Het is natuurlijk zinloos, maar ik zou toch wel enkele opmerkingen willen geven aan de heer Rob Verreycken. Bij het lezen van zijn “antwoord aan de heer Eddy Hermy” in naam van de Vlaamse Solidaire Vakbond moest ik toch wel even lachen met de advocatentaal van Rob Verreycken. De Rob die ik vroeger heb leren kennen als potige militant tijdens betogingen en acties allerhande, bij nacht en ontij – en waarvoor ik hem ook steeds heb gewaardeerd en naar waarde geschat – is na politicus en Europees parlementsmedewerker nu een heuse vakbondswoordvoerder geworden.
Natuurlijk zouden we allemaal moeten blij zijn met de oprichting van een eigen vakbond (waar wij al lang vragende partij voor zijn) en laat me duidelijk zijn: ik geef deze “solidaire” vakbond het voordeel van de twijfel en zal ook dit initiatief steunen (als arbeiders hier tenminste inspraak zouden krijgen natuurlijk). Ik heb dus inderdaad ook twijfels – en geen kleine twijfels. Twijfels die gebaseerd zijn op mijn persoonlijke gesprekken met Rob Verreycken, die naar mijn gevoel geen enkele voeling heeft met de Vlaamse arbeiders en nog minder met wat er zich op de werkvloer afspeelt (en dus ook onze noden niet begrijpt).
Waarop ik mij concreet baseer wil ik jullie besparen, maar één voorbeeld wil ik toch geven. Vorig jaar kreeg ik een blaadje in de bus van de vakbondscel van het Vlaams Belang waar de heer Verreycken verantwoordelijk voor was (is). Hij riep de Vlaams Belang-leden op om uit de vakbonden te treden. Voor mij was dit niet nodig, want ik ben jaren geleden bij de Christelijke vakbond buitengetrapt. Een arbeider heeft volgens meneer Verreycken geen vakbond nodig (waarom zo nodig er dan eentje oprichten?). Er volgde een opsomming van instellingen die het werk van de vakbonden voor de arbeiders gratis en voor niets doen. Ik nam contact op met meneer Rob Verreycken, omdat ik een cheque had gekregen van 138 euro “sociaal voordeel” en geen van deze instellingen kon me hiermee verder helpen; ze verwezen me hiervoor door naar ... jawel, een vakbond. Het antwoord van meneer Verreycken was toen: “Ja, Jan, we kennen dat probleem maar daar kan echt niets aan gedaan worden en het gaat toch MAAR over 138 euro.” Wanneer iemand die jarenlang vele duizenden euro’s staatsloon verdient en zovele voordeeltjes geniet zoiets aan een arbeider als antwoord geeft, dan wens ik hem als vakbondsleider veel succes. Maar neem het mij dan niet kwalijk dat ik de grootste twijfels over dit ganse opzet heb. Als hij in zijn “antwoord aan de heer Eddy Hermy” ook nog zegt dat ik me als marxist in de rand van de samenleving bevind, ga ik u besparen hoe ik op deze belediging zou willen reageren.
En tot slot nog even dit. Meneer Rob Verreycken komt uit o.a. de NSV, die als clubkleuren zwart-wit-rood heeft. Men zou dit kunnen interpreteren – in zijn eigen geest – als de kleuren van het oude Duitse keizerrijk speciaal gekozen voor de Nationaal Socialistische Vereniging. Hij had vroeger in zijn handtekening een odal-rune verwerkt: in zijn eigen denken een symbool van een of andere SS-divisie. Als klap op de vuurpijl kiezen ze in het logo van hun fonkelnieuwe “vakbond” een tandwiel: het symbool – volgens zijn eigen denken – van het nationaalsocialistische Deutsche Arbeitsfront, de vakbond van het nationaalsocialistische Duitsland met Robert Ley aan het hoofd. Inderdaad, ik vind de opmerkingen van meneer Rob Verreycken volslagen belachelijk.
Houzee!
Jan De Beule,
Gemeenteraadslid Vlaams Belang Hamme
Coördinator N-SA
Geachte mijnheer Verreycken,
Wij van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) en de Nationaaldemocratische Partij (NDP) hebben via de pers mogen vernemen dat u een heuse vakbond heeft opgericht.
Wat ons daarbij direct opvalt is dat het hier blijkbaar gaat om de omvorming van de (anti-)vakbondscel van Marie-Rose Morel naar een (anti-vakbond-)vakbond waar u zich nu kunt gaan uitleven op kosten van arbeiders en mensen die, in tegenstelling tot u, elke dag moeten produceren voor hun geld.
Amper 2 jaar geleden hadden we samen een lang gesprek waar ik als N-SA-verantwoordelijke aan u voorstelde om die anti-vakbondscel van Morel om te vormen tot een heuse vakbond (een echte dan). U zag daar toen geen brood in, zei u. U was tegen vakbonden, zei u. Het zou nooit iets opleveren, zei u. Zeker niet met mensen zoals ik, zei u (ik was nochtans ooit de jongste delegee van het land).
En ja, u hebt daar natuurlijk een punt. Als een beweging of partij wacht tot ze van geen hout pijlen meer weet te maken om met een zeer oud idee op de proppen te komen, dan is het momentum misschien wel voorbij. Maar dat kan men wel goedmaken, bijvoorbeeld door leden van de bestaande vakbonden in cellen op te vangen van een solidaristische vakbond die de vergaderingen en congressen van traditionele vakbonden gaat bestoken met voorstellen die aanleunen bij het solidarisme.
Zo zou men in plaatselijke besturen van de vakbonden kunnen binnendringen om daar de solidaristische agenda te verdedigen. Herwig Jorissen van de ABVV-Metaalcentrale deed het jullie voor en slaagde er bovendien in de vakbondscentrale om te vormen tot een Vlaamse, los van de nationale structuur. Hij deed dit meer voor zijn eigen carrière dan om het solidarisme te promoten (alhoewel), maar dat doet niks af aan het feit dat iets dergelijks mogelijk is. In Vlaanderen (en zeker in Wallonië) zijn vakbondsleiders lid van de vakbondscellen van de PVDA. Dus de techniek werkt weldegelijk. Boven die cellen zou dan de eigen vakbond moeten staan die dat allemaal stuurt.
Maar deze beproefde methode van entrisme is uw partij altijd vreemd geweest. Met deze halfslachtige vorm van een eigen vakbond slaagt men er wederom in een kans te missen. Bovendien vraagt een nieuwe partijvakbond oprichten als antwoord op andere partijvakbonden een toch wel zeer bevreemdende logica.
Nu heb ik gelezen dat u mensen zoekt die ervaring hebben met vakbondswerk. En ik kan mij moeilijk voorstellen dat u die gaat vinden bij de anti-vakbondscel van u. Niet in het minst omdat de enige verwezenlijking van deze cel het afschrikken van arbeiders is geweest; u geeft de grote vakbonden zo wederom munitie om hun leden de stuipen op het lijf te jagen.
De expertise die u met een entristische werkwijze had kunnen verzamelen, was van onschatbare waarde geweest voor de opleiding en ervaring van "uw" vakbondsmilitanten. En kandidaten voor lijsten indienen was zo meteen een stuk gemakkelijker geweest. Daar hadden we het twee jaar geleden samen over, maar dat vond u maar niks. En als ik jullie programma op de webstek lees, dan begrijp ik ook waarom u destijds niet happig was om hierbij met het N-SA samen te werken: u hebt geen programma! En dat komt omdat uw vakbond geen vakbond wil zijn, maar een anti-vakbond.
En hiermee is gemoeid - meer nog dan de vorige argumenten - dat het Vlaams Belang de patroonheilige van uw vakbond is. Wat u gedaan heeft, mijnheer de vakbondsleider, is de doelstellingen die de partij nastreeft op communautair vlak simpelweg kopiëren naar uw vakbondswerking toe. Hoe valt het anders te verklaren dat u en de mede-oprichters van uw vakbond erin slagen met geen woord te reppen over een sociaal-economische agenda? Een sociaal-economische agenda nastreven en dito doelen is toch de hoofdbezigheid van een vakbond (of zou dat toch moeten zijn).
Maar terwijl de burgerlijke klasse - met Di Rupo op kop - net een sociaal-economische richting heeft ingeslagen daags voor de oprichting van uw vakbond, slaagt u er zelf niet in een sociaal-economische visie te presenteren. Nu, ik zal mij hier niet over de richting of strekking van de door u te volgen visie uitspreken, omdat vakbondje spelen jullie hobby is en ik geen hobby van zoiets belangrijks wil maken. Het gaat hier nog altijd om het welzijn van miljoenen mensen in ons land en niet om een klucht. Maar, mijnheer Verreycken, bij de oprichting van een vakbond erin slagen om helemaal niets te zeggen over de crisismaatregelen die het kapitaal wil doorvoeren - en hoe u daarbij van plan bent de belangen van uw leden/sympathisanten te verdedigen - dat zijn toch straffe stoten, kameraad!
U volgt daarmee natuurlijk alleen maar het voorbeeld van de partij. De voorzitter van uw partij (en dus de peetvader van uw vakbond) heeft in zijn commentaar op de voorstellen van Di Rupo - en de afwijzing door de N-VA van die voorstellen - geschreven dat de kritiek op het sociaal-economische luik van die voorstellen later door de partij zouden worden geuit. Heeft u daar al iets van, gelezen mijnheer de vakbondsleider? En in mijn naïviteit had ik gedacht dat u deze kritieken zou formuleren naar aanleiding van de oprichting van uw vakbond. Dat ware toch een mooie stunt geweest? Dat ware toch logisch geweest? Maar uw vakbond is blijkbaar nog dienstbaarder aan partijbelangen dan de traditionele vakbonden. De partij geeft geen kik over sociaal-economische thema's en uw vakbond volgt dat gedwee door ook geen kik te geven.
Nu begrijp ik dat ergens wel. De partij is verdeeld over welke positie ze sociaal-economisch moet gaan innemen. Jullie concurrent de N-VA gaat volop voor het ultraliberalisme en dweept met gure types als Sarkozy, een Joodse Hongaar die Vlamingen wurgt met energieprijzen die tegen het grootbanditisme aangrenzen. Of Gerhard Schröder, een socialist die vroeger terroristen van de RAF heeft verdedigd en Duitsland sociaal danig heeft 'hervormd' dat bijna alle sociale structuren zijn uitgehold. Die socialist is door bedrijven als het Russische Gazprom en het Duitse Wintershall beloond met een topjob.
En velen van jullie zijn heimelijk ook wel voorstanders van die gasten. Lekker corrupt, dat wel. Maar ach, als het voor de goede zaak zoals het ultraliberalisme is, dan mag dat de vreugde niet bederven. En veel Vlamingen stemmen dan nog voor die ultraliberale politiek van de N-VA. Dus daar staan jullie dan perplex te koekeloeren van hoe en in welke bocht men zich gaat wringen om uit dit dilemma te geraken. Of is die vakbond al een VB-bis, een N-VA-constructie? Wilt u nadat de N-VA via Unizo de werkgever overstag heeft doen komen, nu de arbeider op eenzelfde manier manipuleren? Allicht zit ik ernaast en is dat het entrisme dat u nastreeft, maar dan zitten we nog verder van huis.
Als ik echter de samenstelling van het bestuur zie, dan kan dit bijna niet anders. En als ik de knulligheid en het gebrek aan intellectuele bagage van het project zie, dan lijkt het mij een vlug in elkaar gebokste constructie waar weinig over is nagedacht. Aan de ene kant zie ik aanhangers van Vanhecke en aan de andere kant een paar Dewinterboys. Het lijkt wel alsof, na jaren de boot te hebben afgehouden, de duivel plotsklaps op jullie hielen zit! En het kan nu toch geen geheim meer zijn (zeker niet voor jullie) dat de clan-Vanhecke met de N-VA zit te smoezen met als doel mandaatjes mee te pikken waar het kan en de moederpartij af te breken waar mogelijk.
Op een vraag van een geïnteresseerd lid over wat hij moet doen bij een staking binnen zijn bedrijf, antwoordde uw vader simpelweg: "niet staken". Ik van mijn kant zou op een vraag hoe u vakbondsleider kan worden dit antwoorden: stap uit de kleutertuin waar u nu inzit en ga een paar jaar ervaring opdoen op de werkvloer. Probeert u zich eens in te leven hoe het is om te werken en leer daarbij hoe een vakbond functioneert.
En blijft u intussen met uw tengels van de arbeidersbelangen af. We hebben al genoeg liberalen in de Vlaamse beweging.
Dat gedrocht van een ultraliberale vakbond kunnen we missen als de pest.
Hoogachtend,
Edouard Hermy
Hoofdcoördinator N-SA
Politieke elite plooit zich terug op deelgebieden
Geschreven door Eddy Hermy
Voor het N-SA was het “neen” dat werd uitgesproken door de N-VA tegen de voorstellen van formateur Di Rupo geen verrassing. Wat wel een verrassing was, is het feit dat de burgerlijke partijen verrast waren door de afkeuring. Dat bewijst dat velen van hen zich niet realiseren (of zich nog niet willen realiseren) dat het federale niveau steeds meer als doorgeefluik van de Eurosovjet dient en dat die 150 man in de Kamer alleen dienen om de bevelen van Europa in nationale wetgeving om te zetten. In die context moet ook het voorstel van Di Rupo om de Senaat af te schaffen worden geplaatst. De Senaatsvoorzitter van N-VA-signatuur is het daar trouwens dik mee eens. Dat CD&V niet wil onderhandelen zonder N-VA is niet zozeer omdat ze daar bang zijn voor die drie man van het FDF zoals Beke ons wil voorhouden, maar heeft veeleer te maken met de verscheurdheid van de politieke elite binnen CD&V (waar een deel doorheeft dat politieke mandaten schaars worden in België). Daar beginnen ze te beseffen dat een groot deel van de politieke en economische elite zich reeds heeft teruggetrokken uit het federale bestuursniveau en dat de weinige macht die de eurocraten aan de nationale politieke elite nog toestaan, met name die van de gewestregeringen, maximaal bezet en beschermd moet worden voor de eigen partij. Het is waarschijnlijk daarom dat minister-president Peeters door een groot deel van zijn partij wordt gevolgd in het consolideren van de macht in de deelregio Vlaanderen – en dat men zich zoveel als mogelijk terugtrekt uit het federale België.
We zien hier een tactische terugtocht van de politieke elite naar wat zij ziet als een veilig bastion van macht tegenover de Europese machtsovername van de nationale politiek. We zien hier ook de verdere versplintering van de nationale elites in fracties die niet meer ideologisch zijn, maar in fracties die strijden om de herverdeling van de verkavelde macht die Europa nog overlaat op nationaal vlak. De politieke elite vlucht van het centrum (Brussel) naar de deelstaten als was ze op de vlucht voor een overstroming. De N-VA heeft daarbij reeds meermaals gezegd dat het Belgische niveau haar niet interesseert en dat dat zich mag oplossen in Europa. Daarmee heeft de N-VA alleen maar een juiste analyse gemaakt van de bestaande situatie; ze beseft en erkent daarmee dat alleen de deelgebieden nog politiek belangrijk zijn. Of zij gelooft dat die nog belangrijk zijn.
Voor de N-VA is België irrelevant geworden als onafhankelijke staat en dat heeft de partij goed gezien. België bestaat niet meer: het is opgegaan in de Eurostaat van Verhofstadt (en met hem de politieke en economische elites van dit land). Zij zijn actief zijn in die Eurostaatsstructuren waarvan ze hopen dat ze er voordeel mee kunnen doen op persoonlijk en op zakelijk gebied. Deze verschuiving binnen de elite (die al enkele jaren aan de gang is, maar door de bevolking niet belangrijk werd geacht) is nu zo ver gevorderd dat het de federale bestuursstructuur stilaan overbodig maakt. Dat in de oude burgerlijke partijen nog steeds fracties een achterhoedegevecht voeren om de federale bestuurlijke component in handen te houden en/of te krijgen getuigt dan ook van een niet begrijpen of niet willen inzien van de verander(en)de politieke en maatschappelijke toestand die de elite (zijzelf dus) heeft ondergaan binnen de context van een Europese staatsvorming. Het is een machteloos grijpen naar oude privileges en naar posities die van alle macht zijn ontdaan.
De verdeeldheid binnen de oude partijen is dan ook te wijten aan de inkrimping van bestuursmandaten en aan het vooruitzicht op reële macht. Federale ministers en federale parlementsleden zijn en zullen in de toekomst alleen de uitvoerders zijn van de Europese politiek. En op termijn zullen zij vervangen worden door de Eurobureaucratie zelf. Het is echter een illusie van de partijenfracties en van de politieke elites (en partijen zoals de N-VA) om te denken dat door zich terug te plooien in de deelgebieden de macht geconsolideerd zal worden in hun handen. De regio’s hebben op hun beurt hun regio tot onderdeel van de Eurostaat gemaakt door er dezelfde verdragen mee af te sluiten als het oude en opgeloste België. En dus is vluchten voor de stroom van de Eurosovjet naar de hoger gelegen grond van de deelgebieden op termijn nutteloos voor het behoud van de onafhankelijkheid. Omdat die onafhankelijkheid door de deelgebieden is afgestaan aan Europa, net zoals dat het geval is met de oude staat België.
De nationalistische partij Vlaams Belang heeft De Wever gefeliciteerd met zijn standvastigheid in de regeringsvorming, maar zij verliest voor het gemak één ding uit het oog: De Wever heeft als ultraliberaal en als internationalist allang afstand gedaan van België. Maar juichen moet men daarom niet doen. De Wever en zijn liberale internationalisten zijn Euronationalisten en geen Vlaams-nationalisten. Want wat de N-VA nooit expliciet zegt, maar wat inherent is aan de Euro-aanhankelijkheid van die partij is het volgende: zij wil een zelfstandige regio binnen Europa zijn. En ik weet, bij velen leeft de illusie dat een dergelijk project binnen Europa legitiem en mogelijk, ja zelfs wenselijk is. Maar als je de annexatie van de Griekse staat door de Eurostaat voor je ogen ziet gebeuren, dan moet het toch duidelijk zijn dat er niet zoiets als onafhankelijke regio’s binnen de Europese Unie bestaat? Integendeel, het is zoals Barroso en anderen openlijk zeggen een echte staat die de Europese elite voor ogen heeft. Zij pleiten er zelfs voor dat men vanaf nu over de Eurostaat spreekt en niet meer over de Europese Unie. Dus of men als nationalist de N-VA moet feliciteren met haar zogezegde standvastige houding is maar de vraag. Tenzij men de oude Belgische dictatuur vervangen wil zien door de Europese.
En ja, ook binnen het Vlaams Belang zijn er mensen die met de nieuwe superstaat Europa sympathiseren. En de rancune tegen de Belgische staat is bij sommigen (terecht) zo groot dat zij dat wel zien zitten. Maar vergeet daarbij niet: de minderhedenverdragen, de antidiscriminatiewetten enz. die door de Europese staat aan ons zijn opgelegd zullen alleen maar met meer geweld worden toegepast. Vreemde elites zullen ons dwingen met de kracht van een grootmacht die te vergelijken zal zijn met die van de Napoleontische bezetting. Wij zullen de Walen en de Brusselaars financieel via Europese steun verder mogen onderhouden, maar politieke macht en zeggenschap van het Vlaamse volk zullen totaal ontbreken in deze constructie. En als morgen Brussel na Griekenland wordt geannexeerd door de Eurostaat, dan zullen wij niet meer kunnen eisen dat onze taal en onze overgebleven mensen worden beschermd. Dan zal Vlaanderen niet meer de burgemeesters aanduiden in de Rand, want dan zal die Rand eigendom van groot Europa zijn.
Dat is wat euro-regionalisme betekent in de praktijk – en dat is juist wat een partij als de N-VA voorstaat en waar zij naar streeft. En dan stel ik mij de vraag: Wat is er daaraan dat wij zouden moeten toejuichen, laat staan waarom wij de N-VA voor deze doelstellingen zouden feliciteren? Is er dan niemand bij het Vlaams Belang die in staat is om even verder te kijken dan de neus lang is? Het zou nochtans verstandiger zijn om daar werk van te maken, voordat de N-VA jullie met huid en haar opvreet en in plaats van te applaudisseren met de eigen onbekwaamheid.
Voor het winnen van de Joodse stem houden VB en N-VA sinds enige tijd een wedstrijd broek afdoen. Want voor het winnen van de Joodse stem in Antwerpen doen Vlaams-nationalisten soms de raarste dingen...Deze keer is het de N-VA die voor het uitverkoren volk de broek afstroopt en Joods Actueel leidt daarbij zoals altijd de dans. Of de orthodoxe Joden gediend zijn met het bekijken van het blote achterste van Els Demol en Jan Jambon terwijl die zich intellectueel en politiek aan het masturberen zijn, is dan weer een andere vraag. Maar de Joodse vrienden van Israël – met op kop die van Joods Actueel – zijn de laatste tijd wel het een en ander gewoon geworden als het om politiek paaldansen van Vlaams-nationalen gaat.
De zogenaamde V-partijen moeten zowat de grootse hoerententen van dit land zijn. Je kunt er werkelijk elke vorm van politieke en intellectuele prostitutie inhuren of inkopen. Met wat geld en een paar beloften kan men bijvoorbeeld de kopman van het Vlaams Belang inhuren om met zijn kop tegen de Klaagmuur in Jerusalem te gaan bonken. Terwijl hij daar als een mesjokke gabber met zijn hoofd stond te schudden zal hij wel gebeden hebben hoe hij al dat geteisem uit zijn partij kan zetten dat niet gediend is met zijn streken.
Maar zie: terwijl de ene hond denkt dat hij met het koosjere been kan gaan lopen, komen daar Jan Jambon en Els Demol, die ook koosjere kost lusten, met een nog straffere stunt dan kopje kloppen aan de Klaagmuur. Die Els Demol stelde een parlementaire vraag aan de Belgische minister van Buitenlandse Zaken Vanackere over het op stapel staande konvooi dat hulpgoederen naar Gaza moet brengen. Met een ongelofelijke intellectuele krachtoefening is dat mens erin geslaagd om een humanitaire actie die tot doel heeft om de onwettelijke, misdadige blokkade van Gaza door de Israëlische Staat te doorbreken om voedsel en medicijnen naar die gebieden te brengen voor te stellen als compleet foute boel. De actie is “compleet fout”, zegt ze tegen Joods Actueel. Fout omdat de actie “meer dan gekleurd is”.
Volgens haar is het duidelijk dat de actievoerders met hun actie een politiek standpunt innemen en niet een louter humanitair. En dat kan niet zegt het mens, want dat is een provocatie. Als ze echt hulp willen dan moeten de actievoerders langs de geëigende kanalen hulpgoederen leveren: aan de Joodse staat die Gaza blokkeert gaan vragen of het mag, aan de vijand vragen of hij eten en medicijnen die hij blokkeert wil toelaten omdat iemand het zo schoon vraagt. Dat een politica bezwaar heeft dat iemand een politiek argument hanteert terwijl hij iemand hulp biedt, is toch wel vreemd. Toen de Volksunie indertijd aan allerlei bevrijdingsgroepen steun verleende, heeft zij daarmee dan geen politieke standpunten ingenomen? Maar ja, wie is Els Demol? Dat is zoals de nieuwe lichting van het VB in de tijd: geen benul van geschiedenis, traditie en vooral geen benul van politiek.
En dan deed ook de grootste en onnozelste knoert van de N-VA, Jan Jambon, nog een koosjere duit in het zakje. Hij moet tijdens zijn vroegere vrijages met het VB serieus zijn aangetast door het Israël-virus. Om straffer te zijn dan zijn alter ego Tanguy, de Israël-poedel van het VB, gaf Schmiel Jan er een stevige lap op. Volgens hem is de humanitaire vloot gewoonweg “een vorm van terrorisme”. Voor een lid van een partij die de Belgische oorlog tegen Libië steunt en daar kinderen en ouderen laat kapotschieten is dat toch een rare kronkel. En als je daarbij nog weet dat het Israëlische leger vorig jaar tijdens een eerder hulpkonvooi in internationale wateren koudweg 9 mensen heeft vermoord, is de betiteling “terrorist” van mensen die humanitaire hulp bieden gewoonweg van het walgelijkste dat uit de bek van een beroepspolitieker kan komen.
Maar ja, als je in het eigen land alleen maar hand- en spandiensten levert aan het Belgische imperialisme en – net zoals het VB – elk betaald mandaat binnen die Belgische staat in de zak steekt, hoe kun je jezelf dan anders profileren dan door het zotje uit te hangen? De N-VA verwijst bij haar criminalisering van het hulpkonvooi naar de Nederlandse regering, die ook tegen de deelname van Nederlanders pleiten. Maar als je weet dat de minister van Buitenlandse zaken Uri Rosenthal heet, moet ik toch geen tekening maken hoe dat zo komt. En met Wilders is de Joodse lobby in Nederland helemaal zoet.
In elk geval moeten de nationalen van VB en N-VA niet meer zitten vitten op de socialisten omdat die de moslims opvrijen om hen als stemvee te kunnen binnenrijven. De nationalen doen met het opvrijen van de Joden in dit land net hetzelfde. Alleen kunnen de socialisten beter rekenen dan de nationalen: de moslims zijn in “A” met vier keer zo veel als de Joden. En goede rekeningen maken goede vrienden en leveren dikke mandaten. Dat zou toch elke politieke zakkenvuller moeten doorhebben?
(Foto: N-VA op een betoging tegen de Irak-oorlog in 2003)
De Belgische politieke klasse sleept dit land nu al 100 dagen mee in een buitenlandse oorlog en is van plan om daar nog voor onbepaalde tijd mee door te gaan – dit op bevel van de Eurosovjet en op vriendelijk verzoek van de potentaten van Obamaland. De niet-verkozen sovjet-bureaucraten van de Europese Unie en de NAVO hebben de onwettig verkozen Belgische parlementsleden kunnen overtuigen van de noodzaak om Libië te helpen platbombarderen.
Om de democratie in Libië te brengen (een democratie die de Europese Sovjetstaat niet kent en die in eigen land verkracht wordt door ongrondwettelijke putschisten) heeft de NAVO onder de paraplu van operatie “Unified Protector” intussen 12 400 vluchten uitgevoerd boven Libië, waaronder 5000 aanvalsmissies (met 2000 geraakte doelwitten). Dat daarbij honderden burgers vermoord zijn, staat buiten kijf. En dat ze vermoord en niet het slachtoffer van oorlogshandelingen zijn, is evident en onweerlegbaar. Of heeft er iemand weet van dat wij Libië de oorlog hebben verklaard?
Terwijl in eigen land de politieke debielen haasje-over springen van verontwaardiging als er eens een allochtoon gekrenkt wordt in een interimkantoor of als een homo met de vinger wordt gewezen, laat de politieke kliek intussen een klein land bombarderen waarbij de infrastructuur aan diggelen wordt geschoten en kinderen, bejaarden en vrouwen worden afgeslacht. Ja, politiek is een raar ding, zeker als ze wordt belichaamd door de minkukels die in dit land de dienst uitmaken. Maar zegt onze politiek elite: “wij doen dit alles in naam van de mensenrechten”. En dat is ongelooflijk knap gevonden: mensen vermoorden om hun meer mensenrechten te geven. Enfin, iedereen weet dat België een voorbeeldfunctie in de wereld vervult en het zijn juist dergelijke fantastische redeneringen van onze politiekers die ons telkens op wereldvlak “in the picture” brengen.
Wij van het N-SA zijn natuurlijk geen geschoolde beroepspolitici die dergelijke dialectische kronkels uit onze mouw kunnen schudden. Ook zijn wij niet zoals de nationalisten van N-VA en VB zo corrupt dat we de Belgische belangen laten primeren boven het onafhankelijkheidsprincipe dat zegt dat elk land het recht heeft om soeverein op te treden binnen zijn eigen grenzen en dat anderen zich daar niet mee te moeien hebben. Maar wat wil je als Vlaams-nationalisten het voorzitterschap en het ondervoorzitterschap van de commissie voor Belgische landsverdediging waarnemen? Dan doe je toch mee met het Belgische hoera-patriottisme? Bracke van de N-VA en De Man van het VB: de Vlaams-nationalistische oorlogshansworsten in dienst van België.
Maar wij zullen wel naïeve idealisten zijn die niet beseffen dat hier grotere belangen op het spel staan die boven die van Vlaanderen gaan. Zoals bijvoorbeeld het feit dat Libië geen schulden heeft bij het IMF of de Wereldbank en dus niet geknecht is door het internationale bankierskapitalisme. Of het feit dat Libië beschikt over 150 ton aan goudreserves met een waarde die de 5 miljard Euro overschrijdt. Of het feit dat het grote olie-, gas- en uraniumreserves heeft. Of het feit dat Libië een voortrekker is in het loskoppelen van de Afrikaanse landen (waar Libië meer affiniteit mee heeft dan met de Arabische landen) van de dollar en de euro en pleit voor een Afrikaanse munt. Of het feit dat Libië en Kadhafi na de Arabische lente met Tunesië en Egypte een front zou kunnen gaan vormen en zo geostrategische belangen van Amerika en de Eurosovjet in het geding zouden kunnen komen (o.a. de toegang tot het Suezkanaal). Of het feit dat de belangen van Israël veilig gesteld moeten worden door de regio te destabiliseren, wat dan weer verklaart waarom het Vlaams Belang heeft ingestemd met de oorlog tegen Libië (als je geld krijgt van de Joodse meester moet je ook de belangen van de Joodse staat dienen). Of misschien is het feit dat Khadhafi steeds meer aanleunt bij China, India en Brazilië en zo de USA verzwakt de werkelijke reden om daar mensen te gaan vermoorden?
Wij denken dat het eerder om deze overwegingen is dat onze politieke elite (uit alle partijen) eendrachtig deze oorlog wil voortzetten. En al kost deze oorlog ons land elke maand 5 miljoen euro, dat deert hun niet. Hun dienstbaarheid aan de Eurosovjet is zo groot dat zij het eigen volk willen laten betalen op sociaal vlak om in een ver land mee te kunnen doen aan moord en doodslag.
Het N-SA eist dan ook dat de voorzitter van de Kamer, de voorzitter van de commissie voor Landsverdediging, de eerste minister en de minister van Defensie voor de rechtbank zouden worden gebracht. De tenlastelegging is duidelijk: op een onwettige manier te zijn overgegaan tot oorlogshandelingen. Vervolging voor volkerenmoord.*
* Naar het voorbeeld van meester Jacques Vergès. Zie ook: Franse advocaten plannen Libië rechtszaak tegen Sarkozy (ZapLog, 3 juni 2011)
