Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Friday24 November 2017

Sunday, 11 April 2010 16:52

Tegen het moderne voetbal, tegen het sportkapitalisme

Written by 

Zoals algemeen bekend, zijn voetballiefhebbers trouwe mensen. Trouw aan hun club, aan hun kleuren, aan hun passie. Dit zijn de fundamenten waarop deze sport uitgegroeid is tot sociale steunpilaar, maar vandaag staan deze fundamenten steeds meer onder druk. Zo erg zelfs, dat steeds meer trouwe supporters weigeren nog langer het stadion te betreden. Hoe is het zover kunnen komen? Nemen we de situatie eens onder de loep…


Reeds bij het ontstaan van de voetbalsport was sociale cohesie de meest opmerkelijke waarde. Zelfs in de tijd van de opkomende arbeidsbeweging, maakte het geen ‘bal’ uit of men bankdirecteur of arbeider was. Zolang men maar dezelfde passie deelde voor een club. Van klassenstrijd was dan ook geen sprake, wel integendeel. Men ging vrij naar de wedstrijden en er waren amper ‘veiligheidsregels’. Men kon op het laatste moment beslissen om een kijkje te nemen en er was altijd plaats. Scheiding van supporters was er ook al niet, en als iemand te klein was om het terrein goed te zien, dan nam men een (al dan niet lege) bierbak mee. Dit sprookjesachtig tafereel is vandaag de dag echter niet meer mogelijk, hoe is dat gekomen?

 

Zonder schroom gesteld: sinds voetbal big business is geworden, is er geen houden meer. Passie is van geen tel, trouw moet men zweren aan de sponsor en het gamma aan merkartikelen. Vrij bewegen mag al helemaal niet meer, een 21ste eeuws stadion doet vooral denken aan een betonnen Guantanamo Bay. Een impressie van een wedstrijddag anno 2010 spreekt boekdelen…



Het geval RSCA-KVM

Een topper uit de oude doos. Grote rivaliteit tussen de twee clubs kwam er reeds in de jaren ‘80 toen KVM in de Europacup II won en Anderlecht de halve ploeg van Mechelen kwam weghalen tegen monsterbedragen. Heden ten dage is Anderlecht nog steeds een topclub en is KVM een liftploeg geworden. Hier werd het spel reeds door het geld gekaapt, waardoor de overwinningen van KVM daarna vanzelfsprekend nog zoeter smaakten bij de misnoegde supporters. Let the games begin…

Nu ja, is het eigenlijk nog een spel? Buiten wat er op het veld gebeurt (hier later meer over), gaat het van A tot Z fout in het voetbal. Het begint al met de transportwijze. Anderlecht stelt slechts 900 plaatsen ter beschikking. Men kan er makkelijk 1.500 geven, maar men hangt liever reclame in dat vak. Doordat er zo weinig plaatsen beschikbaar zijn geeft men er ook nog eens de voorkeur aan om een buscombi in te leggen. Lees: voor gewone en losse supporters is het praktisch onmogelijk om deze wedstrijden nog bij te wonen. De politie en de clubs weten van de getrouwen wie er komt kijken en waar die mensen wonen. Van privacy is dan ook geen sprake.

Ook de prijs van het ticket is met 28 euro geen lachtertje meer. En dan houden ze zich nog in. Voor de play-offs dit jaar vragen ze 41 euro. Dit is meer dan in de grotere voetballanden van Europa. Voor Rijsel-Marseille betaalt men 16 euro, voor AS Roma-Lazio 30 euro. Is dat prijsje dan om Olivier Deschacht te zien spelen? Inderdaad, het is precies doordat er zo weinig plaatsen beschikbaar worden gesteld, dat de prijzen kunnen worden opgevoerd. Met het gezin naar de voetbal gaan is al onmogelijk geworden. Reken zelf maar uit wat het voor een persoon al kost wanneer de inkom 40 euro is en daarnaast een bus moet betaald worden, de obligate drankconsumptie…  Binnenkort kan men avondkledij voorschrijven. Overdreven? Ter vergelijking, een doorsnee première bij de Vlaamse opera kost je 70 euro…

Maar men speelt toch voetbal? Dat valt te zeggen, zowel bij Anderlecht als bij Mechelen lopen 0 (!) spelers rond die in de eigen stad geboren zijn. de sociale rol van voetbal is dus onder gegaan aan de financiële belangen. Vele spelers hebben daarbij exotische namen en hadden, tot die sympathieke headhunter hen van hun ouders afkocht, nog nooit van ons land gehoord. Mensenhandelaars doen gouden zaken in een voetbalstadion, en supporters zijn de financiers. Men zet zich 2 maal te gapen, aangezien deze praktijken zo financieel gesteund worden en daarbij onze eigen jeugd minder kansen krijgt. Dit is een subtiele vorm van economische en sociale zelfmoord. Men zien het niet, maar men doet het wel. Het is trouwens niet eens een cadeau voor die voetballende gastarbeiders. Ze zijn enkel goed om veel op te brengen voor hun manager, wanneer ze niet goed genoeg spelen worden ze in de steek gelaten en raken ze terecht in het criminele circuit. Lees: voetbal kweekt criminaliteit…

Maar dient die 40 euro dan tenminste voor een goede behandeling van de supporters? Niets is minder waar. De politie heeft in de voetbalsupporter een dankbaar proefkonijn gevonden voor suppresieve spitsvondigheid. Camera’s hangen in het hele stadion. Rellen zijn er al lang niet meer, stadionverboden des te meer. Het moet tenslotte ook iets voor de politie opbrengen, van die 40 euro ziet zij niets. De blauwen moeten gaan lopen wanneer een illegaal vies kijkt (met het risico op een racismeproces), maar worden met al die opgekropte frustraties losgelaten om voetbalsupporters stadionverboden te geven voor middelvingers en vaandelgezwaai. Het is zelfs al zover gekomen dat men voor het scanderen van slogans een stadionverbod krijgt. Als men dat zou doen op straat bij anti-blanke uitlatingen, dan kan men best nu al aan Nederland vragen om nog een paar extra gevangenissen te reserveren. Het zegt iets over de prioriteiten.

Brood en spelen anno 2010. De mensen vragen er zelf om. Men kiest er bijgevolg vrijwillig voor om zichzelf te kloten. Men kiest er bijgevolg vrijwillig voor om het voetbal als sociaal bindingsmiddel kapot te maken. Men kiest er bijgevolg vrijwillig voor om het voetbalkapitalisme vrij spel te geven.

Over analogieën gesproken…

RR

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter