Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Sunday20 August 2017

Sunday, 20 January 2013 00:13

Hollywood en subversie: de propaganda-oorlog neemt nieuwe vormen aan

Written by 

Hoewel zowel de gokindustrie als de financiële fraude jaarlijks veel meer geld binnenhalen dan welke sector ook in de Verenigde Staten, toch is het vlaggenschip van Americana vooral Hollywood. Dat wij hier in Vlaanderen zo goed Engels spreken, dat komt in de eerste plaats door de continue barrage aan ondertitelde (i.p.v. 'dubbed') films en series op de televisie.

Niet voor niets moeten we dan ook een zekere politieke bagage bij Hollywood vaststellen. De afgelopen jaren is er in de Verenigde Staten zelf het debat geweest dat Hollywood vooral 'liberal' (progressief) is. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld computerspelletjes die een macho flair dragen ter compensatie voor de levensstijl van de gemiddelde gamer. Of porno ter compensatie voor de levensstijl van de gemiddelde... moderne mens?

Nu goed, de progressieve agenda van Hollywood is eenzelfde genre van onbewuste indoctrinatie door entertainment. En de afgelopen jaren is hier een heel unieke politieke trend in te merken.

Ja, er zullen altijd uitzonderingen zijn (Syriana, Letters from Iwo Jima). Maar er is nu al decennia een zekere tendens in films vast te stellen. Vanaf de eerste kleurenfilms begon Hollywood zich bijvoorbeeld op de Mei'68 beweging te concentreren met haar anti-oorlogssentiment (Apocalypse Now, M*A*S*H). Deze films waren vooral controversieel omdat het de Amerikaan zelf op de korrel nam. Er was een behoorlijke dosis van autokritiek.

Vandaag is het echter anders. Om te beginnen zijn de meeste filmhuizen geconsolideerd tot een handvol grote spelers. Maar, en dit is belangrijk, het zijn nu de buitenlanders die op de korrel worden genomen. Tijdens het Bush-tijdperk leek het even de andere richting uit te gaan (Jarhead), maar de Amerikaanse dubbele standaardmachine ging in overdrive met Obama's Change. Een "zwarte" president kan je toch geen protest tegen voeren? Denk aan de burgerrechtenbeweging! Denk aan Will Smith! Samuel L Jackson!

Hollywood draait door en weet van geen hout meer planken te snijden. Dus wat als je niet meer jezelf kan bekritiseren? Dan smijten we het wel op de buitenlanders!

We citeren Robert Faurisson, historicus en recentelijk ook zeer artistiek bezig:

"A well-known facet of the ideology propagated by this film industry is the basic division of the world between the Good and the Bad. The Good are the United States and the Bad are those whom the United States decrees as such. The Good are fundamentally Good and the Bad are fundamentally Bad. The United States is always in the right and always wins, whilst the “Bad Guys” are always in the wrong and always lose."

Ja, en de (progressieve) Amerikanen zijn altijd de goeden geweest. Maar nu is het wel een tikkeltje anders. Interventionerende Amerikanen zijn helden, zowaar! Dit merk je vooral met Quentin Tarantino zijn twee laatste films: Inglorious Bastards en Django. In die eerste heb je een eigen interpretatie van The Dirty Dozen, maar dan met een serieuze dosis torture porn en met een divers team, in de plaats van louter blanke recidivisten. Django is dan weer zo over the top dat je dubbel van het lachen ligt bij momenten (lees hier de samenvatting en u zal het wel begrijpen). In beide gevallen kan je echter moeilijk van iets anders dan een offensief spreken, zelfs al is het in naam van 'het goede.'

Maar kom, shockeren om te shockeren? Meer hierover kan u in dit artikel op Riding the Tiger lezen.  Wij springen even verder. Hollywood is progressief, maar leg Argo dan eens uit? Regisseur Ben Affleck (grote fan van Obama) maakt er een stevig staaltje anti-Iraanse propaganda van. Juist, Obama zijn administratie is hevig anti-Iraans, zelfs al willen zij geen militaire interventie zoals de Republikeinen. Maar daarin ligt het enige verschil, Democraten isoleren en bombarderen, Republikeinen proberen de overtreffende factor maar slagen er niet echt in zich nog van Obama's oorlogspraat (consequent vakkundig via Hillary Clinton) te onderscheiden.

Het laagje 'progressief' vernis is allicht dat de hoofdrolspeler een Mexicaan is (Antonio Mendez), maar daar houdt het dan ook op. Verder zijn de Amerikanen de helden en de Iraniërs de slechterikken. Of zoals Roger Ebert (beroemd filmcriticus) het stelt:

"If a movie of such a vitriolic and spiteful nature were to be made in America about any other ethnic group, it would be denounced as racist and prejudiced."

Er werd hetzelfde al eens gezegd over de film 300, maar Argo neemt het wel een serieuze stap verder want... het neemt zichzelf nog serieus ook. De film opent met een historische prelude en, al neemt het daarin bijna zoveel vrijheden als 300, het doet vooral denken aan nog een andere film: Not Without my Daughter.

Deze was ergens vorig jaar nog op Vijf TV te zien als een genre feministisch drama. Maar de bokkensprongen vielen hier meer op voor wie er de aandacht bij hield. Betty is in Amerika getrouwd met een Iraanse dokter. Alles gaat goed tot ze eventjes in Iran gaan wonen. Uit het niets verandert de dokter in een bruut eerste klas, zowat het stereotype dat je wel eens in de fantasieën van de Anke Van Dermeersch haar Vrouwen tegen Islamisering tegenkomt.

Zomaar, eigenlijk. Alsof het in elke Iraanse man zit. Zwart tegen wit, goed tegen slecht. Het ging toen nog niet om de islam, maar Iran stond al op de kaart. Welkom in Hollywood.

Ook zwart tegen wit dus in Argo, waar er wel gewag van de CIA wordt gemaakt, maar niet van hoe de CIA samenwerkte met Saddam Hoessein in die tijd. Rumsfeld gaf Saddam nog publiek schouderklopjes voor zijn contrarevolutionaire oorlog, waar een miljoen Iraniërs het leven bij lieten. Merken wij hier het voornoemde gebrek aan autokritiek? Change, iemand? Het zou immers wel wat lichtjes doen opgaan over de dubbele standaard in het buitenlands beleid van de Verenigde Staten.

Neen, in de plaats wordt Argo met goud onthaald (de ironie zit hem in de naam). We tellen maar liefst twee Golden Globes, de Critics’ Choice en zeven Oscar-nominaties! Thans was de film nu niet bepaald zo'n meesterwerk, als je het de betere critici vraagt. Allicht nog ruimte voor een Nobelprijs voor Ben Affleck?

Het doet ons denken aan hoe een knutselige documentaire zoals Fitna opgeklopt werd. De reacties daarop waren zoals verwacht: rellen in de straten. Eventjes toch. Hetzelfde met de islamofobe films en documentaires die daarop volgden.

Maar een film zoals Argo, 300 of Not Without My Daughter worden dan weer op onverschilligheid onthaald? Thans is het hier waar de Westerse bevolking mee gebrainwashed wordt, niet met docudrama's die toch niemand ziet.

Op Fitna kwam echter ook een meer volwassen reactie vanuit, jawel, Iran (Beyond Fitna). En voor Argo zal Iran nu blijkbaar ook een tegenfilm maken.

Dit feit, gecombineerd met de subsidies van de Iraanse overheid aan projecten van ondermeer Faurisson (zonder daarmee over zijn negationisme uit te spreken), tonen een meer constructieve route. Denk ook aan de cartoonexhibities die Iran gestart is na de rellen tegen de "Mohammedcartoons". Hou in het achterhoofd dat die cartoons in een Deens 'extreemrechts' blad gepubliceerd waren en klakkeloos werden overgenomen door Charlie Hebdo. Dat is alsof Humo de cartoons van Fré (cartoonist Vlaams Belang) begint te publiceren.

Iran erkent met dergelijke initiatieven dat er een propaganda-oorlog heerst, verhuld als entertainment. Dit los je echter niet op met antireacties zoals rellen op straat, om vervolgens in de onverschilligheid terug te vallen. Die onverschilligheid, zowel bij moslims als bij Westerlingen, heeft een naam: flatscreen TV.

En zelfs al zou die breedbeeld-onverschilligheid in een ideale wereld vervangen worden door boeken, dit is niet hoe de wereld werkt. Daarom moet er met gelijke wapens gestreden worden. Het internet, dat big budget Hollywood toch enigszins ondermijnt, is hier een handig middel voor. Maar meer professionele initiatieven zullen in de toekomst nodig zijn.

De prutsfilm Innocence of Muslims bewees vorig jaar opnieuw dat een beetje moeite veel reactie kan uitlokken. Als artikels en boeken dat niet kunnen, dan zal deze nieuwe media hoe langer hoe meer belangrijk worden. Maar dit wordt pas nuttig eens dit het besef draagt dat de grootste propaganda gevoerd wordt met de grootste budgetten. Het gaat hem dus niet alleen om het medium, maar ook om de boodschap.

Wat zouden wij hier voor richtlijnen rond kunnen bepalen? Wel:

1. Ervan uitgaande dat Hollywood per definitie propaganda is, kunnen sommige films toch als subversie dienen (Fight Club, Clint Eastwood, Letters from Iwo Jima...)

2. Als wij ons vreemd van Hollywood beschouwen, waarom kijken wij dan niet meer niet-Hollywood producties zoals van Iran, Japan, Rusland, Turkije... ?

3. Of bewijst onze overdreven focus op wat Engelstalig is dat wij in de eerste plaats een detox nodig hebben?

4. Als obscure films onze aandacht trekken, dan mogen wij ze ook promoten.

5. Een onafhankelijke subversieve filmindustrie via het internet uit de grond stampen, de mogelijkheden zouden wel bekeken mogen worden.

Misschien zal dit de onverschilligheid kunnen doorbreken. Hollywood gaat niet weg, dus tegen die propagandavoering kan enkel een dynamiek gestart worden.

Tijd om 's avonds eens iets anders op te zetten dan Dexter of The Big Bang Theory.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter