Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Sunday24 September 2017

Tuesday, 08 November 2011 22:26

G1000: of hoe de jonge middenklasse de bal misslaat

Written by 

Op 11 november 2011 willen een groep jonge intellectuelen uit de middenklasse de democratie een boost geven. Om dat doel  te bereiken, willen ze met hun sinds kort opgerichte burgerinitiatief 1000 mensen samenbrengen in het Brusselse Tour & Taxis-gebouw. De bedoeling is om dan die mensen samen te laten brainstormen over hoe het met de politie - en in het algemeen met onze democratie - verder moet.

Volgens de organisatoren (die zichzelf niet links noemen, maar waarvan initiatiefnemer David Van Reybrouck wel freelancer bij De Morgen is) is de huidige politiek crisis niet alleen een crisis van de staat België, maar ook die van de democratische instellingen. Voor ons is dat de logica zelve, voor belgicisten blijkbaar niet (maar laten we daar nu niet op doorgaan). Volgens de organisatoren van het burgerinitiatief leven we in een representatieve democratie en is deze formule van bestuur op haar limieten gestoten wat haar werkbaarheid betreft. Dit is volgens hen niet verwonderlijk aangezien dit systeem reeds bestaat sinds 1830 en na twee eeuwen aan vervanging toe is. Politiek is in de ogen van deze burgerlijke linksliberale intellectuele middenklasse rond deze G1000 een hondenstiel geworden. Politieke partijen stroomlijnen de maatschappij niet meer, ze houden elkaar in een houdgreep.

Volgens de heren burgerlijke intellectuelen had een politicus vroeger macht, maar leeft hij nu in angst. Ook het teloorgaan van het traditionele middenveld (vakbonden, ziekenfondsen en coöperaties) dat vroeger een doorgeefluik naar de massa was, maakt dat er een kloof is ontstaan tussen politiek en massa. Dat deze organisaties van de massa de verzuiling organiseerden wordt erkend, maar die corporatieve instellingen zorgden er tenminste voor dat de maatschappij toch structuur had, geven ze toe. De instellingen en de omgevingsfactoren waar politici nu in werken zijn die van het internet en de zogenaamde Web 2.0 interactie, wat het werken in een razendsnelle informatiemaatschappij voor politici bijna onmogelijk maakt.

Het is hierbij toch wel interessant om de analyse die de jonge burgerlijke intellectuele middenklasse maakt eens af te toetsen aan de realiteit en te kijken of ze de nagel op de kop slaan. Dit is zeer belangrijk, omdat deze groep jonge mensen van linksliberale signatuur (wat ze zijn gezien de antecedenten van het gros hun oprichters) ons van alles wil wijsmaken. Of hoe zij remedies gebaseerd op hun (verkeerde) uitganspunten aan de massa (aan ons) willen opdringen. Dat hun analyse fundamenteel kant noch wal raakt, is voor ons nationaaldemocraten evident: wij moeten dan ook waakzaam zijn als deze groepen de politiek van de elite proberen schoon te vegen zonder de agenda van die elite te willen bespreken.

Wij zeggen niet dat het de objectieve bedoeling is van burgerinitiatieven zoals de G1000 om de volksmassa bewust te misleiden over de doelstellingen van de elite. Maar de analyse niet correct maken (of haar weigeren te maken) is op zijn minst subjectieve steun geven aan het establishment. De vaststelling dat politiek een hondenstiel is geworden en dat politici nu in angst leven, zijn voor een deel correct. Dat die angst de macht aantast, is al minder juist.

Dat middenveldorganisaties zoals vakbonden en ziekenfondsen, maar ook beroepsfederaties, nu los van de nationale politieke klasse werken is waar. Maar waar het burgerinitiatief stelt dat dit allemaal te herleiden valt naar de internetmaatschappij en die machtige Web 2.0 generatie, die info als een wervelwind door de politiek elite jaagt, daar gaan zij toch wel zwaar de mist in. Beweren dat technische omgevingsfactoren (internet, twitter) de verwarring en de angst bij politici aansturen zal wel voor een deel zo zijn. Maar dit verklaart niet waarom, terwijl de elite zich in opperste staat van verwarring verkeert, niettemin alles blijft draaien. Ook zonder substituten voor de verouderde pijlers. En het verklaart al zeker niet de vermeende angst. Er zijn genoeg politici die zich van Web 2.0 bedienen, dus waarom is onze politieke klasse dan zo bang?

Volgens onze analyse is de politieke klasse bang en gedesoriënteerd om geheel andere redenen. Laat ons met het simpelste beginnen: de partijen houden elkaar in een permanente wurggreep, aldus Van Reybroek in De Morgen. Dat is waar, maar die wurggreep heeft geen uitstaans met ideologische of maatschappelijke tegenstellingen: we moeten abstractie maken van de strijd van de twee elites over de herverdeling van nationaal geld, waarbij de herverdeling (via transfers) dan nog grotendeels moeten dienen om de partijen in de regio’s nog enige vorm van macht te laten behouden (een illusie die we later zullen aantonen).

In de gewesten houden de homogene Nederlandstalige en Franstalige partijen elkaar ook in een houdgreep. Dat kun je bezwaarlijk aan ideologische strijdmotieven wijten, die bovengewestelijk (of Belgisch) zijn. De strijd van partijen is verplaatst van een ideologische naar een utilitaire motivatie. De strijd gaat om geld: niet geld voor Vlaanderen of Wallonië is hier aan de orde, maar geld voor de partijen en de 3.000 à 4.000 politici die daar direct van leven. Naar schatting gaat het om 60 à 70 miljoen euro per jaar (buiten de lonen van parlementairen gerekend).

De angst van politici is dus existentieel dezelfde als die van de werknemer die bang is om zonder loon te vallen. Nuja, zonder loon is zwaar uitgedrukt. Politici vallen als ze niet meer verkozen zijn wel in een hangmat van zilver voor een paar jaar (in tegenstelling tot een gewone werkloze). En het gaat voor de top van die partijen niet om gewoon loon; hun grootste angst is dat hun loon aan hun prestaties gekoppeld wordt, zoals op de arbeidsmarkt. Wie wil nu een winnend lot "Win for Life" kwijtraken?

Dus is het leven van politici niet te vergelijken met een hondenstiel en is dat niet de reden dat ze zo rusteloos en bang zijn. Neen, politici willen nu hun carrière lang aan het infuus van staatsmanna blijven hangen. En dát is onzeker dezer dagen, dáárom leven zij in angst. En daarmee komen we tot de essentie van hun angst. De politieke klasse, evenals de top van de vroeger middenveldorganisaties, zijn in transitie. Door het feit dat de Europese Unie en haar uit uniestaten samengestelde top steeds meer de soevereiniteit van de oude nationale staten aantast en de beslissingsmacht in die staten overneemt, is er geen wezenlijke nood meer aan een uitgebreide nationale politieke elite.

In plaats daarvan is er nood aan een uitvoerende elite die in dienst van Europa steeds meer de oude nationale elite vervangt. Met andere woorden: de politieke elites (behalve die die de uitvoerders van de Europese agenda zijn) worden overbodig. Daarom maalt de Europese Unie niet echt om de onwettige aard van ons parlement (onwettig verkozen) en al helemaal niet om het feit dat er geen grondwettelijk gelegitimeerde regering is. Als die regering maar de agenda van de commissarissen van de superstaat Europa uitvoert, is voor de eurocraten alles in orde. Dat er dus op dit ogenblik ook nog rond de 550 mee-eters in die nutteloze parlementen zitten, daar zegt de Unie nu nog niks van. Dat komt later.

Daarom komt er uit die parlementen ook geen echte kritiek op Europese bevelen. Er moet een oorlog worden gevoerd tegen Libië ... de Kamer stemt unaniem "ja" voor dood en verderf. Er moeten in Spanje, Griekenland en Portugal harde besparingen worden doorgevoerd ... de nationale marionetten in die landen stemmen "ja". Ondanks massale protesten. Alles is de oude politieke elite liever dan de dood van het eigen parlementaire luizenleven. Ook als hun activiteit er alleen in bestaat de Europese richtlijnen in de eigen nationale staten te helpen doordrukken. Want dat is de enige reden waarom Europa die nationale politieke elite voorlopig gedoogt.

Het is dus niet toevallig dat in bijna alle 27 landen van de Unie een politieke malaise heerst. Er is een economische crisis in die landen die de nationale elites willen oplossen door schaalvergroting via integratie in de Europese Unie. En daarom is er ook overal een transformatie van elites die supranationaal ageren en de nog steeds nationaaldenkende en -levende massa achterlaat.

En een deel van de oude nationale elite is samen met de massa al even verward. Ze snappen de transitie niet. Daar zit de fundamentele angst van de politiek en daar moet het falen van onze oude nationale instellingen worden gezocht. En niet in de drogreden dat er nu te veel communicatiemiddelen zouden zijn. Onze politieke elite weet dat ze overbodig is geworden en dat ze met teveel in de ruif zitten. De Europese bazen zullen hen op een dag niet meer nodig hebben om Europese wetten te implementeren in de oude nationale staten, omdat die staten tegen dan verdwenen zullen zijn. In deze ontwikkeling moet het falen van onze politieke instellingen gezocht worden.

En het is dan ook totaal niet verwonderlijk dat een partij zoals de N-VA, die pleitbezorger is van het feit dat België verdampt in Europa (en bijgevolg ook Vlaanderen, maar dat zeggen ze er niet bij), alles op alles zet om zich bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen terug te trekken in steden en gemeenten. Met een riante verkiezingsbonus op de koop toe. Want dat zal in de toekomst de enige nog overblijvende machtsbasis voor de politieke nationale elite zijn. De nationale regering (zelfs de Vlaamse) kan de N-VA gestolen worden. De Wever weet dit en is er voorstander van dat het land zijn soevereiniteit verliest.

Dat hij dit achter anti-belgicisme verstopt, bezorgt hem een mooie volksbasis - en een massa stemmen: Homo sapiens non urinat in ventum (een slimme vent pist niet in de wind). En dus maakt De Wever de bevolking wijs dat ze een eigen staat zullen krijgen, maar vergeet daarbij te zeggen dat deze staat "Eurodisney" zal heten en niet "Vlaanderen".

Van falen van de politieke elite is hier dan ook eigenlijk geen sprake: de elite heeft alles moedwillig georganiseerd. De linksliberalen van het antinationalisme hebben altijd de transformatie van de nationale staat naar een globaliserende multi-etnische entiteit zoals de Europese Unie voorgestaan en verdedigd. Nu dus met 1.000 man in Tour & Taxis een reflectie houden over hoe de nationale politiek kan gered worden, lijkt mij nogal hypocriet. Het is als zitten janken bij je eigen slachtoffer. En de dode is hier duidelijk de nationale, soevereine staat. En vermits zij tegen nationalisme zijn moet dit feit hen toch verheugen, zou je denken. Dat zij maar een feestje bouwen daar in Brussel en stoppen met dat intellectueel-burgerlijke gezeik. Zij willen geen nationale politiek en hebben dat nooit gewild, waarover willen zij dan praten? Of is fundraising de bedoeling? Wat ik lees, is dat het de bedoeling is 500.000 euro op te halen om het festijn te kunnen financieren. En daarvoor vragen zij aan bedrijven en overheden om geld te doneren. Tja, onafhankelijkheid is iets anders.

Wij van de Nationaaldemocratische Partij (NDP) en de solidaristische beweging (N-SA) hadden geen 500.000 euro nodig om over de politieke abdicatie van onze nationale elite een analyse te maken. Wij pleiten al vier jaar voor politieke hervormingen. Om uit de Europese unie te treden en onze nationale soevereiniteit weer te herstellen (en laat de discussie over het feit of die nu Vlaams of Belgisch moet zijn even terzijde) hebben wij nieuwe politieke regels nodig:

- schaf de opkomstplicht af;
- schaf de 5%-regel af (laat honderd bloemen bloeien);
- geen partijfinanciering  door de staat (vrijwillige medewerkers moeten partijtucht doorbreken);
- laat iedere kandidaat dezelfde vergoeding krijgen voor verkiezingspropaganda;
- geen ononderbroken zitting in regering of parlement (bouw een uitstapperiode in);
- blanco en ongeldige stemmen die recht geven op zetels worden door de loterij ingevuld (een mix uit de bevolking);
- installeer een corporatief orgaan (arbeidsorganisatie in dialoog met belangengroepen);
- gebruik de administratie als ondersteuningspolitiek;
- laat de meerderheid aan de macht (niet zoals nu, waar een minderheid evenveel macht heeft);
- voer referenda in;  
- arbeiders en laaggeschoolden moeten vertegenwoordiging krijgen.

Maar we vrezen dat de intellectuele kleinburgerij naar die laatste eis geen oren zal hebben. In  de publicatie “Pleidooi voor Populisme“ omschrijft Van Reybrouck het proletariaat als de “getatoeëerde klasse“ die zich bezighoudt met het zingen van Nederlandstalige schlagers. Een klasse ook die zich makkelijk laat meeslepen door populisten. En mensen als van Reybroek willen dan wel een eigen soort populisme beginnen hanteren, maar dan een dat steunt op objectief wetenschappelijk onderzoek. En we weten allemaal wat de linksliberale intelligentia hiermee bedoelen. Het zal een populisme worden zonder de bekommernissen van het gepeupel. Want afstand nemen van globalisme, van multicultuur en van massale immigratie, dat steunt niet op objectief wetenschappelijk onderzoek volgens de heren. Dat is onwetenschappelijk populisme. En het vormen van een sterke nationale volksstaat die de welvaart van het gepeupel verzekert, is al helemaal niet prioritair.

Dus op 11-11-11, de dag van de G-1000, zullen wederom al de zorgen van de intellectuele navelstaarders worden besproken. Maar het volk zal niet vertegenwoordigd zijn. Dat zingt Vlaamse schlagers en keert zich af van de huidige elite.

Goed zo!

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter