Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Monday24 July 2017

Friday, 12 October 2012 09:19

Zou Karel stemmen op deze partij?

Written by 

"Wij zijn geen, mogen geen partij zijn zoals de kleurpartijen. Wij moeten bewijzen dat een nieuwe partij niet noodzakelijk een bende tafelspringers, arrivisten, mandaatwellustelingen en regeergeilen hoeft te zijn. Dat het ook anders kan: deze ambitie is de uitdaging aan onszelf." (Karel Dillen in het eerste editoriaal van 'De Vlaams Nationalist', december 1977)

De vraag die menig militant zich zou moeten stellen is de volgende: zou Karel Dillen nog wel stemmen op het Vlaams Belang mocht hij nu nog in leven zijn?

Nu de door hem opgerichte partij is verkocht aan buitenlandse belangen, met name die van Israël? Terwijl de partij ook de oorlogspolitiek van de Belgisch elite steunt wat betreft Libië, Syrië en Afghanistan?

Wat het verdedigen van rechtse morele standpunten betreft is de partij nu partisaan van de rechten van minderheden zoals homo's. Alle rechtse morele en ethische standpunten van de partij moesten er aan geloven omdat ze in de weg staan van de anti-islamkoers van Dewinter. Als islamieten tegen de verloedering van familiewaarden ageren en verder liberale samenlevingsvormen zoals homohuwelijk afwijzen, dan eist het VB dat islamieten de gelijkschakeling van alle waarden op liberale basis aanvaarden als levensmodel. Dat noemt de partij dan inburgering en aanpassen aan onze culturele waarden. Alleen zijn dit geen nationalistische waarden maar linksliberale waarden.

In feite propageert de partij zo het liberaal eenheidsmodel waarin geen enkele morele waarde hoger staat dan een ander. Een collectivistisch liberaal gelijkheidsdenken. Karel zou al misselijk geworden zijn bij de gedachte alleen. En over het gefoefel met geld door baron Dewinter zullen we niet eens beginnen - daar kan u beter onderstaande brief voor raadplegen.

Er zit veel waarheid in wat Frank Vanhecke ooit beweerde. Dat de partij maffieuze trekken heeft en de leiding ervan bestaat uit onderwereldfiguren. En waar rook is, is meestal vuur.

Ik weet uit eigen ervaring dat Dewinter zijn hand niet omdraait voor schriftvervalsing en het bij de rechtbank afleggen van valse verklaringen. Maar dat het zo erg is zoals in bijgevoegde brief van een personeelslid te lezen staat, had ik niet kunnen bevroeden.

Lees daarom onderstaande afscheidsbrief van een militant en werknemer van de partij en beslis daarna zelf wat u zondag gaat doen.

Kameraden,

Op 15-jarige leeftijd ging ik met veel enthousiasme en grote fierheid pamfletten bussen voor het Vlaams Blok (destijds in Londerzeel). De daaropvolgende jaren is dat engagement enkel maar toegenomen, maar ruim 15 jaar na het bussen van het eerste pamflet stopt het. Zoals intussen bekend, gaf ik in juni mijn weloverwogen ontslag als medewerker van het Vlaams Belang. Omdat vele mensen mij daarover de afgelopen weken contacteerden, zet ik - voor wat het waard is - de voornaamste beweegredenen nogmaals op een rijtje.

Vooreerst dit: de beslissing tot ontslag is geenszins ingegeven door persoonlijke motieven of professionele rancune. De verhouding met de directe collega's was en is immers zeer kameraadschappelijk en mijn positie als medewerker (nationaal persverantwoordelijke, medewerker van de partijvoorzitter, coördinator nationale redactie en Vlaams Belang Magazine) was onbedreigd. De beslissing is louter het gevolg van de pijnlijke vaststelling dat de idealistische strijdpartij van weleer is getransformeerd in een lucratief pensioenvehikel ten behoeve van enkele Antwerpse kopstukken.

Want wat voor een partij is het Vlaams Belang vandaag geworden? Een partij die, bijvoorbeeld inzake immigratie, weigert de verpakking van haar (terechte) boodschap aan te passen aan de tijdsgeest (zonder aan radicaliteit in te boeten!) en hoe langer hoe meer een ronduit plat in plaats van radicaal (en Vlaams-nationaal) discours voert.

Een partij waar kopstuk Filip Dewinter na het emotionele vertrek uit het Partijbestuur van erevoorzitter Frank Vanhecke – die als opvolger en vertrouweling van Karel Dillen 12 jaar (!) aan het hoofd van de partij stond – verklaart dat "de lucht nu gezuiverd is".

Een partij waar bekwame en hardwerkende mandatarissen (Bruno Stevenheydens, Karim Van Overmeire) schouderophalend naar de uitgang worden begeleid, terwijl onbekwame kruipdieren worden gehandhaafd (sommigen meermaals gecoöpteerd) en zelfs beloond met vetbetaalde commissievoorzitterschappen. Dat gedreven en idealistische parlementsleden (zoals Luk Van Nieuwenhuysen) na hun vertrek worden vervangen door mouwvegende carrièristen wier parlementaire activiteit omgekeerd evenredig is met het alcoholpercentage in hun bloed, zegt ter zake zeer veel over de complete desintegratie van de partij.

Een partij waar monumenten die méér dan een steentje hebben bijgedragen aan de Vlaamse Beweging en het succes van het Vlaams Blok/Vlaams Belang (Francis Van den Eynde en co) vanwege de huidige partijtop enkel nog op minachting kunnen rekenen.

Een partij waar elke kritische stem vakkundig wordt gesmoord.

Een partij waar gelogen en bedrogen wordt, en waar sommige (personeels)leden zich werkelijk álles kunnen permitteren, enkel omdat ze tot de juiste clan behoren – dit terwijl vele honderden goedmenende militanten zich belangeloos inzetten en daarvoor geen enkele (financiële) compensatie verwachten, wel integendeel.

En tot slot, maar niet in het minst: een partij waar – zeer zacht uitgedrukt – niet als een goede huisvader wordt omgesprongen met financiële middelen. Wie dergelijke wanpraktijken aan het licht brengt – en vooral: wijst op de verantwoordelijkheid van de Grote Leider (zoals Marie-Rose Morel deed) – wordt op een schandalige manier vernederd en op een zijspoor gezet. Zo'n partij, waar mensen door meerdere leden uit de directe entourage van Dewinter openlijk en met zoveel woorden dood worden gewenst, is mijn partij niet meer.

De rol van Bruno Valkeniers in dit alles is die van een ijdele keizer zonder kleren, een weliswaar politiek compleet onbekwame maar veeleer tragische figuur zonder ruggengraat die van de échte baas in een zandbakje mag spelen zolang hij braaf is - al mogen zijn leugenachtigheid en zijn verantwoordelijkheid voor de marginalisering van het Vlaams Belang zeker niet onder de mat worden geveegd. Bij het begin van zijn voorzitterschap stelde Valkeniers herhaaldelijk dat hij "niet in de politiek was gekomen om vrienden te maken": dat is meteen ook de énige missie die hij succesvol heeft volbracht.Iedereen met gezond verstand kan vandaag niet anders dan vaststellen dat dit Vlaams Belang is verworden tot de loutere carrièreplanning van een aantal Antwerpse kopstukken en hun volgelingen. Daar kan en wil ik niet langer deel van uitmaken. De woorden die Frank Vanhecke eind januari 2010 al op zijn weblog neerschreef, zijn vandaag meer dan ooit actueel: "Er komt een moment waarbij het doel de middelen niet meer heiligt en de middelen zelfs het doel besmeuren. Al wie nu nog zwijgt en het hoofd afwendt, wordt medeplichtig."Laat er geen misverstand over bestaan: ik ben en blijf overtuigd Vlaams-nationalist. Met velen onder u - sommigen nog in, maar steeds meer buiten de partij - ben ik al vele jaren bevriend, en ik hoop dat ook te blijven.

Hartelijke groet,

Tom Van Den Troost

Eddy Hermy

De naam kent verder een bewogen geschiedenis. Ooit was Eddy Hermy de jongste vakbondsdelegee van het land, later actief in diverse organisaties. Hij heeft consequent de dissidente rol opgenomen namens het proletariaat, wat hem vaak niet in dank werd afgenomen. Afgezien van dat dit Eddy Hermy tot een van de meest controversiële figuren van het land maakt, heeft hij er zelden naast gezeten. Zijn voorspellingen over de EU, de N-VA en de economische crisis zijn de laatste jaren allemaal uitgekomen.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter