Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Thursday23 November 2017

Saturday, 09 July 2011 14:35

Politieke elite plooit zich terug op deelgebieden

Written by 

Voor het N-SA was het “neen” dat werd uitgesproken door de N-VA tegen de voorstellen van formateur Di Rupo geen verrassing. Wat wel een verrassing was, is het feit dat de burgerlijke partijen verrast waren door de afkeuring. Dat bewijst dat velen van hen zich niet realiseren (of zich nog niet willen realiseren) dat het federale niveau steeds meer als doorgeefluik van de Eurosovjet dient en dat die 150 man in de Kamer alleen dienen om de bevelen van Europa in nationale wetgeving om te zetten. In die context moet ook het voorstel van Di Rupo om de Senaat af te schaffen worden geplaatst. De Senaatsvoorzitter van N-VA-signatuur is het daar trouwens dik mee eens.

Dat CD&V niet wil onderhandelen zonder N-VA is niet zozeer omdat ze daar bang zijn voor die drie man van het FDF zoals Beke ons wil voorhouden, maar heeft veeleer te maken met de verscheurdheid van de politieke elite binnen CD&V (waar een deel doorheeft dat politieke mandaten schaars worden in België). Daar beginnen ze te beseffen dat een groot deel van de politieke en economische elite zich reeds heeft teruggetrokken uit het federale bestuursniveau en dat de weinige macht die de eurocraten aan de nationale politieke elite nog toestaan, met name die van de gewestregeringen, maximaal bezet en beschermd moet worden voor de eigen partij. Het is waarschijnlijk daarom dat minister-president Peeters door een groot deel van zijn partij wordt gevolgd in het consolideren van de macht in de deelregio Vlaanderen – en dat men zich zoveel als mogelijk terugtrekt uit het federale België.

We zien hier een tactische terugtocht van de politieke elite naar wat zij ziet als een veilig bastion van macht tegenover de Europese machtsovername van de nationale politiek. We zien hier ook de verdere versplintering van de nationale elites in fracties die niet meer ideologisch zijn, maar in fracties die strijden om de herverdeling van de verkavelde macht die Europa nog overlaat op nationaal vlak. De politieke elite vlucht van het centrum (Brussel) naar de deelstaten als was ze op de vlucht voor een overstroming. De N-VA heeft daarbij reeds meermaals gezegd dat het Belgische niveau haar niet interesseert en dat dat zich mag oplossen in Europa. Daarmee heeft de N-VA alleen maar een juiste analyse gemaakt van de bestaande situatie; ze beseft en erkent daarmee dat alleen de deelgebieden nog politiek belangrijk zijn. Of zij gelooft dat die nog belangrijk zijn.

Voor de N-VA is België irrelevant geworden als onafhankelijke staat en dat heeft de partij goed gezien. België bestaat niet meer: het is opgegaan in de Eurostaat van Verhofstadt (en met hem de politieke en economische elites van dit land). Zij zijn actief zijn in die Eurostaatsstructuren waarvan ze hopen dat ze er voordeel mee kunnen doen op persoonlijk en op zakelijk gebied. Deze verschuiving binnen de elite (die al enkele jaren aan de gang is, maar door de bevolking niet belangrijk werd geacht) is nu zo ver gevorderd dat het de federale bestuursstructuur stilaan overbodig maakt. Dat in de oude burgerlijke partijen nog steeds fracties een achterhoedegevecht voeren om de federale bestuurlijke component in handen te houden en/of te krijgen getuigt dan ook van een niet begrijpen of niet willen inzien van de verander(en)de politieke en maatschappelijke toestand die de elite (zijzelf dus) heeft ondergaan binnen de context van een Europese staatsvorming. Het is een machteloos grijpen naar oude privileges en naar posities die van alle macht zijn ontdaan.

De verdeeldheid binnen de oude partijen is dan ook te wijten aan de inkrimping van bestuursmandaten en aan het vooruitzicht op reële macht. Federale ministers en federale parlementsleden zijn en zullen in de toekomst alleen de uitvoerders zijn van de Europese politiek. En op termijn zullen zij vervangen worden door de Eurobureaucratie zelf. Het is echter een illusie van de partijenfracties en van de politieke elites (en partijen zoals de N-VA) om te denken dat door zich terug te plooien in de deelgebieden de macht geconsolideerd zal worden in hun handen. De regio’s hebben op hun beurt hun regio tot onderdeel van de Eurostaat gemaakt door er dezelfde verdragen mee af te sluiten als het oude en opgeloste België. En dus is vluchten voor de stroom van de Eurosovjet naar de hoger gelegen grond van de deelgebieden op termijn nutteloos voor het behoud van de onafhankelijkheid. Omdat die onafhankelijkheid door de deelgebieden is afgestaan aan Europa, net zoals dat het geval is met de oude staat België.

De nationalistische partij Vlaams Belang heeft De Wever gefeliciteerd met zijn standvastigheid in de regeringsvorming, maar zij verliest voor het gemak één ding uit het oog: De Wever heeft als ultraliberaal en als internationalist allang afstand gedaan van België. Maar juichen moet men daarom niet doen. De Wever en zijn liberale internationalisten zijn Euronationalisten en geen Vlaams-nationalisten. Want wat de N-VA nooit expliciet zegt, maar wat inherent is aan de Euro-aanhankelijkheid van die partij is het volgende: zij wil een zelfstandige regio binnen Europa zijn. En ik weet, bij velen leeft de illusie dat een dergelijk project binnen Europa legitiem en mogelijk, ja zelfs wenselijk is. Maar als je de annexatie van de Griekse staat door de Eurostaat voor je ogen ziet gebeuren, dan moet het toch duidelijk zijn dat er niet zoiets als onafhankelijke regio’s binnen de Europese Unie bestaat? Integendeel, het is zoals Barroso en anderen openlijk zeggen een echte staat die de Europese elite voor ogen heeft. Zij pleiten er zelfs voor dat men vanaf nu over de Eurostaat spreekt en niet meer over de Europese Unie. Dus of men als nationalist de N-VA moet feliciteren met haar zogezegde standvastige houding is maar de vraag. Tenzij men de oude Belgische dictatuur vervangen wil zien door de Europese.

En ja, ook binnen het Vlaams Belang zijn er mensen die met de nieuwe superstaat Europa sympathiseren. En de rancune tegen de Belgische staat is bij sommigen (terecht) zo groot dat zij dat wel zien zitten. Maar vergeet daarbij niet: de minderhedenverdragen, de antidiscriminatiewetten enz. die door de Europese staat aan ons zijn opgelegd zullen alleen maar met meer geweld worden toegepast. Vreemde elites zullen ons dwingen met de kracht van een grootmacht die te vergelijken zal zijn met die van de Napoleontische bezetting. Wij zullen de Walen en de Brusselaars financieel via Europese steun verder mogen onderhouden, maar politieke macht en zeggenschap van het Vlaamse volk zullen totaal ontbreken in deze constructie. En als morgen Brussel na Griekenland wordt geannexeerd door de Eurostaat, dan zullen wij niet meer kunnen eisen dat onze taal en onze overgebleven mensen worden beschermd. Dan zal Vlaanderen niet meer de burgemeesters aanduiden in de Rand, want dan zal die Rand eigendom van groot Europa zijn.

Dat is wat euro-regionalisme betekent in de praktijk – en dat is juist wat een partij als de N-VA voorstaat en waar zij naar streeft. En dan stel ik mij de vraag: Wat is er daaraan dat wij zouden moeten toejuichen, laat staan waarom wij de N-VA voor deze doelstellingen zouden feliciteren? Is er dan niemand bij het Vlaams Belang die in staat is om even verder te kijken dan de neus lang is? Het zou nochtans verstandiger zijn om daar werk van te maken, voordat de N-VA jullie met huid en haar opvreet en in plaats van te applaudisseren met de eigen onbekwaamheid.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter