Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Wednesday22 November 2017

Wednesday, 22 May 2013 22:45

Dominique Venner: geen zelfmoord, maar een offer!

Written by 

Met de hieronder volgende boodschap heeft Dominique Venner afscheid genomen van dit leven en treedt hij in de voetsporen van zijn landgenoot Alain Escoffier en de Japanse schrijver-samoerai Yukio Mishima.

Venner heeft van zijn zelfmoord een protest willen maken, net zoals de vele Grieken en andere Europeanen die door de financiële crisis en haar sociale ellende al tot gelijkaardige wanhoopsdaden zijn gedreven. Een protest, niet alleen tegen de recente legalisering van het homohuwelijk (en -ouderschap) in Frankrijk of tegen de multiculturele bevolkingstransformatie, maar vooral tegen de veralgemeende decadentie van dit continent en zijn vele leiders. De woekerachtige kredieteconomie met haar staatsschulden, haar verstikkende rentelasten en belastingdruk, de wereldwijde vrijhandel (verantwoordelijk voor de teloorgang van de kleinschalige landbouw en de middenstand, maar ook de delokalisering van oude industrieën) of de ontmanteling van de natiestaat en de sociale zekerheid zijn even zoveel symptomen van deze decadentie als pakweg de massale immigratie of de tirannie van egoïstische belangengroepen en georganiseerde minderheden allerhande. Symptomen van een ontwrichte samenleving* die allang elke notie van bonum commune kwijt is, op valse individualistische grondslagen berust en daardoor haar zelfbewustzijn en levenswil aan het verliezen is. De crisis van de moderne Europeaan is dus niet zozeer financieel of economisch, maar wel existentieel. Zijn strijd is een overlevingsstrijd, een strijd die alles omvat: van het naakte bestaan tot de zin van het bestaan.

Dominique Venner kan bogen op een zinvol en rijkgevuld leven met een indrukwekkende staat van dienst. Hij was onder meer paracommando, militant van de OAS en Jeune Nation, politiek gevangene onder de Gaulle, nadien medestichter van de Groupement de recherche et d'études pour la civilisation européenne (GRECE) en gerespecteerd historicus. In die laatste hoedanigheid was hij sinds 2002 hoofdredacteur van La Nouvelle Revue d'Histoire en auteur van verschillende werken over de Europese beschaving, politieke en militaire geschiedenis, vuurwapens en jacht. Zijn magnum opus is misschien wel Histoire et tradition des Européens : 30 000 ans d'identité.

Persagentschappen noemen de boodschap van Dominique Venners afscheidsbrief "verward", maar voor ons is ze klaar en duidelijk!

* Voor wie nog niet overtuigd zou zijn, lees het laatste opiniestuk van schotelvod-met-politieke-ambities Wouter Van Besien: Culturele vrijheid is het antwoord op superdiversiteit

In memoriam: Dominique Venner

"Ik ben gezond van lichaam en geest en vervuld van liefde voor mijn vrouw en mijn kinderen. Ik houd van het leven en verwacht niets van het hiernamaals behalve de voortzetting van mijn ras en mijn geest. Toch voel ik me in de avond van dit leven verplicht te handelen nu ik daar de kracht nog toe heb, want reusachtige gevaren bedreigen mijn Franse en Europese vaderland.

Ik vind het nodig me op te offeren om de onverschilligheid te doorbreken waaronder we gebukt gaan. Ik geef wat rest van mijn leven om mij te verzetten en iets op te richten. Ik kies een zeer symbolische plek, de kathedraal van Notre Dame de Paris, waarvoor ik ontzag en bewondering heb. Zij, die is opgericht door het genie van mijn voorouders bovenop oudere cultusplaatsen en die herinnert aan onze onheuglijke oorsprong.

Terwijl veel mensen de slaaf van hun leven worden, belichaamt mijn daad een ethiek van de wil. Ik pleeg zelfmoord om het ingedommelde bewustzijn te wekken. Ik kom in opstand tegen het noodlot.

Ik kom in opstand tegen de vergiften van de ziel en de allesoverheersende individuele verlangens die onze identiteit ontwrichten, waaronder het gezin, de intieme sokkel van duizenden jaren Europese beschaving. Terwijl ik de identiteit van alle volkeren in hun thuislanden verdedig, kom ik ook in opstand tegen de misdaad die de vervanging van de Europese bevolkingen [door niet-Europese immigranten] is.

Aangezien het heersende filosofische discours niet uit zijn giftige dubbelzinnigheden raakt, is het aan de Europeanen om er hun conclusies uit te trekken. Hoewel we geen identitaire godsbeleving bezitten waar we aan kunnen vastknopen, delen we sinds Homerus een eigen herinnering, de bewaarplaats van alle waarden waarop we onze toekomstige wedergeboorte baseren na de breuk met de metafysica van het onbeperkte, de rampzalige bron van alle moderne dwalingen.

Ik vraag bij voorbaat vergiffenis aan al wie onder mijn dood zal lijden, in de eerste plaats mijn vrouw, mijn kinderen en mijn kleinkinderen, maar ook mijn vrienden en getrouwen. Maar zodra de schok van de pijn verwerkt is, twijfel ik er niet aan dat iedereen de zin van mijn daad zal begrijpen en de pijn met trots overstijgen. Ik hoop dat ze het met elkaar verwerken. Ze zullen in mijn recente geschriften de aankondiging van en de verklaring voor mijn daad vinden.

* Voor alle informatie kunt u zich wenden tot mijn uitgever, Pierre-Guillaume de Roux. Hij was niet op de hoogte van mijn beslissing, maar kent mij al heel lang."

Dominique Venner

 

Media

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter