Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Wednesday22 November 2017

Saturday, 14 March 2015 10:39

Verdedig het Belgische leger, verdomme!

Written by 

De jaarlijkse betoging van de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) stond dit jaar in het teken van defensie. Op zich een relevant thema, ware het niet dat NSV erin geslaagd is om dat zelf compleet irrelevant te maken. Met de slogan “Van Syrië tot Oekraïne: Stop de NAVO-oorlogsmachine!” lag de klemtoon aanvankelijk nog op anti-imperialisme. De huidige slogan “Voor een Europees leger” klinkt dan weer als een onverholen (en domme) oproep tot Europees imperialisme. De slogan is wereldvreemd en zelfs gevaarlijk dubbelzinnig. Op het probleem van een Europese defensie zal hier niet dieper worden ingegaan om de eenvoudige reden dat die sinds de mislukking van het plan Pleven al meer dan zestig jaar in het slop zit. Wel zal het – concreet – gaan over de noden van de Belgische defensie, waarvan de toekomst op het spel staat. Als er één Europees leger is dat voor nationalisten hier en nu écht zou moeten tellen, dan is dat wel het Belgische. Nochtans loopt NSV net daar in een wijde boog omheen: stoer genoeg om voor een Europees fantoomleger te mobiliseren, maar niet om (eerst) een standpunt over het Belgische leger in te nemen. Zelfs Vlaams-nationalisten lijken met hun “vlucht vooruit” te beseffen dat de splitsing van een klein leger nogal belachelijk is.

Ironisch genoeg heeft de NSV-slogan enkele dagen geleden toch enige politieke relevantie gekregen, zij het dan misschien niet op de manier die de nationalistische studenten gehoopt hadden. Niemand minder dan de voorzitter van de Europese Commissie, Jean-Claude Juncker, heeft er zowaar een lans voor gebroken (cf. "Juncker breekt lans voor Europees leger", Nieuwsblad, 8 maart 2015)! Juncker hoopt zo een dam op te werpen tegen het Russische imperialisme in Oost-Europa. De illusies van NSV moeten echter al meteen de kop ingedrukt worden, want conform het Verdrag van Lissabon (2009) –  de grondwet van de Europese Unie –  zal een dergelijk Europees leger met handen en voeten gebonden zijn aan de NAVO (die zelf onder Amerikaans opperbevel staat). Het thema van de NSV-betoging kan dan dubbelzinnig zijn, artikel 42 van het Verdrag van Lissabon is dat niet. Het bepaalt dat ook een hypothetisch Europees leger (nog) steeds een NAVO-leger zal zijn:

“2. […] Het beleid van de Unie overeenkomstig deze afdeling laat het specifieke karakter van het veiligheids- en defensiebeleid van bepaalde lidstaten onverlet, eerbiedigt de uit het Noord-Atlantisch Verdrag voortvloeiende verplichtingen van bepaalde lidstaten waarvan de gemeenschappelijke defensie gestalte krijgt in de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO), en is verenigbaar met het in dat kader vastgestelde gemeenschappelijke veiligheids- en defensiebeleid.”

“7. […] De verbintenissen en de samenwerking op dit gebied blijven in overeenstemming met de in het kader van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie aangegane verbintenissen, die voor de lidstaten die er lid van zijn, de grondslag en het instrument van hun collectieve defensie blijft.”

Het probleem van een Europese defensie wordt ook niet opgelost door simpelweg artikel 42 te wijzigen en zo de banden tussen de EU en de NAVO door te knippen. Neen, dan begint het pas! Het echte probleem is dat een leger (net zoals een munt) tot de nationale soevereiniteit van een staat behoort, dat er geen Europese staat is en dat zoiets ook niet wenselijk is. Europees belang kan dus enkel als het belang van een statengemeenschap worden geformuleerd en zelfs dat is problematisch, omdat alle grote en middelgrote Europese landen er hun eigen (postkoloniale) invloedssferen op na houden. De enige uitzondering is Duitsland, dat geen noemenswaardige invloedssfeer buiten Europa heeft (zij het dat Europa zelf zijn invloedssfeer is). In principe is aan de geopolitieke voorwaarden die eerder al tot twee wereldoorlogen hebben geleid maar weinig veranderd, in die zin dat buiten-Europese rivaliteiten nog steeds kunnen leiden tot een binnen-Europese oorlog. De Europese geopolitieke roeping van Duitsland verklaart ook waarom Merkel zich nu inzake Oekraïne zo hard opstelt tegenover Rusland: zowel Duitsland als Rusland rekenen dat “grensland” tot hun invloedssfeer.

Kiezen voor de “vlucht vooruit” is ondoordacht en onverantwoord. Zelfs jeugdige Sturm und Drang kan daarvoor geen excuus zijn. Veel visionairs of avantgardistisch is er trouwens ook niet aan, kijk maar naar Juncker. Echt visionair of avantgardistisch zou een Nieuwe Marsrichting zoals die van het Verdinaso zijn, want op vlak van landsverdediging en staatsopbouw zit het Vlaams-nationalisme nog altijd in hetzelfde sukkelstraatje als weleer. Alleen was het Vlaams-nationalisme toen naïef in zijn pacifisme, dat gevoed werd door het verzet tegen het Frans-Belgisch Militair Akkoord (1920). Dat pacifisme ging zelfs zover dat in het “Federaal Statuut” (1931) van de Frontpartij, de eerste denkoefening over een federaal België, werd gepleit voor een volledige ontwapening van het land! De Verdragen van Locarno (1925) werden voldoende geacht om de Belgische grenzen en de verplichte neutraliteit te waarborgen. Uit de verdeeldheid die over het Federaal Statuut ontstond, kwam onder meer het Verdinaso voort, dat met zijn Nieuwe Marsrichting in 1934 afscheid zou nemen van het Vlaams-nationalisme. Die Nieuwe Marsrichting was visionair omdat ze niet alleen aan de basis lag van de latere Benelux, maar ook omdat ze vooruitliep op een belangrijke koerswijziging in het Belgische buitenlandbeleid: de opzegging van het Frans-Belgisch Militair Akkoord in 1936 en het begin van de Zelfstandigheidspolitiek (onder invloed van Leopold III). De belangrijkste les van het Verdinaso voor vandaag is dat de landen en volkeren van de Benelux gefedereerd moeten worden, dat dat dient te gebeuren door realistische middelen (economische en militaire samenwerking) met als doel een sterk blok te vormen tegenover Frankrijk en Duitsland.

Vandaag de dag compenseert het Vlaams-nationalisme zijn gebrek aan machtsdenken met machtsgeilheid, d.w.z. de illusie van macht. Door de partijpolitieke postjesverdeling is nu zowaar voor het eerst een Vlaams-nationalist minister van Landsverdediging geworden! Wat dat Vlaams-nationalistische curiosum daar verloren heeft? Niemand die het weet. De man zit daar als Limburger van dienst en om te besparen. Na de onbekende soldaat heeft België nu ook een onbekende minister van Landsverdediging: Steven Vandeput. Met een Vlaams-nationalist op de post van Defensie (in een federale regering met Vlaams-nationalisten) wordt de subversie van het land en zijn leger nu paradoxaal genoeg van bovenaf georganiseerd. Het gevolg is dat niet alleen het Belgische leger door zijn eigen regering wordt ondermijnd, hetzelfde geldt ook voor de sociale zekerheid en de overheidsbedrijven. In het beleid van de regering-Michel hebben liberale uitverkoop en Vlaams-nationale afbraak elkaar gevonden, ja zijn ze zelfs inwisselbaar geworden. Het geheel staat daarbij onder toezicht van een Europese curator. Het echte nationalisme dat dit land daarentegen nodig heeft, is er een dat een dam kan opwerpen tegen enerzijds die subversie “van bovenaf” en anderzijds een subversie “van onderaf”. De subversie “van bovenaf” slaat vanzelfsprekend op de vaandelvlucht van de politieke en economische elites van dit land, die van “onderaf” op de rampzalige demografische ontwikkeling die van de Belgen in snel tempo een minderheid in eigen land aan het maken is. Het Vlaams-nationalisme is in deze tijden een dwaasheid die het Vlaamse volk zich niet langer kan veroorloven.

Waar komt het subversieve regeringsbeleid voor het Belgische leger concreet – in cijfers – op neer? Het leger zal deze legislatuur maar liefst 1,5 miljard euro moeten besparen en jaarlijks ook nog eens 200 miljoen euro minder budget krijgen. Het defensiebudget zal in 2019 nog slechts 0,5% van het BBP bedragen, terwijl de NAVO 2% vooropstelt. Het personeelsbestand van het leger zal worden teruggebracht van 30 000 naar 22 000, wat het absolute minimum is om operationeel te blijven. Daarbovenop moet ook nog een vervanger voor de F-16 worden gevonden. Het is dus niet overdreven om te stellen dat het Belgische leger in zijn voortbestaan wordt bedreigd, met als gevolg dat België voor zijn eigen landsverdediging volledig afhankelijk dreigt te worden van vreemde mogendheden. Mutatis mutandis brengt het Vlaams-nationalisme ons land daarmee weer in dezelfde penibele situatie als het Frans-Belgisch Militair Akkoord (= vazallendom) of het Federaal Statuut van de Fronters (= ongewapende neutraliteit, dus uiteindelijk ook vazallendom). Zo een vazallendom zou onaanvaardbaar moeten zijn vanuit nationalistisch standpunt, ware het niet dat al wat vandaag doorgaat voor nationalistisch in Vlaanderen een dwaze en verloren zaak is.

Ondertussen leidt de dreiging van Islamitische Staat, die over een vijfde colonne in het hart van de Europese grootsteden beschikt, tot paniek en steekvlampolitiek bij het democratische zootje ongeregeld dat Europa regeert. Paracommando’s worden in zeven haasten opgetrommeld om synagogen en ambassades te bewaken. En als er in Parijs wordt geschoten, dan echoot het tot bij minister Turtelboom in Brussel: "Europa heeft eigen special forces nodig" (De Morgen, 12 januari 2015). Alleen: wat zal dat kosten, heertjes en dametjes van de Belgische politieke elite? Jullie, klaplopers, hebben immers gemakkelijk spreken: oproepen tot Europese commando’s, maar zelf niets bijdragen en teren op de bijdragen van anderen. Bij de grote antiterreuroperatie in Verviers moest België ook al een beroep doen op Frankrijk. Hoelang zal het duren vooraleer de “partners” daar genoeg van krijgen? De samenwerking met Nederland komt nu al onder druk te staan volgens Raymond Knops, defensie-expert van het CDA: “Ik durf te zeggen dat België met [zijn] besparingsbeleid echt wel de samenwerking met Nederland onder druk zet. En meer nog: [het] legt een bom onder de internationale samenwerking. Dit maakt van België allesbehalve een solidaire partner” (cf. “Nederland bezorgd over te zuinig Belgisch leger”, Het Laatste Nieuws, 12 februari 2015, p. 4).

Tot slot nog een realistische aanbeveling in het licht van een Europese defensie: zoek de vervanger van de F-16 in Europa en niet in de Verenigde Staten, zoals de C130 zal worden vervangen door een Airbus. Doe ook groepsaankopen in Benelux-verband om de kosten te drukken.

“Belangrijk ook: de keuze voor een vliegtuigmerk en partnerland is niet alleen financieel, ze is ook politiek. Als we de Amerikaanse F-35 kiezen en samenwerken met Nederland zullen onze economische relaties met beide landen verbeteren. Maar het is ook een keuze voor het soort buitenlandbeleid dat je wil. Als je kiest voor een Amerikaans toestel, ga je sneller meedoen aan Amerikaanse operaties. Hetzelfde geldt voor andere landen waar vliegtuigfabrieken staan, zijnde Frankrijk, Zweden en Groot-Brittannië” (cf. “Minder massa, meer soepelheid”, De Morgen, 21 februari 2015, p. 12).

Op de laatste NAVO-top in Wales beloofde premier Charles Michel dat België niet op defensie zou besparen. Dat was september 2014. Nog geen maand later was de regeringsformatie afgerond of de premier had al woord gebroken (cf. “NAVO-chef herinnert premier Michel aan belofte niet te snoeien in Defensie”, Knack, 9 januari 2015). Zo (vlug) gaat dat met dat soort regeerders. De vraag is hoelang het Belgische leger de vernederingen en de onbekwaamheid van de politici nog zal dulden. Zijn toekomst staat op het spel en dat is wat telt. De Europese defensie begint voor ons immers in België en niet in Euroland of Dromenland.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter