Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Friday26 May 2017

Tuesday, 31 December 2013 11:55

Nieuwjaarsbrief voor gepamperde vreemdeling: Dyab Abou Jahjah

Written by 

 

 

 

De pers van het regime heeft nooit het woord gegeven aan autochtone arbeiders, mensen die hun land en volk willen beschermen en verdedigen. Beschermen tegen een door de elite georganiseerde stortvloed aan vreemdelingen die ons land binnenstromen als een horde die alles plat walst.

Nooit werd een autochtone arbeider of gewone burger aan het woord gelaten, niet in kranten en niet in andere media, nooit werd er aan hen een stem gegeven, een stem waarmee de grieven aan bod hadden kunnen komen.

Neen, die grieven waren/zijn in de ogen van de regimepers en voor onze intellectuele elite toch alleen maar achterlijke toogpraatjes, toogpraat van boertjes, die niet beter weten.

Proleten die alleen dienen om te verzuipen in emotionele stront, om ze een schuldgevoel aan te praten ook, voor alle ellende in de wereld.

De elite noemt deze mensen (ons) de ’onderbuik‘ van de maatschappij, alsof gewone mensen een soort besmettelijke ziekte met zich dragen, dat we ondermensen zijn als het ware.

Het volk heeft niet het verstand om een analyse of enig bezwaar tegen iets of wat dan ook te maken, is hun redenering. Dom volk, dat zijn wij in hun ogen, alleen goed genoeg om de dikke loeders van kapitaal en immigratielobby vet te mesten.

Te dom ook, om de heerlijkheid en de culturele verrijking van de multicultuur te kunnen vatten, wij mogen er wel voor werken en betalen en verder onze bek houden. Alleen daarvoor zijn we nuttig.

Dat onze sociale woningen, ons sociaal systeem, onze welvaart en jobs tussen kapitaal en het door hen ingevoerde vreemd volk wordt herverdeeld, dat moeten wij maar slikken.

Dat onze cultuur, ja "onze" cultuur, verkracht en belachelijk gemaakt wordt, dat moeten wij verdragen, anders zijn wij 'onverdraagzaame' bange klungels.

Voor de "onderbuik" van onze samenleving (weliswaar de meerderheid van de bevolking) blijft alleen morren en verbijten over, zonder enige spreekbuis in media of politiek, met apathie tot gevolg.

We hebben populisten, dat is waar, maar zij verwoorden niet wat de massa denkt en voelt, populisten maken daar een karikatuur van. Het is het politiek equivalent van waar de media de massa voor gebruikt. Om het volk voor schut te zetten.

Er zijn mechanismen zodat vreemdelingen in het parlement verkozen kunnen raken , voor arbeiders, het volk, zijn er geen voorbehouden plaatsen.

Het volk, dat kan van hen de boom in.

De elite is dan ook niet bang van het volk, omdat zij  niet georganiseerd is, het denkt individueel stand te kunnen houden.

Wij hebben ook geen anti-discriminatie centrum om onze belangen te verdedigen, vreemdelingen hebben dat wel, door ons betaald dan nog.

Laat staan dat we politici zouden hebben die onze belangen verdedigen. Die betalen we nochtans ook meer dan genoeg. maar zij verdedigen alleen hun eigen belangen.

De media gebruikt de onderbuik van de maatschappij anders wel om er grof geld mee te verdienen, de lagere klassen worden gebruikt als narren voor de steeds voortschrijdende debilisering van de massa.De infantiele democratie van lol en plezier.

Sommigen van de deelnemers aan dit debiel vertoon zijn daar zelfs fier op, tien minuten beroemd, zelf als men daarvoor het collectief als onnozel laat wegzetten. Wat betekend het collectief als men kan schitteren in zijn eigen drek. Het individualisme als opperste bevredigingskreet.

Niet moeilijk dat vreemdelingen, zeker moslims, ons met minachting bejegenen. Wij hebben geen fierheid meer, wij handelen als vee, vee dat meedraait in de gehaktmolen van een stupide consumptiecarrousel. Hoe kinderachtiger hoe liever de elite de consument heeft.

Een volk en een volksklasse dat zich zo laat afzeiken door de eigen elite, er is geen neger die het zou pikken.

En om dat allemaal nog een beetje gortiger te maken, krijgen we bovendien - in de media - zedenlessen in de maag gesplitst van 'kosmopolitische' klaplopers als Dyab Abou Jahjah.

Een individu dat volgens eigen schrijven door zijn familie en zijn volk als een verrader wordt gezien, dat krijgt hier een podium om ons de les te lezen.

En het is best te begrijpen dat onze intellectuele klasse hem dit podium aanbiedt - iemand die zijn eigen familie en zijn eigen volk verraden heeft, die zal zeker nuttig zijn en geen bezwaar maken om de elite te helpen op haar beurt het eigen volk te verraden.

Vreemdelingen als Jahjah mogen in pers en politiek - met een opgeheven bruin vingertje - ons tot de orde roepen en zo de elite helpen ons in het gareel te houden.

En dan de klaagzang van Jahjah - dat hij hier in het verleden zo onheus werd behandeld.

Grotesk als je bedenkt dat die kerel hier jaren de boel mocht verzieken met geweld en straatterreur.

Hij werd nooit zijn burgerrechten ontnomen, hij geniet van alle rechten, hier en in zijn eigen land Libanon.

Want kosmopolieten erkennen niet de nationale staat of identiteit, maar eisen er wel alle rechten van op.

Wat een verschil met autochtone dissidenten zoals ikzelf er een ben (en ik ben niet de enige die zwaar werd gestraft om het uiten van zijn mening) ik bezit geen burgerrechten, mijn rechten zijn mij ontnomen - omdat ik mijn mond open durfde te doen over de schande in dit land.

De pers en de politiek hebben nooit enig bezwaar gemaakt tegen het monddood maken van gewone burgers, wat een verschil met een  buitenlandse snul zoals mijnheer Jahjah. Die krijgt van de elite een pamper omgebonden, pamper waarmee hij zijn gat schoon kan houden.

En nog durft dat schorem te klagen dat hem onrecht werd aangedaan. De snotterende allochtoon. Zonder onze hulp een brok ellende.

De jankende pseudorevolutionair, aan het handje van de blanke elite die hem als een schoothond laat opzitten.

Het is geen vrolijke nieuwjaarboodschap, dit schrijven, maar dit is waar we staan in 2014.

Misschien iets om even aan te denken bij het begin van dit nieuwe jaar.

Want na het feesten zal de miserie alleen maar toenemen, verkiezingen zullen daar geen bal aan veranderen, omdat wij -het volk- geen vertegenwoordigers hebben.

Wij hebben alleen politieke parasieten die teren op het volk.

Tot wanneer we ons organiseren, dan is alles weer mogelijk.

Een strijdbaar nieuw jaar, dat wens ik ons.

-------------------------------------------------------

 

 

Nieuwjaarsbrief: Dyab Abou Jahjah

Omdat Libanon te onveilig was geworden, is Dyab Abou Jahjah teruggekeerd naar zijn tweede land. Maar ook hier wil hij blijven doen wat hij al die tijd gedaan heeft: opkomen voor de zwakken, taboes en heilige koeien bestrijden en zoeken naar betere ideeën(...)

Sommige van mijn vrienden ( schrijft Jahjah) vrezen dat ik gerecupereerd zal worden. Dat kan niet, omdat ik me er zeer bewust van ben dat we een opening hebben geforceerd, niet om deel uit te maken van een onrechtvaardig systeem, maar juist om eraan te sleutelen. Niets werd mij gegund in dit land, mijn vriend, ik heb geen geschenken gekregen. Ik heb moeten knokken voor de meest elementaire rechten, en ik kom van een positie van paria en volksvijand die mij onterecht werd gegeven, om vandaag mijn plaats op te eisen. Toch koester ik geen wrok en ben ik bereid om met iedereen in dialoog te gaan, om tot een betere maatschappij te komen. Ik heb er alle belang bij, omdat ik hier kinderen heb en omdat iedereen het allerbeste wil voor zijn kinderen. Maar ik ben altijd bereid om opnieuw de paria te worden als de andere optie is: de parvenu zijn. En ik zal altijd liever een controverse veroorzaken dan mee te doen aan het creëren van platitudes.

Bron : De Standaard

 

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter