Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Sunday25 June 2017

Monday, 07 January 2013 12:17

Immigratie of islamisering? De feiten en onze conclusies

Written by 

Binnen de analyse van het N-SA is immigratie niet meer en niet minder dan een economisch instrument van de supranationale kapitaalselites. Het trekt de lonen naar beneden en houdt de aandacht weg van de échte problemen door populisme te voeden en zo een Clash of Civilisations aan te zwengelen.

Daarom maken wij geen onderscheid tussen de massale immigratie van de een tegenover de ander en verzetten wij ons tegen het subjectivisme in deze. Moslims, die zouden slecht zijn, maar Chinezen? Dat zijn draken, loempia's en tuinkabouters van Heer Boeddha. Wij verkiezen ondertussen alleen al dat het Schengenverdrag wordt opgeblazen, liever dan nog langer in die oppervlakkige naïviteit te moeten dwalen.

Toch weten wij allemaal wat islamisering is: de massale immigratie van moslims, hun nataliteit en hun bekeringsdrang. Het Paard van Troje! Maar de cijfers komen niet altijd overeen met de realiteit. Zo blijkt uit een studie van Raphaël Liogier, professor aan het Instituut voor Politieke Studies in het Franse departement Aix-en-Provence en directeur van het Religieus Observatorium.

Hoewel dit Frankrijk betreft, is het veelzeggend genoeg voor ons om te melden. In België zelf moeten wij ons immers niet snel aan een dergelijke nuance verwachten. Met wat volgt hopen wij de onzinnigheid van het debat over islam tegenover dat van immigratie aan te tonen.

 


 

Feit: minder moslims dan gedacht. Als we een zo goed mogelijk onderscheid maken tussen praktiserende moslims en simpelweg magrebijnen en andere etnische niet-praktiserende minderheden, dan zijn er in Frankrijk 2,1 miljoen mensen die je moslim kan noemen. Dat is een stuk minder dan de 6 miljoen waar men het doorgaans over heeft. Die lijn trekt zich door over heel Europa, wat zo een totaal van 14 miljoen moslims telt of 4% van de bevolking.

Conclusie: Er is meer sprake van immigranten met een cultuur, eerder dan met een religie.

Feit: vruchtbaarheidsgraad is geen Westers probleem. In Iran (waar thans een hypernatalistische politiek gevoerd wordt die het krijgen van kinderen nog voor je 18de promoot), is een vruchtbaarheidsgraad van 1,8 kind per vrouw. Algerije, een praktiserend islamitisch land, is onlangs met 1,7 kind per vrouw onder Tunesië gedoken, dat nauwelijks praktiserend is. In Frankrijk is het voorlopig nog 2,1 kind per vrouw. België, ter vergelijking, heeft een vruchtbaarheidsgraad van 1,85 kind per vrouw.

Conclusie: Wat hier niet meegeteld kan worden, dat zijn de kinderen die geregistreerd worden in het land van herkomst. Als ergens een verborgen nataliteit ligt, dan is het wel bij die groepen. Hier ziet het N-SA dan ook in de eerste plaats een simpele wetswijziging mogelijk betreffende het automatisch verwerven van de nationaliteit.

Feit: islamitische immigratie is vandaag een minderheid. De grootste immigratiegolf binnen de EU komt uit Marokko: 140.000 per jaar. Op nummer twee staan... Chinezen, met 100.000 per jaar! In de top tien komen zelfs slechts 3 islamitische landen voor.

Conclusie: Economische immigratie is de verplaatsing van een arbeiderssurplus van het ene land naar het andere. Vruchtbaarheidsgraad indachtig, hebben islamitische landen zelf niet veel ruimte, het schaadt vooral hun eigen economische ontwikkeling. Toen de koning van Marokko een remigratie vroeg, was dat niet zomaar. En hier zien we ook het linkse dwaalargument dat wij de vergrijzing moeten stoppen: dit gaat immers ten koste van hun eigen gebrek aan vervangingsratio. Hier ligt een kans voor wederzijdse verstandhoudingen.

China is echter nog steeds overbevolkt en veel gevaarlijker voor de toekomstige geopolitieke verhoudingen. En daarnaast is er dan nog het vrije verkeer van mensen binnen de Europese Unie, waar de crisis een influx aan Mediterraanse jongeren veroorzaakt. Schengen en China zijn veel gevaarlijker dan de islam.

Feit: er is geen bekeringsgolf. Wat bekeringen betreft, het Hema-meisje Lemia Van Op Den Bosch indachtig, dat zijn er een paar duizend per jaar. Evangelistische bekeringen overtreffen deze in Frankrijk.

Conclusie: Er valt zelfs wat voor te zeggen dat protestanten een groter gevaar voor Europa vormen (zie hiervoor het boek Homo Americanus door Tomislav Sunic). In Amerika merken wij dan weer op dat zo'n 70 procent van bekeerlingen het na een paar jaar alweer opgeven. Een debat over spiritualiteit, filosofie en de evoluties in deze, dat kan interessant zijn. Maar het is geen bewijs van islamisering. Wat ons bij het volgende punt brengt.

Feit: alles radicaliseert, maar niet politiek. Wat zichtbaarheid betreft, 23% van moslims gaan minstens een keer per maand naar een gebedshuis, tegenover 5% van katholieken. Dit percentage is in stijgende lijn, precies vanwege de populistische polarisering. En hoewel er ook een radicalisering is, betekent dat nog niet dat het zich politiek voortzet.

Conclusie: het gros van de praktiserende moslims kijken uit naar hun nieuwe flatscreen televisie, niet naar een of ander wereldkalifaat. De andere radicalisering die wij zien, is juist bij losgeslagen jongeren. Die kan je niet van islamisering beschuldigen, tenzij...

Feit: terrorisme is een sociaalcultureel fenomeen. Er kan gesproken worden van een radicalisering in de zin van niet-praktiserende jongeren van Arabische origine en hun culturele solidariteit met praktiserende Arabische staten. Een minderheid hiervan zal dit vervolgens doortrekken naar een actieve steun voor terrorisme, zoals Mohammed Merah in Frankrijk.

Conclusie: Mohammed Merah, of Abu Imran. Drugdealende maffia-wannabes die high de Antwerpse Diamantwijk onveilig maken en misschien daarna eens eindigen als wahabieten.

Feit: integratie werkt niet, vrijwillige segregatie volgt. populisme spint hier garen bij. Maar dit verstevigt de religieuze en de etnische solidariteit. Zo is er een betonnering van het aantal praktiserende moslims en/of een aanhouden van de transfers naar hun families in het land van origine.

Conclusie: Door deze tweespalt, "zij tegen ons", krijgen we ook dat wijzelf verder in Westers beschavingsracisme als etnocentrisme worden geduwd. Paradoxaal genoeg schieten katholieken en 'traditionele identitairen' zodoende in hun eigen voet, zij collaboreren met de modernisten en maken zo van zichzelf een voorhoede voor liberalisme en transatlantische decadentie. Als wij integratie echter verwerpen en ons concentreren op de solidariteit met hun land van herkomst en onze solidariteit met ons eigen volk, dan kan daarop een niet-polariserend en vrijwillig remigratiebeleid gevestigd worden. Al de rest is theater.

 


 

Algemene conclusie: De economische interpretatie van immigratie voorkomt dat wij in de mythe van islamisering trappen. Voorts kan een debat over identiteit gevoerd worden, maar dit is dan per definitie een debat. Dit moet vooral onszelf een spiegel voorhouden en niet enkel leiden tot een klakkeloos aanvaarden van het liberaal Westers beschavingsmodel, waar het geloof in de vermeende islamisering de valkuil voor is.

Zolang wij niet buiten de liberale context over onze eigen identiteit kunnen debatteren, verkiest het N-SA een economisch realisme boven een populistische reflex. Wie desondanks blijft denken dat ons remigratievoorstel racistisch is, die moet met ons in debat treden over wat te verstaan valt onder anders-zijn. Maar wij gaan daar niet over preken, er zijn wel andere prioriteiten.

(Studie: Le Mythe de l’islamisation, essai sur une obsession collective, Raphaël Liogier, éd. du Seuil, 213 pagina's, 16 EUR. Interview met auteur: Voxnr)

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter