Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Friday24 November 2017

Tuesday, 28 December 2010 13:29

Oplossingen voor het hedendaagse immigrantenprobleem

Written by 

De zaak is bekend: immigratie in Vlaanderen en de rest van Europa stelt ons voor zware economische, sociale, culturele, burgerlijke en veiligheidsproblemen waar men steeds minder nog politiek correct omheen kan fietsen. De hedendaagse migratiestromen (sinds halverwege de 20ste eeuw) dreigen oncontroleerbaar te worden met alle gevolgen die dit met zich meebrengt. Er dient dan ook paal en perk gesteld te worden aan de hedendaagse migratieprocessen. Maar hoe? Kleine hervormingen of het verstrengen van bestaande wetgevingen zijn onvoldoende; ze zijn bij voorbaat te bestempelen als een maat voor niets. Wat nodig is, is het wijzigen van de bestaande dominante denkschema’s en denkkaders. De Franse stichting Polémia maakte een analyse waar onderstaande voorstellen voor een deel op gebaseerd zijn; het gaat om een dertiental punten die noodzakelijk zijn voor een verandering in de migratieproblematiek. Punten, die we met het N-SA kunnen onderschrijven.

1. Vestiging van volledige vrije meningsuiting

Sinds begin de jaren ’80 is er in België een evolutie in de wetgeving waarbij men onder de noemer van “strijd tegen racisme en discriminatie” een voortschrijdende inperking oplegt aan de bevolking inzake het uiten van meningen. De strafwetgeving wordt bijna jaarlijks lijviger, en wordt toegepast door uiterst politiek correcte rechtbanken. Dit bemoeilijkt een eenvoudige analyse van de maatschappelijke realiteit en a fortiori ook de mogelijkheid om deze nog bekend te maken aan het brede publiek. Zonder vrije meningsuiting is volksdemocratie niet mogelijk. En zonder dat er een diagnose kan gesteld worden van de problemen, kan er ook geen oplossing komen.

2. Afschaffing van de financiering voor organisaties die immigratie steunen

De zogenaamde “antiracistische” verenigingen en organisaties die immigratie aanmoedigen, leven voor meer dan 90% van subsidiëring door de overheid. Zij bedienen zich van dit belastingsgeld om de rechtbanken nog verder te bedelven onder allerlei aanklachten. Dit gebeurt op dubbele wijze: enerzijds via strafwetgeving, om al diegenen die niet “correct” nadenken en handelen te vervolgen en anderzijds via chantage tegenover de publieke autoriteiten (van welke aard ook: politiek, religieus, economisch, mediatiek, cultureel…) zowel op nationaal als op lokaal vlak in de aard van “wij gaan je niet vervolgen, als je ons maar steunt en subsidieert”. Het gaat hier om een houding die de facto vaak van criminele aard kan beschouwd worden ten opzichte van de wetgevende en administratieve regulering, ter verdediging van de zaak van illegale vreemdelingen, immigratie en asielmisbruik. De overheid heeft niet het geld ter beschikking voor haar eigen verdediging, maar schenkt het wel aan hen die haar aan de lopende band bestrijden.

3. Verandering van moraliteitsparadigma: fierheid in plaats van spijt en schaamte

Vlaanderen en bij uitbreiding de rest van Europa lijdt onder een heersende ideologie van beschuldiging. Jongere generaties en publieke figuren worden om de haverklap met bepaalde historische gebeurtenissen en verhalen om de oren geslagen: de Tweede Wereldoorlog, de Holocaust, de slavernij, de kolonisatie… Niet-Europese machten zijn zich hier overigens goed van bewust en proberen hier munt uit te slaan. Er moet hier en nu dan ook gebroken worden met deze herinneringswetten en beschuldigende druk, en fierheid over het Europese eigen verleden dient in de plaats te komen. Recent schoolvoorbeeld hiervan is N-VA politicus Jan Peumans die bij deelname aan een populaire tv-quiz weigert correct te antwoorden hoewel hij het juiste antwoord wist, omdat hij een bepaalde minderheid (de Joden) niet voor het hoofd wenste te stoten. Hij antwoordde bewust foutief en haalde zich daar op de koop toe de woede (en bedreigingen) van een andere minderheid (de Turken) mee op de hals. Il faut le faire…

4. Verandering van juridisch paradigma: afwijzing van de liberale mensenrechtenideologie en bevordering van volksrecht en nationale soevereiniteit gebaseerd op nationale wetten

En dit betekent dus ondermeer ook het opzeggen van het EVRM, het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Een verdrag waarvan de interpretatie door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens niet de vrijheid van meningsuiting beschermt maar nationale wetgeving inzake bescherming als oubollig, voorbijgestreefd, discriminatoir of ondoeltreffend beschouwt, zelfs nog voor ze maar zou worden toegepast. Het EVRM werd ten andere opgesteld tijdens de Koude Oorlog en is absoluut niet meer aangepast aan de huidige tijd. Hoewel (inter)nationale moraalpolitie het anders wil voorstellen aan de bevolking, is het wel degelijk mogelijk om dit EVRM via art.58 (met een vooropzeg van 6 maanden) op te zeggen.

5. Uitstap uit het economische mondialisme en de zonder-grenzen visie, invoering van economisch patriottisme en verankering

Immigratie is niets anders dan delocalisatie van domicilies, net zoals er delocalisatie van productiecentra plaatsvindt. Waar het hier om gaat, is dezelfde logica van het economische mondialisme die mensen als verplaatsbare koopwaar beschouwt. Immigratie is ook een middel om de lonen te verlagen of de betaalbaarheid van de sociale zekerheid verder onder druk te plaatsen. Relocalisatie, herinvoering van handelsbarrières, quota en invoerrechten, voorkeur van nationale tewerkstelling, economisch patriottisme en verankering ... zijn concepten die ingevoerd dienen te worden om mee te helpen aan het revitaliseren van de nationale economie: eigen fabrikaat door eigen nationale staatsburgers. Rechts-liberaal geïnspireerde aanvallen op de staat, de overheid zijn vanuit dit oogpunt uit den boze. Enkel de staat kan nationale grenzen beheren en ze als middel gebruiken in beleid. Zwakke overheden zijn niet in staat hun grenzen afdoende te beheren en beheersen ten aanzien van mondiaal georganiseerd grootkapitaal of de ermee verbonden georganiseerde misdaad.

6. Vestiging van échte grenzen

De grenzen van de Europese Unie zijn zo lek als een zeef, de EU weet trouwens zelf niet goed waar ze eigenlijk ophoudt. Nationale grenzen zijn beschermende scheidingswanden die kunnen laten passeren wat goed bevonden wordt en buiten houden wat als slecht aanzien wordt. Zo kan jaarlijks bijvoorbeeld een beperkt aantal zorgvuldig geselecteerde vreemde studenten toegelaten worden voor studies. Vreemde delinquenten dienen onmiddellijk uitgewezen te worden. Landen van waaruit aanzienlijke clandestiene emigratie opgang komt moeten op een zwarte lijst komen. Enz. Overal in de wereld, met uitzondering van die landen die tot de liberale Westerse sfeer gerekend kunnen worden, gaat men sinds de uitbraak van de wereldwijde financiële crisis in 2008 in de richting van het bevestigen en opnieuw versterken van nationale grenzen. Voor een politieke avant-garde aan het begin van de 21ste eeuw is het in westelijk Europa noodzakelijk is het noodzakelijk eveneens deze weg in te slaan van de versterking van nationale staten en hun grenzen als noodzakelijke voorwaarde voor het verzekeren van politieke en economische vrijheid.

7. Herbevestiging van de vrije voorkeur, stopzetting van de strijd tegen allerhande zogenaamde “discriminatie”


Er dienen maatregelen genomen te worden tegen het anti-Vlaams, anti-Europees en antiblank racisme. Daartegenover kan het concept van de vrije voorkeur geplaatst en aangemoedigd worden. Het gaat hier om een fundamentele vrijheid om zelf zijn of haar leveranciers, huishoudhulpen en oppassers, werknemers, huurders, buren, schoolkeuze … te bepalen, volgens de criteria van nationaliteit, religie, etnie…

8. Aanname van het principe van nationale voorkeur

De financiële middelen van de overheden zijn in het huidige systeem zwak, zeker binnen een budgettaire context die  gekenmerkt wordt door een hoge schuldenlast. De oorzaken hiervan hebben we met N-SA reeds elders toegelicht. In elk geval moeten de lopende kranen die deficit voortbrengen dichtgedraaid worden en terzelfder tijd de levensaders van de immigratie doorgeknipt worden: via nationale voorkeur bij tewerkstelling, via onmogelijkheid van gezinshereniging en via hervorming van de sociale zekerheid.

9. Planning en uitvoering van een realistisch gespreide remigratiepolitiek

De aanwezige gastarbeiders en hun nakomelingen via een aangepast beleid aanmoedigen vrijwillig terug te keren naar de landen van oorsprong. Culturele en economische samenwerkingsakkoorden alsook heroriëntering van ontwikkelingshulp moeten kunnen leiden tot een win-winsituatie waarbij ook de landen van oorsprong baat hebben bij een terugkeer van de grote groepen niet-Europese vreemdelingen.

10. Herwaardering van de principes van de Europese beschaving en het afwijzen van vreemde gewoonten en gebruiken

De mislukking van het multiculturalisme wordt nu her en der ook in de politiek-correcte kringen aanvaard en toegegeven, ook al koppelt men er niet de logische redenering en gevolgtrekkingen aan vast. Duits bondskanselier Angela Merkel en in haar kielzog uittredend premier Leterme beschouwen het multiculturalisme als mislukt, maar voegen er snel aan toe dat “onze economie” zeker nog geschoolde immigranten kan gebruiken in de toekomst. Kortom, multicul blijft in de praktijk verder ingevoerd en opgelegd worden.

11. Hervorming van de nationaliteitswetgeving

Vlaming zijn, dat erft men via geboorte. Dat betekent juridisch gezien dat het ius sanguinis de basis vormt van de nationaliteitswetgeving. Is Vlaming, diegene geboren uit Vlaamse ouders. Naturalisaties allerhande zijn niets anders dan degradaties van nationaliteitswetgeving, waarbij nationaliteit herleid wordt tot een puur administratieve aangelegenheid waar men naargelang de politieke meerderheid van het moment variërende voorwaarden en criteria ter verwerving kan aan vastkoppelen. Nationaliteit behoort tot dat deel van de persoonlijke identiteit dat niet door de individuele wil kan bepaald of beslist worden, logisch volgend uit het feit dat niemand zijn of haar ouders kan kiezen. Dat neemt niet weg dat staatsburgerschap in diverse vormen en bijhorende rechten en plichten kan bestaan.

12. Invoering van directe democratie

De heersende elites willen graag de maatschappij kneden naar een model dat vooral hun belangen dient. Nationale grenzen en volksidentiteit zijn barrières die dit in de weg staan. Deze heersende elites stellen democratie voor als een proces waarbij eens om de zoveel jaar de bevolking enkele bolletjes mag kleuren in een stemhokje en voor de rest best kan zwijgen, werken en belastingen betalen. Daar waar reeds voorzichtige initiatieven tot directe democratie bestaan, bijvoorbeeld via referenda in Zwitserland, ziet men dat de bevolking zich beter kan verweren tegen de opgedrongen multicul. Nog in het najaar van 2010 keurde de Zwitserse bevolking een voorstel goed waarbij criminele vreemdelingen zondermeer het land moeten verlaten.

13. En wat in afwachting? Ontwikkeling van een dissidente houding!


Laten we ons niet vergissen, deze voorstellen betekenen bijna de wereld op z’n kop zetten waarbij ondermeer de heersende politieke, financiële, mediatieke … elites wijzigen. In afwachting is enkel een dissidente houding mogelijk in zeer veel en brede domeinen van het menselijke leven: schoolkeuze voor de kinderen, keuze van leveranciers voor van alles en nog wat, verdedigen van lokalisme, opvoeren van weerbaarheid via sport en scholing, in culturele en gastronomische voorkeuren, in religieuze en filosofische keuzes, in het uitdragen van de politieke overtuiging, steunen van rebelse subculturen, aandacht voor avant-garde in kunst…

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter