Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Tuesday22 August 2017

Sunday, 20 March 2011 11:25

Einde van onze horeca: jeugd moet niet bij de pakken blijven zitten!

Written by 
Alternatieve cultuurDe kogel is door de kerk: op 30 juni 2011 gaat ook in België het totale rookverbod in. Goed, de spreekbuizen van de horecasector wijzen wel op de directe impact op de nu al zwaar geplaagde Belgische horeca. Het omzetverlies bij het rookverbod in Nederland ging tot 1/3de. Nu kan men wel stellen, dat trekt zich bij, en in onze omliggende landen was dat ook min of meer het geval. Maar hier twee redenen waarom dat bij ons anders zal zijn.

Professor Ghislain Houben (UHasselt) publiceerde medio 2010 een onderzoek in opdracht van Unizo-Limburg en Ho.Re.Ca Limburg ( http://www.tijd.be/nieuws/ondernemingen_horeca/-Helft_horeca_gaat_op_de_fles-.8926673-3081.art). Hierin stelde de professor een doemscenario: de helft(!) van de Belgische horeca zal zonder reddingsplan binnen de 5 jaar verdwijnen. 26.000 Gezinnen zouden daarmee zonder loon vallen. Waarom zo dramatisch? Omdat wij hier in België een unieke cafécultuur hebben. In landen als Nederland, Duitsland en Frankrijk is die cultuur de laatste decennia met de urbanisatie e.d.m. mee geëvolueerd, maar hier is dat niet het geval. Er zijn te veel te kleine cafés, terwijl je in Nederland zelfs in kleinere dorpen nog maar zelden een eenmanscafé tegenkomt. Die schaalvergroting hebben wij niet gevolgd. Dat is een eerste reden.

Tweede reden - en waarom horen we hier eigenlijk niets meer over? - de blackbox. Dat de horecasector op zwart geld drijft weet iedereen. In 2013 wil de overheid dit aanpakken met een blackbox, dat de kasstromen registreert. Dit zal het stukken lastiger maken voor onder de toonbank te werken. Dus geen zwartwerk meer, geen onderhandse leveringen... Teruggrijpend naar voornoemd onderzoek, dat is de nagel van de doodskist.

Het verenigingsleven in België is op dit moment stukken sterker dan in Nederland. Wat bij ons in heel het land geldt, kom je in onze buurlanden enkel in geïsoleerde gebieden tegen. Televisie, internet, cocooning, verhoogde mobiliteit en de transformatie van het uitgaansleven (dancings...) hebben reeds de dood van de lokalen ingeluid. De dood van onze karakteristieke horeca betekent dan ook in de eerste plaats het einde van het verenigingsleven in de grote steden, waardoor deze volledig aan de kosmopolitisering zullen worden overgelaten.

En daar sta je dan als jongere. Voor alle duidelijkheid: wij zijn geen verstokte rokers, daar gaat het hier niet om. Evenmin willen wij een scheefgetrokken situatie in stand houden. Zwarte sectoren kunnen niet zwart blijven, zelfs al zit je dan met een sociaal drama. De situatie is dus zeker niet zwart-wit.

En laten we ons ook niet voor de gek houden. Zelfs zonder het rookverbod en de blackbox is er nog altijd de nationale cafécultuur die ten onder zal gaan aan kosmopolitisme. Wie wil vandaag nog een café overnemen, zelfs met een flinke klantenbasis? Wij gaan hier dan ook geen samenzweringstheorie aan ophangen, alsof de afgelopen twee decennia de overheid de gemeenschap doelbewust probeert te atomiseren via de aaneenschakeling van pestwetten. Zelfs zonder het rookverbod en de blackbox doet de kosmopolitisering zijn werk wel; het resultaat blijft toch hetzelfde.

Wij beseffen dat er politiek weinig aan de huidige gang van zaken te veranderen valt. Voorgestelde oplossingen, zoals fiscale gunstmaatregelen, kunnen hooguit de transitie verzachten. Maar dat wij de evolutie nu vaststellen, betekent niet dat wij daarom bij de pakken moeten blijven zitten. Daarom hebben wij naast een politieke vleugel, ook een nonconforme jeugdwerking. Een gramsciaanse cultuurrevolutie is overroepen, maar als we in de toekomst sterk willen staan als andersnationalisten, dan is het aan ons sociale structuren uit te bouwen als uitvalsbasis voor onze werking.

Heruitvinden wat verloren is dus. Dat is de rol van de nieuw-solidaristische jongerenvleugel en het is daarom dat wij concerten organiseren en banden met bewegingen als Casa Pound onderhouden (Overigens, afgelopen week nog op RT te zien: http://zentropa.splinder.com/post/24313919/la-dolce-vita). Onlangs was een van onze jeugdcoördinatoren nog getuige van het lokaal van MAS (Mouvement d'Action Sociale, http://www.mas-org.com): een loft van twee verdiepingen vlak naast Centre Pompidou, in het centrum van Parijs. En dat was maar een van meerdere panden die zij in Parijs gebruiken; zij hopen deze binnen afzienbare tijd te concentreren in een groot centrum. En het meest verbazingwekkende: MAS bestaat nog maar twee jaar en heeft slechts een kleine honderd militanten in Île-de-France. Binnenkort plaatsen we hier een interview met deze beweging, mét beelden van wat zij op twee jaar tijd verwezenlijkt hebben.

Ook onze activiteiten en banden situeren zich in een dergelijk plan: wij doen mee aan deze golf die zich doorheen nationale en sociale jeugdbewegingen in Europa trekt. Dit is geen nationalistisch toerisme en ook geen Sehnsucht naar "Vlaamse huizen" (lees: inspiratieloze bruine cafés) zoals we bij de Vlaamse beweging maar wat vaak vaststellen. Dit is een nieuwe invulling aan politiek activisme geven, naast een partijpolitiek ook een sociaal alternatief aanbieden.

Of zoals de Italiaanse intellectueel Gabriele Adinolfi met het aan Casa Pound gelieerde Centro Studi Polaris stelt:

"Het woud is geen plaats waarin men zich dient op te sluiten. Het woud is wat de creatieve barbaar in zich draagt om zich te verdedigen tegen de beschaving die alles onteert en om haar omver te werpen. Want Liefde is ook dit: het wouden aanbieden aan alle gevangenen van het asfalt. Wat zou er gebeuren met de zon, als ze niet elke dag het geluk zou hebben op te komen en onder te gaan voor iedereen?" (Manifest van Polaris, http://www.project-eja.info/polaris/Polaris.pdf)

Aan ons!

De kogel is door de kerk: op 30 juni 2011 gaat ook in België het totale rookverbod in. Goed, de spreekbuizen van de horecasector wijzen wel op de directe impact op de nu al zwaar geplaagde Belgische horeca. Het omzetverlies bij het rookverbod in Nederland ging tot 1/3de. Nu kan men wel stellen, dat trekt zich bij, en in onze omliggende landen was dat ook min of meer het geval. Maar hier twee redenen waarom dat bij ons anders zal zijn.

Professor Ghislain Houben (UHasselt) publiceerde medio 2010 een onderzoek in opdracht van Unizo-Limburg en Ho.Re.Ca Limburg ( http://www.tijd.be/nieuws/ondernemingen_horeca/-Helft_horeca_gaat_op_de_fles-.8926673-3081.art). Hierin stelde de professor een doemscenario, de helft (!) van de Belgische horeca zal zonder reddingsplan binnen de 5 jaar uitsterven. 26.000 Gezinnen zouden daarmee zonder loon vallen. Waarom zo dramatisch? Omdat wij hier in België een unieke cafécultuur hebben. In landen als Nederland, Duitsland en Frankrijk is die cultuur de laatste decennia met de urbanisatie e.d.m. mee geëvolueerd, maar hier is dat niet het geval. Er zijn te veel te kleine cafés, terwijl je in Nederland zelfs in kleinere dorpen nog maar zelden een eenmanscafé tegenkomt. Die schaalvergroting hebben wij gemist. Dat is een eerste reden.

Tweede reden, en waarom horen we hier eigenlijk niets meer over, de blackbox. Dat de horecasector op zwart geld drijft weet iedereen. In 2013 wil de overheid dit aanpakken met een blackbox, dat de kasstromen registreert. Dit zal het stukken lastiger maken voor onder de toonbank te werken. Dus geen zwartwerk meer, geen onderhandse leveringen... Terug grijpend naar voornoemd onderzoek, dat is de nagel in de doodskist.

Het verenigingsleven in België is op dit moment stukken sterker dan in Nederland. Wat bij ons in heel het land geldt, kom je in onze buurlanden enkel in geïsoleerde gebieden tegen. Televisie, internet, cocooning, verhoogde mobiliteit en de transformatie van het uitgaansleven (dancings...) hebben reeds de dood van de lokalen ingeluid. De dood van onze karakteristieke horeca betekent dan ook in de eerste plaats een einde aan het verenigingsleven in grote steden, waardoor deze volledig aan de kosmopolitisering zullen worden overgelaten.

En daar sta je dan als jongere. Voor alle duidelijkheid, wij zijn geen verstokte rokers, daar gaat het hier niet om. Evenmin willen wij een scheefgetrokken situatie in stand houden. Zwarte sectoren kunnen niet zwart blijven, zelfs al zit je dan met een sociaal drama. De situatie is dus zeker niet zwart-wit.

En laten we ons ook niet voor de gek houden. Zelfs zonder het rookverbod en de blackbox is er nog altijd de nationale cafécultuur die ten onder zal gaan aan kosmopolitisme. Wie wil vandaag nog een café overnemen, zelfs met een flinke klantenbasis? Wij gaan hier dan ook geen samenzweringstheorie aan hangen, alsof de overheid de gemeenschap doelbewust probeert te atomiseren via de aaneenschakeling van pestwetten de laatste twee decennia. Zelfs zonder het rookverbod en de blackbox doet de kosmopolitisering zijn werk wel, het resultaat blijft toch hetzelfde.

Wij beseffen dat er politiek weinig aan de huidige gang van zaken te veranderen valt. Voorgestelde oplossingen, zoals fiscale gunstmaatregelen, kunnen hooguit de transitie verzachten. Maar dat wij de evolutie nu vaststellen, betekent niet dat wij daarom bij de pakken moeten blijven zitten. Daarom geloven wij in een nonconforme, alternatieve jeugdcultuur. Een gramsciaanse cultuurrevolutie is overroepen, maar als we in de toekomst sterk willen staan als alternationalisten, dan is het aan ons sociale structuren uit te bouwen als uitvalsbasis voor onze werking.

Heruitvinden wat verloren is dus. Dat is de rol van de nieuw-solidaristische jongerenvleugel en het is daarom dat wij concerten organiseren en banden met bewegingen als Casa Pound onderhouden (Overigens, afgelopen week nog op RT te zien: http://zentropa.splinder.com/post/24313919/la-dolce-vita). Onlangs was een van onze jeugdcoördinatoren nog getuige van het lokaal van MAS (Mouvement d'Action Sociale, http://www.mas-org.com/), een loft van twee verdiepingen vlak naast Centre Pompidou, in het centrum van Parijs. En dat was maar een van meerdere panden die zij in Parijs gebruiken, zij hopen deze binnen afzienbare tijd te concentreren in een groot centrum. En het verbazingwekkende, MAS bestaat nog maar twee jaar en heeft slechts een kleine honderd militanten in Île-de-France. Binnenkort plaatsen we hier een interview met deze beweging, mét beelden van wat zij op twee jaar tijd verwezenlijkt hebben.

Ook onze activiteiten en banden situeren zich in een dergelijk plan, wij doen mee aan deze golf die zich doorheen nationale en sociale jeugdbewegingen in Europa trekt. Dit is geen nationalistisch toerisme en ook geen Sehnsucht naar "Vlaamse huizen" (lees: inspiratieloze bruine cafés) zoals we bij de Vlaamse beweging maar wat vaak vaststellen. Dit is een nieuwe invulling aan politiek activisme geven, naast een partijpolitiek ook een sociaal alternatief aanbieden.

Of zoals de Italiaanse intellectueel Gabriele Adinolfi met het aan Casa Pound gelieerde Centro Studi Polaris stelt:

Het woud is geen plaats waarin men zich dient op te sluiten. Het woud is wat de creatieve barbaar in zich draagt om zich te verdedigen tegen de beschaving die alles onteert en om haar omver te werpen. Want Liefde is ook dit: het wouden aanbieden aan alle gevangenen van het asfalt. Wat zou er gebeuren met de zon, als ze niet elke dag het geluk zou hebben op te komen en onder te gaan voor iedereen? (Manifest van Polaris, http://www.project-eja.info/polaris/Polaris.pdf)

Aan ons!

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter