Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Wednesday22 November 2017

Sunday, 29 June 2014 07:33

Europese fractievorming nationalisten mislukt

Written by  Theo van Boom

Nou, dat was dat dan. De aangekondigde fractievorming tussen Front National, FPÖ, Vlaams Belang, Wilders ("PVV") en nog wat andere partijen is mislukt.

De twee voornaamste redenen zijn een conflict in karakter en een conflict in visie. Dat eerste was vooral het probleem met de laatste partijen voor deze fractievorming te vinden, zoals het nogal, ehh, excentrieke Poolse Congress of the New Right. In visie is het conflict dan weer meer relatief. De media heeft het over het antisemitische karakter van het kopstuk van de voornoemde Poolse partij, maar deze was in feite een goede vriend van wijlen Milton Friedman. Friedman had behoorlijk wat kritiek op joden, maar wel vanuit een weinig kwalijke invalshoek, daar hij zelf joodse ouders had en altijd een overtuigde zionist is gebleven

Als ik de naam Friedman lees, dan is mijn Pavlov-reflex niet een tegen vermeende haakneuzencomplotten, maar wel een tegen het onontkenbare doorgedreven kapitalisme van de man. Het is maar waar je de prioriteiten legt, maar het zou mij vooral daarom niet lekker hebben gezeten met zo iemand in een fractie te stappen.

Dat is dan ook daarom een kwestie van visie. Daarom ook dat de fractievoorstanders geen verbond met het "antisemitische" Jobbik wilde, die pareerde met dat zij ook geen bed willen delen met het "zionistische" Front National. Nog eerder dan dat kan je natuurlijk op Wilders mikken, die met een radicale pro-LGBT visie en vakanties aan de stranden in Tel Aviv (daar heeft hij geen bodyguards nodig) een nog grotere buitenligger zou moeten zijn. Opnieuw, visie en prioriteiten. Vader Le Pen hoopte op een geïntegreerde fractie (hoe zag hij dat?), dochter Le Pen zocht dan meer de post-nationalistische moderniteit op. En de andere partijen hadden ook allemaal hun mening.

Ach. Uiteindelijk komt het er op neer dat het Front National met 23 zetels genoeg te doen heeft zonder rekening te moeten houden met tig partijtjes die samengeteld nog niet hun aantal zetels evenaren. Maar op zijn minst Marine Le Pen en Vlaams Belang waren toch gemotiveerd, dus is de vraag wat die nu denken over de toekomst. 

Het zal immers wel pijn doen, wanneer zowel David Cameron alsook Nigel Farage er wel in slagen anti-EU fracties op te richten. Is dat een teken aan de wand voor Le Pen om de groei te consolideren in een verdere "dediabolisering" richting een UKIP-stijl? Gaan we binnen het Front National opnieuw moeten kijken naar Wilders-kloon Aliot VS sociaalnationalist Philippot als barometer? En hoe ziet brave kabouter Gerolf Annemans dat, nu hij op pensioen (zeg het nu maar zoals het is) naar Brussel vertrekt en Dewinter terug vrij spel moet laten? 

In weze is het ook beter zo. Nationalistische partijen die samenwerken leidt tot vanzelfsprekende conflicten tussen nationale belangen. Waar we juist voor moeten uitkijken is de kruisbestuiving tussen deze partijen, waardoor zij een grootste gemene deler zouden nastreven. En zo'n macht gun ik Wilders bijvoorbeeld liever niet, laat dat Europa der Naties dan maar voorlopig een onbeschreven blad.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter