Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Friday28 July 2017

Saturday, 02 May 2009 13:20

Onderwijsbetoging in Brussel

Written by 

Op 28 april betoogden enkele duizenden studenten uit heel Europa in Brussel, terwijl de onderwijsministers van de EU even verder in Leuven de tiende verjaardag van de Bologna-verklaring aan het vieren waren. Die verklaring is vooral bekend van het feit dat ze de Angelsaksische Bachelor/Master-structuur heeft ingevoerd in het hoger onderwijs van de EU-lidstaten. De Vlaamse Vereniging voor Studenten (VVS) betoogde onder het motto: “ResPACT. Voor de vermindering van de studiekosten. Respecteer het VN-pact van New York. Op weg naar gratis onderwijs in Europa”.

Bijzonder aan die VVS is dat ze sterk geïnfiltreerd is door Comac, de studentenbeweging van de communistische Partij van de Arbeid (PVDA). En zelfs met zoveel succes dat het de (trotskistische) Actief Linkse Studenten (ALS) nogal de ogen uitsteekt. We pikken hier een citaat uit het ALS-document “Socialisme en linkse eenheid. De meningsverschillen tussen Comac en ALS, naar aanleiding van de anti-NSV betoging”:

 

Programma en methode: theoretische achtergrond van de meningsverschillen

Wij denken dat de verschillen in politieke benadering tussen Comac en ALS hun oorsprong vinden in een verschillend programma en het al dan niet werken met uitbediscussieerde perspectieven en een overgangsbenadering om bredere lagen te bereiken. We denken dat het meer en meer laten wegvallen van de revolutionaire aspecten in het programma van de PVDA hier een belangrijke rol in speelde. Van een stalinistisch programma is de PVDA meer en meer geëvolueerd naar een programma dat “haalbaar” en “realistisch” moest zijn voor bredere lagen, en voor de partijen waar ze blijkbaar in zee mee wil gaan. Dit in tegenstelling tot een methode die het inzicht van brede lagen van de arbeidersklasse probeert aan te scherpen door minimumeisen te verbinden met overgangseisen. Dat wil zeggen: eisen die botsen met de logica van het kapitalisme en de brug maken naar de nood van een socialistische samenleving. 

Deze tactieken en methodes van Comac uiten zich niet enkel op het vlak van de strijd tegen extreemrechts. Om een aanvaardbare partner te kunnen zijn voor VVS (Vlaamse Vereniging voor Studenten) gaan vele Comacleden zich inschakelen in VVS en slikken ze elke kritiek in. Op deze manier krijgen ze misschien (delen van) VVS wat mee in de strijd rond onderwijs, maar dan wel rond zo'n zwak programma dat je er geen enkele student meer warm voor krijgt. Het afzwakken van het programma verhindert de rechtervleugel binnen de studentenbeweging overigens niet om VVS te blijven boycotten. In de plaats van zich op basis van een zeer gematigd platform in de structuren in te passen, denken wij dat het beter is aan de universiteit, hogeschool of op je werk te proberen een krachtsverhouding uit te bouwen door politieke discussie en actie, op basis waarvan men je gewoon niet aan de kant kan schuiven. 

Bron: http://www.socialisme.be/marxisme/2009/maarteenheid.html  

Vrij vertaald komt het er dus op neer dat de VVS een (te) gematigd Comac-programma heeft aangenomen. Tot spijt van wie’t benijdt! En toegegeven, de PVDA is al jarenlang een kleine, maar goed geoliede machine. De laatste jaren heeft ze de harde kantjes echter wat afgevijld en laat ze uitschijnen “geëvolueerd” te zijn tot een neocommunistische partij. Dus neocommies eigenlijk, een beetje zoals neonazi's. Maar goed, had de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) dus een gelijk(w)aardige moederbeweging of –partij als Comac gehad, dan had ze een communistische machtsgreep in de studentenstrijd nooit over zich heen laten gaan.

De oud-NSV’ers bij het N-SA zullen zich nog goed herinneren hoe de NSV de afgelopen jaren actie heeft gevoerd tegen de Bologna-verklaring. Die verklaring beoogt de eenmaking (nivellering) van het hoger onderwijs in heel de Europese Unie, wat natuurlijk niet los te zien is van de eenmaking van de arbeidsmarkt, het arbeidsmarktbeleid en al de rest wat uiteindelijk tot een sociaal-economische regering voor het eurokapitalisme zal moeten leiden. De Bologna-verklaring is dus veel meer dan alleen verengelsing. De verengelsing is veeleer een symptoom, want met of zonder veel Engelsen zal het Engels toch de voertaal van het Europa en de Wereld zonder grenzen zijn.

Het motto en de platformtekst van de betoging (ResPACT) staat vol goede, maar vooral goedgelovige bedoelingen. Waarschijnlijk onder het motto: “wees realistisch, eis het onmogelijke”. ResPACT ademt dan ook een typisch andersglobalistisch evangelie uit: alternatieve financiering van de studiekosten door speciale Europese fondsen, nivellering naar boven van het Europese hoger onderwijs, enz. Toch stelt de platformtekst zich niet de cruciale en fundamentele vraag: moet er een Europees onderwijs- en dus arbeidsmarktbeleid gevoerd worden? Moeten we ons hoger onderwijs opofferen aan de belangen van het eurokapitalisme en zijn commissarissen? De vraag met “ja” beantwoorden is andersglobalisme. De vraag met “nee” beantwoorden – zoals wij doen – is antiglobalisme.
 
De investering in (hoger) onderwijs is van vitaal belang voor een kenniseconomie als de onze. Het Lissabon-proces (niet te verwarren met het Verdrag van Lissabon) wil tegen 2010 van de Europese Unie de meest competitieve kenniseconomie ter wereld maken. De tijdslimiet nadert dus. “Meest competitief” betekent echter ook meest geglobaliseerd, en bijgevolg hoe dan ook ten koste van sociale of andere bescherming. Een maatschappij die nu investeert in onderwijs, en dus in haar toekomst, zal daar voortaan het internationale grootkapitaal de vruchten van zien plukken. De investering in onderwijs gaat teniet als enerzijds eigen studenten na het afstuderen in het buitenland gaan werken en anderzijds buitenlandse studenten hier op onze kosten komen studeren. En dat is nog maar één van de kennis- en welvaartstransfers naar het internationale grootkapitaal.
 
In Leuven is beslist dat tegen 2020 voortaan zeker één student op vijf een studieperiode in het buitenland doorgebracht moet hebben. Minister Vandenbroucke verantwoordt het 20/20-streefdoel als volgt: “Een buitenlandse ervaring is uitstekend voor een open wereldbeeld, kennisoverdracht en een hoge kwaliteitsgarantie door de wederzijdse stimulansen die zo'n uitwisseling meebrengt”. Dat men door het zogeheten Erasmus-programma buitenlandse ervaring opdoet, staat buiten kijf. Maar welk soort ervaring? Willen veel Erasmus-studenten niet gewoon zover mogelijk vanonder moeders rokken weg zijn? Of examens ontvluchten? Dat soort overwegingen speelt dikwijls mee. De achterliggende bedoeling van het hele opzet is echter vooral om het nationale bewustzijn bij de intelligentsia van morgen uit te roeien en hun hersenen eens goed te spoelen met (vals) kosmopolitisch bewustzijn. Natuurlijk geen echt Europees bewustzijn, want de liefde voor het authentieke en niet het artificiële Europa gaat noodzakelijkerwijs via het eigen volk en het eigen vaderland.
 
De traditionele flaminganten en taalnationalisten zwijgen echter in alle talen over deze afbraakpolitiek ten aanzien van ons hoger onderwijs. Is onderwijs dan niet meer die destijds zo duur bevochten persoonsgebonden materie, zoals dat in Belgisch communautair jargon heet? Een exclusieve bevoegdheid van de Vlaamse Gemeenschap? De verengelsing zal ongetwijfeld in de plaats van de verfransing komen, als we in de onderwijskwestie niet verder dan de taal zullen kijken. Enkele jaren geleden kwam de NSV zoals gezegd nog in de kijker met haar campagne tegen de verengelsing van het hoger onderwijs. Een goede start, die helaas echter niet verzilverd kon worden, omdat de campagne niet in een breder perspectief werd geplaatst. Als de nationalistische studenten (ook die van het KVHV) toen een moederbeweging of –partij zoals Comac nu gehad hadden, dan hadden ze vooraan kunnen lopen op de betoging in Brussel. Dan namen ze nu het voortouw in de studentenstrijd, zoals Comac in Vlaanderen of Blocco Studentesco in Italië!
 
Jammer, maar helaas… De (partij)politieke familie van deze studenten zit op een dood spoor. Ze heeft nog minder sociaal inzicht dan dat ze sociaal draagvlak heeft. De maatschappelijke impact van het Vlaams-nationalisme is nog minder dan symptoombestrijding. Wat niet is, kan echter nog altijd komen. Hopelijk. Maar dan alleen door die oude taaleisen, die ook sociale eisen zijn, te laten uitgaan van een breder, nieuw-solidaristisch perspectief. Zo zullen die eisen hun rechtmatige plaats op de barricaden terugkrijgen. Studenten, kies dus voor uw toekomst en tegen de globalisering van ons hoger onderwijs! Ons onderwijs moet hoogstaand en betaalbaar blijven – zoals het geweest is – en opnieuw volledig in Vlaamse handen komen. Studenten, sluit aan bij de nieuw-solidaristen!
 

Frederik Ranson
Coördinator N-SA

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter