Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Tuesday12 December 2017

Thursday, 01 April 2010 17:02

Toespraak Jongerenbezinning JvS Abbeville

Written by 

Een jongerentoespraak vanop de Joris-Van-Severen bezinning te Abbeville, zaterdag 27 maart 2010. Geen N-SA-initiatief, maar het N-SA kan het karakter en de inhoud van deze herdenking en toespraak alleen maar goedkeuren.



Vrienden, kameraden

Het doet mij plezier om jullie hier vandaag te zien, ter gelegenheid van dit eerbetoon aan Joris Van Severen en Jan Rijckoort. Van Severen zelf was naar verluidt geen grote redenaar en hield zijn toespraken graag bondig. Dat geldt ook voor mij. Maar bondigheid was ook een kenmerk van de militaire stijl die eigen was aan de frontgeneratie of loopgravenelite. Een stijl of, beter gezegd, ethiek waarin waarden als eer, trouw en moed centraal staan. Van Severen was een man van zijn tijd, een man die het ritme van zijn tijd tot in het diepste van zijn vezels doorvoelde en voorvoelde, en ook die innerlijke ervaring wist over te brengen op zijn volksgenoten, mensen kon begeesteren. Tot op vandaag dus. Van Severen was als man van zijn tijd ook de eerste Vlaming en Dietser die aansluiting zocht bij de grote nationale revoluties van het Interbellum. De beste hommage aan Van Severen is er dus een die zijn boodschap probeert te hervertalen naar de dag van vandaag. Aan een Van Severen als gebalsemde mummie of historische relikwie hebben we niet alleen niets vandaag, het zou ook betekenen dat we voorbijgaan aan zijn complexe en rebelse persoonlijkheid en aan die verschillende invloeden die hij tijdens zijn leven heeft ondergaan. Het zou geen eerbetoon zijn, maar een oneer.



Er zijn heel wat gelijkenissen met de tijd van toen, maar natuurlijk ook grote verschillen. De opvallendste en meest prangende gelijkenis is ongetwijfeld de financiële crisis, het gevolg van bijna vier decennia liberalisering van het kapitaalverkeer – begonnen onder Reagan om de dollardictatuur overeind te houden (na de loskoppeling van het goud) en nadien gevolgd door zowel Thatcher als Delors. En in die context van deregulering, globalisering en onzekerheid zijn ook de zogenaamde afgeleide producten (onder meer de CDO’s) ontstaan, bedoeld als verzekeringsmiddelen op die “vrije” kapitaalmarkt, maar die door de inherente speculatie van het systeem zo "giftig" zijn gebleken. Het begrip “nationaal kapitaal” dat nationalisten nog dikwijls gebruiken is in de huidige “globale” context van weinig betekenis meer. Maar het strafste van allemaal is dat de banken die amper een jaar geleden nog met belastinggeld gered moesten worden, vandaag voor de tweede keer langs de kassa gaan. Vrienden, kameraden, dit brengt ons bij de kern van de zaak! De banken zijn en blijven baas over het geld! Want om de banken te redden moesten de staten opnieuw… bij diezelfde banken gaan lenen. De banken blijven nog steeds – via de rentepercentages – de geldschepping en de geldhoeveelheid, dus ook de geldontwaarding en het verlies aan koopkracht bepalen. Kortom, de macro-economische voorwaarden. Dat is de dictatuur van de huidige tijd, dat is de dictatuur die het volk beliegt en die de zweep legt op het politieke en het economische leven. De dictatuur van een onhoudbaar en dwangmatig groeimodel. En het lijkt wel of de kennis van het geld en van het bank- en beurswezen in vergelijking met het Interbellum nog is verslechterd en dit door een onvoorstelbare collectieve verdwazing die we – o ironie – vooral aan de staat van ons onderwijs en de massamedia te danken hebben. De reden waarom ik hierover zal uitweiden is, omdat het Verdinaso zich deze manier van denken eigen had gemaakt en het – naast zijn militaire stijl en zijn heldenethos – deel deed uitmaken van een bredere ideologische stroming, een Derde Positie of Derde Weg, die in het rentemechanisme de oorzaak van een steeds groter wordende kapitaalconcentratie en monopolievorming zag, en die zich zowel tegen het monopoliekapitalisme als het sovjetstaatskapitalisme en de bolsjewistische terreur teweer stelde. Een Derde Positie die in de eerste plaats pleitte voor sociaal rechtvaardige herverdelingsmodellen, kleinschalige en verspreide eigendom en de vorming van verankerde werkgemeenschappen als (enig) alternatief voor de naamloze vennootschappen van het apatride kapitalisme en voor de klassenstrijd.

Vooraleer we opnieuw in de huidige context over solidarisme willen spreken, moeten we éérst de termen klaar en duidelijk definiëren. Want wat is geld anders dan een definitie of sociale conventie? En welke revolutie zou een grotere impact hebben op de huidige demonie van de economie en de voortdurende manisch-depressieve toestand van de moderne wereld dan een nieuwe (of juist heel oude) definitie van geld, kapitaal en waarde? Solidarisme en verzet tegen de moderne wereld betekenen op politiek vlak verzet tegen het kapitalisme – nationaal verzet natuurlijk – wat begint bij de herdefiniëring van geld, (her)regulering van het kapitaalverkeer, grenzen aan de groei en de (vrij)handel, en – niet in het minst – de bevrijding van de staatsschuld, een gesel en juk voor alle volkeren, het beste bewijs van een ontaard geldbegrip. Staatsschuld die het begrip “staat” en “belastingplicht” heeft ontaard en de “democratie” in de term “liberale democratie” zo’n wrange nasmaak geeft. De Heilige Schuld heeft God onttroond en de bovenstatelijke geldmacht geïnstalleerd (cultus voor de gelovigen van het Gouden Kalf inbegrepen). Als solidaristen in het hier en nu willen we echter niet het schip van de burgerij doen zinken, zoals de marxisten met veel retorisch geweld verkondigen. We moeten het schip van de burgerij enteren en de rotte elementen eruit verwijderen. We moeten ijveren voor een nieuw sociaal contract tussen massa en elite, om de vaandelvlucht van de postnationale elites te keren. We moet het volk opnieuw op de politieke kaart zetten, het de staatsstructuur geven die het tot een volwassen en zelfbewuste natie maakt, een loutere afstammings- en lotsgemeenschap omvormen tot een bewuste strijdgemeenschap – dat is ook de geest van de loopgravenelite. Natuurlijk moet dat alles gebeuren in nauwe samenwerking met onze broedervolkeren en economische partners in Zuid-Vlaanderen en Wallonië. Een Delta-unie van de vrije volkeren van de Lage Landen! Helaas is die samenwerking onmogelijk in de huidige Belgische en Europese context. Niet alleen Griekenland en Zuid-Europa worden bedreigd door het staatsbankroet. Ook België met zijn staatsschuld van 137% (geschatte vergrijzingsuitgaven meegerekend) is virtueel failliet; massale werkeloosheid hangt boven onze hoofden en een groot deel van de banen en sectoren die nu al verloren zijn gegaan zullen niet meer terugkeren. Er is nood aan zware inspanningen om als kennis- en diensteneconomie te overleven, er is nood aan een nieuwe economie met minder mensen (in de eerste plaats minder gastarbeiders), een nieuwe arbeidsorganisatie, goede betrekkingen met de nationale of soevereine democratieën in de wereld (ideologische uitdagers van het liberalisme en mogelijke economische partners). Met een dergelijk programma kunnen delen van het burgerlijke schip worden geënterd. Maar een dergelijk programma zal ook gezamenlijke inspanningen vergen van de sociale partners en dat vereist een nationaal draagvlak dat nu enkel nog dankzij apathie en inertie bestaat, terwijl de dictatuur van de politieke correctheid bezig is ons volk in het staatsbankroet en de multiculturele balkanisering te storten.

Welke rol kan Van Severen nog spelen in die veranderde context? Hij heeft gewezen op een historische en geopolitieke imperatief die het nationalisme moet aanvullen. Hij heeft gewezen op de verovering van de staat – het enteren van het schip – en heeft ons ook realistisch en strategisch machtsdenken bijgebracht. Maar vandaag valt de staat niet meer te veroveren – of toch niet op dezelfde manier. De Belgische staat is, bij wijze van spreken, een lege spookstaat geworden (intussen al bevolkt door ca. twee miljoen vreemdelingen) en er is geen Vlaamse staat of macht voor in de plaats gekomen. De staatsmacht is getransfereerd naar een Europa dat op geen enkel vlak een beleid ten dienste van de Europese volkeren voert of ook maar kan voeren. Zelfs van een beschavingsideaal is geen sprake, in tegenstelling tot  andere “continentale” staten als China, India of Rusland. De EU past slechts de vrijhandelsdoctrine van de Wereldhandelsorganisatie toe op Europese schaal en blijft politiek-militair onderworpen aan het Atlantische bondgenootschap. Wat we dan wel van Van Severen kunnen leren? De eenvoudige, maar bewuste erkenning dat wij als nieuwe nationalisten natiebouwers moeten zijn. Op dat vlak was het Verdinaso oneindig veel nationalistischer dan het VNV (en avant-gardistisch al helemaal). Van Severen zou de steriele herbezinning over de eigen identiteit, die we vandaag zo dikwijls mogen vaststellen, verwerpen zoals hij ook de parlementaire aanwezigheidspolitiek radicaal verwierp. En toch is met dat laatste op zich niks mis, zolang er een innerlijke afstand tot het politieke spektakel wordt bewaard en we beseffen dat politici slechts een rolletje te spelen hebben (zonder noodzakelijk hun rol te worden). Het gevaar van verburgerlijking en oligarchiesering dreigt pas bij een gebrek aan doctrine en strategie. Een natie opbouwen betekent twee dingen toevoegen aan het volk als louter etnische gemeenschap: politiek bewustzijn en politieke structuren. Zo simpel kan het zijn. Maar ook het volk is getroffen en dit door de teloorgang van zijn traditionele ethische en spirituele referentiekaders, zonder dat er ook maar enige “zin”  (onzin des te meer) voor in de plaats is gekomen. Het slechte nieuws is dus dat er gigantisch veel werk voor de boeg staat en dat voor heel weinig mensen. Het goede nieuws is dat het werk dan des te grondiger kan worden gedaan. Gelukkig hebben we sterke schouders die bergen werk kunnen verzetten. En eens onze taak hier op aarde vervuld zal zijn, kunnen we het onzichtbare legioen vervoegen van hen die ons zijn voorgegaan in de strijd, van Joris Van Severen, Jan Rijckoort en alle anderen die over heel Europa voor dezelfde ideeën en idealen zijn gestorven en op een of andere altijd zullen blijven meevechten aan de zijde van degenen die hun voorbeeld hebben gekozen. Daarom zou ik jullie willen verzoeken, bij het afroepen van hun namen, Joris Van Severen en Jan Rijckoort te begroeten met een kort en krachtig: AANWEZIG!

F. Ranson
Coördinator N-SA

 

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter