte! Alstublieft, mijnheer Morsi, vertel mij meer over uw islam!"

Hoe dan ook, de volledige top 10:

 

1. Moslimbroeders (Nieuwkomer en meteen op de eerste plaats!)

2. Iran (Natuurlijk de verkeerde vertaling van Ahmedinejad zijn woorden nog eens herhalend.)

3. Carlos Latuff (van de bekende karikaturen)

4. Het Europese voetbal (Belgen en voetbal allemaal jodenhaat!)

5. Svoboda (Oekraïense partij)

6. Gouden Dageraad (mocht er niet aan ontbreken)

7.  Jobbik (oei, zat Vlaams Belang daar niet mee in die nieuwe alliantie?)

8. Trond Ali Linstad (dat hebben wij ook even moeten googelen)

9. Jakob Augstein (want de lijst zou niet compleet zijn zonder Duitser)

10. Louis Farakhan (de enige Amerikaan, je kan de hand die je voedt niet te hard bijten met gefabriceerde schuldcomplexen)

Bron: CCLF

dinsdag, 08 januari 2013 11:13

Hoe ziet een wereldoorlog in de maak er uit?

Crisis van 1929, Grote Depressie, Besparingen, Currency Wars, Wereldoorlog 2.

Crisis van 2008, Grote Recessie, Besparingen, Currency Wars... ?

Kijken we naar Syrië, dan zien we de Westerse NAVO-particratieën hun troepen en 'Patriot-missiles' (sic) verzamelen in Turkije.

Ondertussen verzamelen zich vijf Russische schepen, geladen met honderden Russische mariniers en militair transport, onder begeleiding van aanvalsschepen, in het Oosten van de Mediterraanse Zee.

Dit kan zo naar een kantje boord scenario evolueren: een ongeluk zit in een klein hoekje. Wij zullen hier geen Doomsday verkondigen, maar de wereld is er sinds de val van de Muur niet veiliger op geworden. Syrië en Iran zijn te groot en Rusland en China vertikken het nog langer als tweederangs te worden gezien op het geopolitieke speelveld.

Hoe het ook zij, een cataclysme is sowieso onderweg en wie geen kant kiest, die speelt ook niet meer mee.

UPDATE

En een uur na deze blogpost werd de volgende video door youtubester 'Syriangirl' gepost op Facebook. Nog iets wat wij altijd zeggen, zonder monetaire theorie verliest alles zijn relevantie:

Binnen de analyse van het N-SA is immigratie niet meer en niet minder dan een economisch instrument van de supranationale kapitaalselites. Het trekt de lonen naar beneden en houdt de aandacht weg van de échte problemen door populisme te voeden en zo een Clash of Civilisations aan te zwengelen.

Daarom maken wij geen onderscheid tussen de massale immigratie van de een tegenover de ander en verzetten wij ons tegen het subjectivisme in deze. Moslims, die zouden slecht zijn, maar Chinezen? Dat zijn draken, loempia's en tuinkabouters van Heer Boeddha. Wij verkiezen ondertussen alleen al dat het Schengenverdrag wordt opgeblazen, liever dan nog langer in die oppervlakkige naïviteit te moeten dwalen.

Toch weten wij allemaal wat islamisering is: de massale immigratie van moslims, hun nataliteit en hun bekeringsdrang. Het Paard van Troje! Maar de cijfers komen niet altijd overeen met de realiteit. Zo blijkt uit een studie van Raphaël Liogier, professor aan het Instituut voor Politieke Studies in het Franse departement Aix-en-Provence en directeur van het Religieus Observatorium.

Hoewel dit Frankrijk betreft, is het veelzeggend genoeg voor ons om te melden. In België zelf moeten wij ons immers niet snel aan een dergelijke nuance verwachten. Met wat volgt hopen wij de onzinnigheid van het debat over islam tegenover dat van immigratie aan te tonen.


Feit: minder moslims dan gedacht. Als we een zo goed mogelijk onderscheid maken tussen praktiserende moslims en simpelweg magrebijnen en andere etnische niet-praktiserende minderheden, dan zijn er in Frankrijk 2,1 miljoen mensen die je moslim kan noemen. Dat is een stuk minder dan de 6 miljoen waar men het doorgaans over heeft. Die lijn trekt zich door over heel Europa, wat zo een totaal van 14 miljoen moslims telt of 4% van de bevolking.

Conclusie: Er is meer sprake van immigranten met een cultuur, eerder dan met een religie.

Feit: vruchtbaarheidsgraad is geen Westers probleem. In Iran (waar thans een hypernatalistische politiek gevoerd wordt die het krijgen van kinderen nog voor je 18de promoot), is een vruchtbaarheidsgraad van 1,8 kind per vrouw. Algerije, een praktiserend islamitisch land, is onlangs met 1,7 kind per vrouw onder Tunesië gedoken, dat nauwelijks praktiserend is. In Frankrijk is het voorlopig nog 2,1 kind per vrouw. België, ter vergelijking, heeft een vruchtbaarheidsgraad van 1,85 kind per vrouw.

Conclusie: Wat hier niet meegeteld kan worden, dat zijn de kinderen die geregistreerd worden in het land van herkomst. Als ergens een verborgen nataliteit ligt, dan is het wel bij die groepen. Hier ziet het N-SA dan ook in de eerste plaats een simpele wetswijziging mogelijk betreffende het automatisch verwerven van de nationaliteit.

Feit: islamitische immigratie is vandaag een minderheid. De grootste immigratiegolf binnen de EU komt uit Marokko: 140.000 per jaar. Op nummer twee staan... Chinezen, met 100.000 per jaar! In de top tien komen zelfs slechts 3 islamitische landen voor.

Conclusie: Economische immigratie is de verplaatsing van een arbeiderssurplus van het ene land naar het andere. Vruchtbaarheidsgraad indachtig, hebben islamitische landen zelf niet veel ruimte, het schaadt vooral hun eigen economische ontwikkeling. Toen de koning van Marokko een remigratie vroeg, was dat niet zomaar. En hier zien we ook het linkse dwaalargument dat wij de vergrijzing moeten stoppen: dit gaat immers ten koste van hun eigen gebrek aan vervangingsratio. Hier ligt een kans voor wederzijdse verstandhoudingen.

China is echter nog steeds overbevolkt en veel gevaarlijker voor de toekomstige geopolitieke verhoudingen. En daarnaast is er dan nog het vrije verkeer van mensen binnen de Europese Unie, waar de crisis een influx aan Mediterraanse jongeren veroorzaakt. Schengen en China zijn veel gevaarlijker dan de islam.

Feit: er is geen bekeringsgolf. Wat bekeringen betreft, het Hema-meisje Lemia Van Op Den Bosch indachtig, dat zijn er een paar duizend per jaar. Evangelistische bekeringen overtreffen deze in Frankrijk.

Conclusie: Er valt zelfs wat voor te zeggen dat protestanten een groter gevaar voor Europa vormen (zie hiervoor het boek Homo Americanus door Tomislav Sunic). In Amerika merken wij dan weer op dat zo'n 70 procent van bekeerlingen het na een paar jaar alweer opgeven. Een debat over spiritualiteit, filosofie en de evoluties in deze, dat kan interessant zijn. Maar het is geen bewijs van islamisering. Wat ons bij het volgende punt brengt.

Feit: alles radicaliseert, maar niet politiek. Wat zichtbaarheid betreft, 23% van moslims gaan minstens een keer per maand naar een gebedshuis, tegenover 5% van katholieken. Dit percentage is in stijgende lijn, precies vanwege de populistische polarisering. En hoewel er ook een radicalisering is, betekent dat nog niet dat het zich politiek voortzet.

Conclusie: het gros van de praktiserende moslims kijken uit naar hun nieuwe flatscreen televisie, niet naar een of ander wereldkalifaat. De andere radicalisering die wij zien, is juist bij losgeslagen jongeren. Die kan je niet van islamisering beschuldigen, tenzij...

Feit: terrorisme is een sociaalcultureel fenomeen. Er kan gesproken worden van een radicalisering in de zin van niet-praktiserende jongeren van Arabische origine en hun culturele solidariteit met praktiserende Arabische staten. Een minderheid hiervan zal dit vervolgens doortrekken naar een actieve steun voor terrorisme, zoals Mohammed Merah in Frankrijk.

Conclusie: Mohammed Merah, of Abu Imran. Drugdealende maffia-wannabes die high de Antwerpse Diamantwijk onveilig maken en misschien daarna eens eindigen als wahabieten.

Feit: integratie werkt niet, vrijwillige segregatie volgt. populisme spint hier garen bij. Maar dit verstevigt de religieuze en de etnische solidariteit. Zo is er een betonnering van het aantal praktiserende moslims en/of een aanhouden van de transfers naar hun families in het land van origine.

Conclusie: Door deze tweespalt, "zij tegen ons", krijgen we ook dat wijzelf verder in Westers beschavingsracisme als etnocentrisme worden geduwd. Paradoxaal genoeg schieten katholieken en 'traditionele identitairen' zodoende in hun eigen voet, zij collaboreren met de modernisten en maken zo van zichzelf een voorhoede voor liberalisme en transatlantische decadentie. Als wij integratie echter verwerpen en ons concentreren op de solidariteit met hun land van herkomst en onze solidariteit met ons eigen volk, dan kan daarop een niet-polariserend en vrijwillig remigratiebeleid gevestigd worden. Al de rest is theater.


Algemene conclusie: De economische interpretatie van immigratie voorkomt dat wij in de mythe van islamisering trappen. Voorts kan een debat over identiteit gevoerd worden, maar dit is dan per definitie een debat. Dit moet vooral onszelf een spiegel voorhouden en niet enkel leiden tot een klakkeloos aanvaarden van het liberaal Westers beschavingsmodel, waar het geloof in de vermeende islamisering de valkuil voor is.

Zolang wij niet buiten de liberale context over onze eigen identiteit kunnen debatteren, verkiest het N-SA een economisch realisme boven een populistische reflex. Wie desondanks blijft denken dat ons remigratievoorstel racistisch is, die moet met ons in debat treden over wat te verstaan valt onder anders-zijn. Maar wij gaan daar niet over preken, er zijn wel andere prioriteiten.

(Studie: Le Mythe de l’islamisation, essai sur une obsession collective, Raphaël Liogier, éd. du Seuil, 213 pagina's, 16 EUR. Interview met auteur: Voxnr)

Pagina 12 van 51

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter