Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Saturday19 August 2017

Wednesday, 16 May 2012 09:38

Het einde van de Chinese groei

Written by 

Even op een rijtje zetten hoe het groeimodel van China werkt:

Export afgewerkte producten groeit => Import grondstoffen groeit => Positieve overschotten op de handelsbalans => Vrije cash flow => Genoeg geld voor interne marktontwikkeling => Volledige steden uit de woestijngrond stampen om de aannemers mee bezig te houden => Welvaart stijgt => Afzetmarkt westerse luxegoederen groeit.

Prachtig systeem! Wat kan daar nu mee misgaan! Wel, als de wereldeconomie aan de Nux Vomica zit, dan begint de vraag naar Chinese producten ook te kwakkelen. Dus:

Export stagneert => De overschotten op de handelsbalans worden tekorten => Minder geld in overschot => Vrije cash flow neemt af => Kredietlijnen voor onnodige projecten worden strenger => Minder projecten => Import grondstoffen neemt af => Aannemers gaan zich vervelen => Welvaart stagneert => Afzetmarkt westerse luxegoederen stagneert.

En aan de laatste cijfers te zien, zitten we zo onderhand aan dit keerpunt.

Tot dusver volgt iedereen, maar wat betekent dit nu voor de toekomst? Een harde landing voor de Chinese economie? Niet zo snel, China zit nog niet aan een 'credit bubble', maar de olievlek is zichtbaar in diepte en breedte aan het uitdeinen (het is moeilijk om een spookstad of tien te verbergen).

Het groeimodel van China (zo'n +2% per maand) vereist dat de constante expansie van de exportmarkt hand-in-hand gaat met een expansie van de interne markt. Maar dat is dus de limiet aan het bereiken. Dan kan China beslissen te doen alsof er niets aan het handje is en uiteindelijk een flinke crash meemaken. Of heel Groots (alles is Groots in China) het roer omgooien.

Zolang we ons aan standaard economische theorie houden, zal China dus zelf beslissen om de groei af te remmen. En hier zit het addertje. Of beter: een kuil aan kronkelende adders.

Een communistisch land wil gerust wat kapitalistisch doen als het toch onvoorwaardelijke groei betekent, maar zal het zich aan de regels houden wanneer ze de kraan moet dichtdraaien? Volgens die regels zal China dan immers moeten privatiseren. Zo schuif je de schulden en groei af van de publieke sector en krijg je een buffer in de private. Maar zo schuif je ook de politieke macht af, eerst naar de nieuwe economische elite maar daarna ook naar het volk. Niet alleen zal de huidige politieke elite daar weinig zin in hebben, een groot deel van de bevolking heeft nog niet kunnen genieten van die grote groei en zal zich dan behoorlijk verbaal maken. En er zijn nu al genoeg rellen. Als dat balletje aan het rollen gaat, zullen we ook de roep naar 'democratisering' zien. En de grote private magnaten (die niet onder controle van de Communistische Partij zitten) gaan ook hun invloed laten gelden (kijk naar Rusland). Wie denkt dat China dit vreedzaam zal oplossen, die kent het land niet goed. Wordt nog gezellig!

Dat is de interne markt. Nog leuker is de impact voor de wereldeconomie. In dit geval zullen de grondstoffenmarkten imploderen. En dat is geen overdreven woordgebruik, de wereldwijde staalsector drijft zowat uitsluitend op Chinese vraag. En van hetzelfde voor olie, wat toevallig zal samenvallen met Peak Oil in 2015. Dat is een flinke streep door de rekening voor een hele rits landen, het complete Afrikaanse continent bijvoorbeeld.

En dan hebben we het nog niet gehad over de absurde monetaire reserves die China heeft aangelegd. Dit is een oorlogskas die doet vermoeden dat China zich inderdaad voorbereidt op een dergelijke ommezwaai, maar het heft in eigen handen wil houden. Nu al zien wij Chinese investeerders over heel de wereld, op zoek naar voet aan de grond te krijgen door investeringen en overnames. Maar als dat beleid wordt, dan zal de yuan gaan appreciëren. Het wordt dan makkelijker naar China te exporteren zou je denken, maar zij die hiertoe oproepen doen dat vanuit de logica zo een graantje van het huidige Chinese groeimodel mee te kunnen pikken. Die houden dus geen rekening met een ommezwaai en wat voor een impact dat zal hebben op de euro en de dollar. Investeerdersvertrouwen zal verschuiven naar de yuan, wat geen goed nieuws is voor de westerse schuldenbergen.

Concluderend twee dingen. Ten eerste, het bamboegordijn zal de komende jaren opgeheven worden. De rode draak ontwaakt, het gele gevaar, blabla - maar je kan je toch wel eens beginnen af te vragen hoe als landje van 11 miljoen (of straks 7 miljoen) de belangen van je volk te behartigen tegenover zo'n moloch. Iets zegt ons dat er heel wat minder handjes met de Dalai Lama zullen worden geschud.

Ten tweede, dat China er economisch nog redelijk goed voorstaat, wil nog niet zeggen dat de wereldeconomie gered is. De financiële markt is nog altijd gebroken. De Amerikaanse schuldencrisis is nog lang niet opgelost en haar imperialisme in het Midden Oosten is evenmin good for business. Oh ja, en naar het schijnt is de Europese Unie ook niet zo'n succesverhaal. Mocht de wereldeconomie volledig instorten, dan zal China zich alsnog aan een crash van haar productieve economie mogen verwachten.

En als je het ontwaken van de rode draak zorgwekkend vindt, dan moet je hem eens zien struikelen.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter