Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Friday28 July 2017

Saturday, 08 June 2013 07:51

Antifa is geweld

Written by 

Er is de laatste dagen veel beroering over het overlijden van een jonge 'antifascistische’ militant in de Franse hoofdstad Parijs na een vechtpartij met rechtse militanten.

Over het hoe en wat er juist op het fatale moment gebeurd is kan ik me, in tegenstelling tot vele anderen, niet over uitspreken. Je hebt de juiste informatie nodig om me een correct beeld te vormen.

Feit blijft echter wel dat de antifa altijd synoniem zijn geweest voor geweld, steeds opnieuw.

Onder het voorwendsel van 'antifascisme', denken deze geweldenaars dat het geoorloofd is om telkens opnieuw op te roepen tot geweld, de mensen aan te zetten tot geweld en ook nog eens tot geweld over te gaan. Om daarna hun handen in onschuld te wassen.

Het zijn praktijken die we reeds lang kennen, ze gaan in ons land terug tot september 1944, toen het krapuul en het uitschot van de straten zich plotseling massaal aansloot bij de 'partizanen' van het communistisch ‘verzet’. Onder het mom van antifascisme konden zij bij de makkelijkste doelwitten tussen echte en (vooral) vermeende collaborateurs moorden en plunderen, verkrachten en vernederen en zo de echte weerstanders tot schande te maken.

 

Ook tijdens de Schoolstrijd en de Koningskwestie lieten de zogenaamde antifascisten zich niet onbesproken met hun aandeel in de brandstichting, plundering en geweld.

Oók tijdens de eerste herdenkingen (!) van dr. August Borms in Merksem schuwden zij extreem geweld niet.

Het zou ons te ver leiden om een opsomming te maken van de gewelddaden en misdaden die 'antifascisten' gepleegd hebben over de jaren, maar enkele voorbeelden wil ik u toch niet onthouden. Zo was er in de jaren zeventig een anticommunistische betoging in Leuven van de Vlaamse Militanten Orde (V.M.O.) die de geschiedenis is ingegaan als ‘De Slag van Leuven’, waar extreem antifascistisch geweld tot veel gewonden heeft geleden bij Vlaamse manifestanten en politie.

 

Hierbij hebben verschillende mensen tot op de dag van vandaag blijvende lichamelijke schade opgelopen, denken we maar even aan Vlaams Belang parlementslid Pieter Huybrechts, die hierbij een oog verloor.

Het geweld van het inmiddels gevormde Anti-Fascistisch Front (AFF, nu enkel nog bekend als de blog) kent eind de jaren zeventig tot begin de jaren tachtig een hoogtepunt, met vele gewelddadige betogingen en acties, zoals het verstoren van Vlaams-nationale meetings en manifestaties allerhande.

Persoonlijk herinner ik mij nog aan de viering van Ward Hermans en de betogingen tegen het stemrecht voor gastarbeiders.

Het was trouwens in december 1982, naar aanleiding van wederom een V.M.O.-betoging in Antwerpen tegen het stemrecht voor gastarbeiders, dat het AFF zwaar onder vuur kwam te liggen in de publieke opinie.

Voor wie er toen bij was staat deze dag in het geheugen gebrand wegens het extreme geweld van de antifascistische tegenbetogers. Met katapulten en stalen ballen, Molotov cocktails, stalen buizen en houten balken voorzien van scheermesjes, probeerden de horden van het Anti-Fascistisch Front de betoging te verhinderen. Zonder succes, overigens.

Vooral de ordediensten deelden zwaar in de klappen met grote veldslagen op de Suikerrui en het Sint-Jansplein, om niet te vergeten de regelrechte moordaanslag op een agent aan de Tunnelplaats.

De menselijke en materiële schade in Antwerpen was enorm.

Het werd even stil rond het AFF, omdat ze duidelijk overhoop lagen over het al dan niet aanhouden van hun gewelddadige manier van ‘protesteren’.

Er volgen wel nog gewelddadige acties van het AFF, voor de boycot van Zuid-Afrikaans fruit en tegen het Vlaams Blok. Maar het AFF als organisatie komt minder onder deze naam naar buiten.

Sindsdien houden zij zich vooral bezig met het oproepen tot verbieden van allerlei bijeenkomsten, zich beroepend op dezelfde 'fascistische' justitie die ze ooit viseerden. Het verdacht maken van mensen en het scheppen van een gewelddadig klimaat kom je ook al een heel eind mee, dat laatste heb ik zelf nog mogen ondervinden 1 Mei j.l. in Antwerpen.

Ook het aanvallen van mensen op weg naar één of andere manifestatie waar zij zich als echte democraten niet mee akkoord kunnen verklaren waren hun deel.

Zo was er een Wim Maes herdenking (!) in Brasschaat waarbij leden van de Vlaams Nationale Jeugdbeweging (VNJ) in Antwerpen op de bus stonden te wachten, tot ze vakkundig in elkaar werden getrapt door antifascisten.

Ook het geweld begin jaren negentig tijdens een zogeheten moskeewandeling in Antwerpen, waarbij nadien een hoogbejaarde man uit Borgerhout met karatetrappen werd vermoord, mogen ze gerust op hun palmares schrijven.

 

Het zou de heren en dames van het AFF, die enkel het systeem en de burgerij dienen, niet mis staan om wat meer bescheiden te zijn en niet zo hoog van de toren te blazen als er ergens, waar dan ook, geweld wordt gebruikt.

En tot op de dag van vandaag werken zij nog steeds ‘naamloos’, deze helden van het AFF, net als de gelegenheidspartizanen van september 1944.

Te laf om hun naam te zetten onder hun daden en schrijfsels, beïnvloedbare jongeren aanzetten tot geweld en dan hun handen wassen in de onschuld.

Hypocrieten!

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter