Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Tuesday12 December 2017

Wednesday, 02 November 2011 13:37

Waar zijn de solidaristen?

Written by 

Zaterdag 29 oktober zijn meer dan 600 extreemlinkse militanten, behorende tot de meest uiteenlopende strekkingen van het marxisme, voor de tweede keer samengekomen in de Vooruit te Gent.

Daar werden in verschillende werkgroepen diverse thema's behandeld die betrekking hebben op de huidige kapitalistische crisis en op de economische recessie die daar het gevolg van is.

Op soortelijke bijeenkomsten willen marxisten van alle slag de violen zo veel als mogelijk gelijkstemmen in hun streven naar komende sociale verzetsbewegingen te recupereren en om tegelijkertijd een poging te doen tot de mobilisatie van ontevreden burgers. Dit om hen in de richting van het marxisme en het communisme te leiden, vanzelfsprekend. Daarvoor hebben ze een gamma aan nieuw taalgebruik klaar, zo noemde Peter Mertens, voorzitter PVDA, zijn partij en het socialisme waar het voor staat, de beste garantie voor de democratie. Met dit taalgebruik wil men groepen van politiek ongeschoolde jongeren lokken.

Heeft de politieke en economische elite niet jarenlang de liberaaldemocratie als het wapen bij uitstek gepromoot waar welvaart, gelijkheid en multiculturele verdraagzaamheid het best gedijen? Veel jongeren maar zeker ook veel politiek onbewuste oudere burgers, zijn gehersenspoeld door deze onzin, die alleen tot doel heeft de belangen van de elite veilig te stellen.

Maar het neveneffect van jarenlange propaganda voor de liberaaldemocratie is natuurlijk dat de massa daar voor een groot stuk in mee gaat. De marxisten enten op deze gangbare liberaaldemocratische frasologie hun socialistische doelen. Zij verbergen hun echte objectieven om langs deze weg de politiek onbewuste massa, die jarenlang is wijsgemaakt dat er geen ideologische strijd meer nodig is (maar louter meer 'democratie'), mee te krijgen in hun marxistisch verhaal. Een van deze organisatoren, genaamd Dominique Willart, heeft deze strategie heel duidelijk omlijnd toen hij zei dat hijzelf het socialistische einddoel nastreeft. Zo moest men het echter niet noodzakelijk benoemen, een kwestie van geen mensen af te schrikken.

In elk geval zijn de marxisten zich op de komende sociale en maatschappelijke strijd en de discussie over het systeem dat daar op zal volgen grondig aan het voorbereiden. Om dit doel te bereiken zetten ze alle verschillen aan de kant en zoeken waar ze een gemeenschappelijke strategie en actie op kunnen enten. Met andere woorden: zij bereiden zich ideologisch en praktisch voor op komende bewegingen binnen de massa van het volk.

Maar wat doet solidaristisch rechts?

De grootste solidaristische stroming, die van het N-SA, probeert al enkele jaren een debat en een actieplatform tot stand te brengen. Maar in tegenstelling tot links, bestaat er, buiten de Nieuw-Solidaristen van het Alternatief, geen onafhankelijke groep van solidaristen binnen wat we voor het gemak de rechtsnationale beweging zullen noemen.

Zij die zich ondertussen solidaristen noemen en die zich in allerlei bewegingen en initiatieven hebben ingelaten die in se niets met solidarisme te maken hebben, zijn marginaal ten opzichte van de organisaties waar zij actief zijn. Voor een belangrijk deel dienen zij als bliksemafleiders, die de ideologische grondstroom van hun organisatie  moeten opkalefateren met een pseudosociaal sausje, om zo de ware aard van de doelstellingen te verbergen. De grondstroom van die verenigingen ligt dan ook duidelijk ver weg van solidaristische benaderingen en kunnen  in het algemeen als liberaal en zelfs ultraliberaal bestempeld worden (sowieso van een individualistische aard).

Soms is het gevolg van deze initiatieven juist dat elke ideologische verspreiding van het solidarisme bij voorbaat ondermijnd wordt en bijgevolg geneutraliseerd, daar verhinderd wordt dat doorgedreven analyse wordt gemaakt (en consequenties worden aanvaard) die de strijd en de organisatie van het solidarisme juist zo broodnodig heeft. In deze zin kan men van een reactionaire beweging spreken die tot doel heeft de strijd en de eenheid te verlammen.

En dit is niet verwonderlijk als men weet dat de meeste (zoniet alle) groepen en initiatieven aan de nationale rechterzijde reeds decennia worden gedomineerd en zelfs gestuurd door één partij. Dit gebeurt door deze groepen financieel te ondersteunen en zelf door de verantwoordelijken van deze groepen als werknemers aan zich te binden. Moet het ons dan verwonderen dat de nationale beweging niet in staat is om een initiatief als dat van de ‘Dag van het socialisme’ te counteren met een “Dag van het solidarisme”?

En ik weet dat er weer een hoop mensen zullen ontkennen dat hun beweging of hun organisatie een kloon van deze ene partij is en dat zij onafhankelijk staan tegenover deze partij. Maar als je kijkt wie er allemaal vrijdag a.s. op de “Nacht van de Militant” van deze partij mag komen opdraven om daar hun dienstbaarheid te tonen aan deze partij, dan kan ontkennen geen optie zijn.

En men zal zeggen dat men er toch niets aan kan doen dat de organisator de grootse solidaristische fractie van de beweging uitsluit! En het zou nog een argument kunnen zijn, ware het niet dat deze randgroepen van het Vlaams Belang zelf het N-SA uitsluiten uit hun debatten.

Sommigen laten nog liever een echte marxist zijn vergif komen spuwen op een debatavond. Net zoals hun meesters liever met een gek van Sharia4Belgium debatteren, dan met iemand van het eigen volk. De enige onafhankelijke beweging die het solidarisme serieus wil ontwikkelen tot een strijdwapen is het N-SA en wij zijn duidelijk niet welkom op de militantennacht.

En zoals het in een donkere nacht past, zal ook deze nacht eindigen in een volslagen duisternis zonder licht aan de horizon. Er zullen geen nieuwe of vernieuwende solidaristische ideeën het licht zien. Er zal geen front van onafhankelijke krachten, los van de corrupte partijpolitiek, het licht zien. Er zal geen initiatief tot frontvorming voor een nieuwe maatschappelijke benadering van de crisis van het kapitalisme gloren. Neen, er komt geen dag van het solidarisme.

Omdat de beweging zich niet kan losmaken van een liberale partij, waarvan de leiding zich vastklampt aan Belgische mandaten en geld.

En alle randorganisaties mogen opdraven om dat doel en geen enkel ander doel te dienen.

Wij van het N-SA noemen links reactionair.

Maar burgerlijk nationalistisch rechts is niet anders.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter