Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Sunday25 June 2017

Tuesday, 03 March 2015 22:43

Censuur: ieder krijgt zijn deel!

Written by 

De Vrije Universiteit Brussel (VUB), een notoir bolwerk van zelfverklaarde vrijzinnigheid (en vrijmetselarij), censureert een Vlaams auteur op verzoek van de Israëlische ambassadeur (cf. “Debatweek VUB aangepast na druk Israëlische ambassadeur”, Knack). De auteur in kwestie is Lucas Catherine die bekend staat vanwege zijn kritische boeken over Israël en de bezetting van Palestina. Hij kan een linkse antizionist worden genoemd, aangezien zijn kritiek op Israël is ingegeven door algemeen-menselijke en niet zozeer nationalistische motieven (het ene sluit het andere evenwel niet uit, welteverstaan).

Met die censuur op verzoek van een buitenlandse ambassade wordt eens te meer aangetoond dat in een wereld zonder grenzen (zo gekoesterd door het koor van liberale woordenkramers) buitenlandse agenda's steeds meer de binnenlandse agenda bepalen. En buitenlandse agenda's zijn er in overvloed: die van Israël zoals gezegd, maar ook die van onder meer Qatar (cf. “Nicolas Sarkozy doit rompre avec le Qatar”, Le Monde), Saudi-Arabië (cf. “Steun aan Saudi-Arabië tast geloofwaardigheid van de strijd tegen terrorisme aan”, Knack) en – op een ander vlak – China (cf. “Vande Lanotte plat op de buik voor China”, De Morgen).

Hoeft het nog gezegd te worden dat in een multiculturele en multireligieuze samenleving, die uiteindelijk een samenleving van minderheden is, iedere minderheid zich steeds wel op een of andere manier aangesproken kan voelen door de “onwelvoeglijke” woorden of gedachten van een andere minderheid (en de meerderheid). In zo een samenleving zal, naarmate de versplintering en de balkanisering vordert, censuur (op verzoek of in het algemeen belang) steeds meer de norm worden. En die censuur zal ook steeds willekeuriger en buitensporiger vormen aannemen, temeer omdat generaties verwende kinderen (en volwassenen) opgevoed zijn met het idee over aangeboren rechten te beschikken (en enkel rechten, geen plichten of dienstbaarheid). Rechten waar bovendien enkel de leden van minderheden individueel én collectief aanspraak op kunnen maken. De meerderheid daarentegen, die wordt collectief rechteloos en dus machteloos gemaakt (nota bene: in haar eigen land). Als ze zich collectief (als ras, volk of natie) immers op haar rechten wil beroepen, dan is er sprake van “discriminatie” of “racisme” (d.w.z. een misdrijf). Het anders-zijn is zodoende alleen een recht voor minderheden en dus in feite geen recht, maar een voorrecht. Met andere woorden, een flagrant voorbeeld van discriminatie, zij het dan zogenaamde “positieve” discriminatie.

Censuur is niet alleen een gevolg van rechtstreekse buitenlandse inmenging door diplomaten of lobbyisten, maar ook van onrechtstreekse inmenging die migratie-gerelateerd is. Ze komt voort uit de invloed van immigranten wier loyaliteit bij hun thuisland of hun godsdienst ligt, die aan gezinshereniging kunnen doen in een land waarvan ze niet eens staatsburger hoeven te zijn en die hun belangenverenigingen en hun gebedshuizen vanuit het buitenland kunnen laten financieren. Zij maken optimaal gebruik van de (voor)rechten en de vrijheden die hun geboden worden. Zij hoeven alleen maar een liberaal vrijheidsbegrip in te vullen dat louter negatief geformuleerd is (cf. “mijn vrijheid houdt op waar die van een ander begint”). Censuur is weliswaar een inperking van die negatieve vrijheid, maar niet in tegenspraak ermee. Ze kan zelfs worden gezien als een logisch gevolg van de tegenstrijdigheden die in het liberalisme zelf vervat zijn. Te veel “anderen” maken het samenleven nu eenmaal problematisch, dus zal het op de duur over eieren lopen geblazen zijn. In zo een nu al “superdivers” genoemde samenleving zal ieder enigszins veralgemenend woord of veralgemenende gedachte al gauw taboe zijn. Dat alles om de lieve vrede te bewaren... Behept als ze zijn met individuele en collectieve rechten zullen de minderheden zich gedragen als kruid-je-roer-mij-niet en zo de meerderheid koeioneren, daarbij publiekelijk lippendienst bewijzend aan de liberale vrijheid (en enkel lippendienst, want hun private, intieme overtuigingen zijn hun ware overtuigingen). De bedenkers en de verantwoordelijken van deze fantastische mensentuin zullen – bijgestaan door een leger van subsidiologen, politieke commissarissen en verklikkers allerhande – hun handen vol hebben met het beheer ervan! Zij hebben zelf een kunstmatig kruitvat gecreëerd en verwijten vervolgens al wie hun plannen bekritiseert dat zij met vuur spelen (een vuur dat ze nota bene zelf maar al te graag elders in de wereld – van de Maghreb tot de Mashreq – aansteken als het hun eigen geopolitieke agenda uitkomt!).
 
Antifascisme, antiracisme, strijd tegen extreemrechts. Het zijn jarenlang de stokpaardjes en dekmantels geweest van al wie zich in het kamp van de censuur bevindt. Zo heeft ook Lucas Catherine in de jaren ’90 zijn steentje bijgedragen in de hetze tegen het toenmalige Vlaams Blok (cf. “Vuile Arabieren: bedlectuur voor Vlaams-Blokkers”). Ook de satiristen van Charlie Hebdo dachten allicht dat hun strijd tegen het Franse Front National (FN) hun een onbeperkt krediet zou opleveren bij heel wat jongeren met een migratieachtergrond. Toch werden ze niet gespaard, de hypocriete satiristen die wel het FN wilden laten verbieden, maar niet de wet Fabius-Gayssot afschaffen; de salonrevolutionairen van het multiculturalisme werden genadeloos verslonden door hun eigen migrantenkinderen. Ze konden in hun laatste nummer wel lachen met Houellebecq en Zemmmour, auteurs die de Fransen een spiegel van een decadent en islamiserend land voorhouden, maar het waren de grappenmakers zelf die door de kogels van islamisten werden vermoord. Le retour du bâton. Ook rechts-populisten in heel Europa proberen op hun manier politiek-correct te zijn. Ze denken dat snoepreisjes naar en andere vrijages ten opzichte van Israël zullen helpen om hun partijen salonfähig te maken: dit filosemitisme is in zekere zin de pendant van het antisemitisme, omdat het aan Joden een invloed toeschrijft die ze in werkelijkheid niet hebben (maar die niettemin aanzienlijk is).

Conclusie: de zeloten van de censuur zijn niets anders dan de nuttige idioten van het hyperliberalisme. Ze zijn de wegbereiders van een liberale dictatuur 2.0 die de stoutste verwachtingen van Orwell en Huxley nog overtreft en waarvan ze zelf de contouren (nog) niet goed waarnemen. En aangezien ze nu eenmaal niet zo slim of sterk zijn als ze van zichzelf dikwijls denken, krijgen ze af en toe ook een koekje van eigen deeg. Maar wat baten kaars en bril als de uil niet zien en wil. Het blijven tenslotte (nuttige) idioten...

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter