Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Friday24 November 2017

Friday, 09 January 2009 16:17

Dutroux kost dagelijks 100 euro aan de gemeenschap!

Written by 

Wat zegt het N-SA over justitie en criminaliteitsbestrijding?  

Naar aanleiding van een zoveelste ernstige faling van de Belgische justitie in de voorbije week, waarbij reeds 15 zware criminelen uit de gevangenis werden vrijgelaten en er mogelijks nog een honderdtal (100 !!) volgen, hebben wij werk gemaakt van een aantal N-SA voorstellen inzake justitie.

Een nieuwe structuur

N-SA is voorstander van een verregaande vernieuwing van het rechtsapparaat met een nieuwe structuur. Op het laagste niveau : Rechtbank (voorheen “Vredegerecht” genoemd, maar voor alle geschillen van niet-economische aard) en Corporaties (voor alle geschillen inzake arbeidsrecht, handelsrecht…) Politierechtbanken dienen te verdwijnen door opslorping in de Rechtbanken, waar politierechters kunnen zetelen voor geschillen of zaken van die aard. Het N-SA pleit voor de (her)invoering van de Krijgsraad met een militaire rechter op niveau van de Rechtbank, uiteraard voor geschillen waarin militairen of leden van andere ordediensten (bijvoorbeeld politie) betrokken zijn.

 

 

Daarnaast kunnen nog andere gespecialiseerde rechters uitspraak doen over specifieke geschillen op het niveau van de Rechtbank. Deze Rechtbanken, die in principe de eerste-lijn-rechtspraak verzorgen voor alle niet-economische kwesties, nemen de taken over van de voormalige Vredegerechten, Politierechtbanken en Rechtbanken van Eerste Aanleg. Hun mogelijkheden en bevoegdheden worden uiteraard uitgebreid om juridische achterstand te vermijden of weg te werken.

Op middenniveau: Arbeidshof, Gerechtshoven (voormalige Hoven van Beroep) en Hof van Assisen. Op het hoogste niveau, voor cassatierecht, moet een Hoge Raad komen naar Nederlands voorbeeld. Daarnaast is conform het subsidiariteitsbeginsel ook regionale decentralisatie noodzakelijk, met inachtneming van efficiëntie en kostenbeheersing. Inzake arbeidsrecht moeten wat het N-SA betreft de op te richten corporaties een juridische poot bezitten die de werking van de arbeidsrechtbanken overneemt voor hun specifieke activiteiten. Zij worden op dit vlak “gesuperviseerd” door een Arbeidshof die zaken in beroep kan behandelen. Ook de bevoegdheden van de handelsrechtbanken (Rechtbanken van Koophandel) moeten overgenomen worden door de juridische vleugel van de respectievelijke Corporaties. 

Afschaffing van muilkorfwetten en vrijlating/vrijspraak voor politieke gevangen

N-SA is fel gekant tegen elke wetgeving die de meningsuiting van nationalisten en solidaristen (in zo breed mogelijke zin) inperkt. Zij dienen dan ook afgeschaft te worden, en de slachtoffers ervan vrijgelaten of vrijgesproken te worden. Zowel over de huidige liberale verrotte maatschappij als over historische zaken moet alles kunnen geschreven en gezegd worden. De bestaande antiracismewetgeving, antidiscriminatiewetgeving, mensenrechtenverklaringen… zijn ideologisch niet “neutraal” - in tegenstelling tot wat men maar al te graag laat uitschijnen - maar moeten integendeel dienen om de bestaande liberale consensus te ondersteunen en oppositie hiertegen monddood te maken. Dergelijke wetgeving is gebaseerd op een liberaal foutief mensbeeld en miskent volledig de rechten van volkeren, culturen, stamverbanden en families.  

Daarentegen menen wij dat er snel wetgevend werk moet gemaakt worden van de inperking van de rechten en mogelijkheden op het inroepen van verjaring of procedurefouten. Dit soort praktijken, waar bepaalde advocatenkantoren zich in specialiseren, leiden tot ernstige ondermijning van rechtvaardigheid en rechtspraak in het algemeen. Als gevolg hiervan werden recent 15 zware criminelen vrijgelaten en volgen er mogelijks nog ongeveer 100 vrijlatingen.  

Actie tegen de verrotte toestand

'Links' kan het niet laten te pleiten voor “humanisering” van justitie waarbij vooral extra rechten voor veroordeelden en gevangenen voorop gesteld worden. Gevangenen worden ter linkerzijde aanzien als een vorm van nieuw proletariaat, net als homo’s, vreemdelingen… die steeds weer zouden gediscrimineerd worden. Onzin natuurlijk! Het is deze links-liberale knuffelpolitiek die er, samen met veronachtzaming en verwaarlozing van justitie door de liberale politieke klasse, voor heeft gezorgd dat justitie zich in een crisistoestand bevindt. Een gevangene kost de gemeenschap dagelijks 100 euro, terwijl kleine straffen tot 6 maanden hechtenis niet eens meer uitgevoerd worden. Bedolven onder bergen papierwerk, geldtekort en allerhande regeltjes en privileges ten voordele van veroordeelden, wordt het justitiepersoneel het leven zuur gemaakt, wat leidt tot een hoge stakingsgraad.

'Rechts' daarentegen vindt het nodig telkens weer te pleiten voor harde aanpak, meer blauw op straat, langere gevangenisstraffen, meer mogelijkheden voor ordediensten… zonder te raken aan de wortels van de toenemende delinquentie. Beide visies zitten wat ons, het N-SA, betreft op een doodlopend spoor. Vandaag de dag zit slechts een procent (1 % !!!) van de gedetineerden zijn straf volledig uit. De rest krijgt via allerlei voorrechten en wettelijke voorzieningen de mogelijkheid om zijn straftijd in te korten. Bovendien wordt het verblijf in detentiecentra voortdurend versoepeld ten voordele van de crimineel en ten nadele van het personeel en de gemeenschap. Wat N-SA betreft moeten zowel de Wet-Lejeune (over vervoegde invrijheidsstelling) als de Wet Dupont (Basiswet voor Gevangeniswezen en Rechtspositie van Gedetineerden) zondermeer afgeschaft worden. Deze laatste wet schenkt aan alle gedetineerden zonder onderscheid een hele reeks rechten, zonder dat er wordt rekening gehouden met de aard van de gepleegde feiten, het gedrag van de gedetineerden en de bereidheid om de slachtoffers te vergoeden. Het gaat onder meer om het recht op dragen van eigen kledij, sport, vorming, arbeid, ruim bezoekrecht, ongestoord bezoek, ruim contact met de buitenwereld enz. Gevangenen krijgen zelfs het vaste recht om vorming te genieten en arbeid te verrichten buiten de gevangenis, tenzij de directeur motiveert waarom dit niet kan. Op deze wijze wordt gevangenisstraf ingeperkt tot een loutere inperking van bewegingsvrijheid en verwordt een gevangenis meer en meer tot een streng internaat met ruime mogelijkheden van komen en gaan.

De Wet Dupont is een schoolvoorbeeld van hoe nieuw-links de gedetineerden als nieuw proletariaat beschouwt, zoals gezegd, in hetzelfde rijtje als vreemdelingen, holebi's etc. Om maar een voorbeeld te geven, in het recente verleden kregen gedetineerden een vergoeding van 15 EUR omdat er een staking van gevangenispersoneel was! Slachtoffers zijn enerzijds het justitiepersoneel, dat het steeds moeilijker krijgt in de uitvoering van hun job, en anderzijds de gemeenschap in haar geheel, die hoge kosten moet dragen voor een lakse en inefficiënte justitie.

Nieuwe instellingen en nieuwe strafvormen

Dat sommige bestaande gevangenissen moeten vervangen worden door nieuwe instellingen kan niet ontkend worden. Sommige gebouwen dateren nog van halverwege de 19de eeuw! Maar uitbreiding van het aantal cellen als dusdanig is minder aan de orde dan wat sommige politieke krachten doen uitschijnen. Vooreerst dienen criminele vreemdelingen onmiddellijk het land uitgezet te worden en hun straffen in eigen land te ondergaan. Gelet op het hoge aantal vreemdelingen in onze gevangenissen zou dit heel wat plaats vrij maken. Psychisch gestoorde gevangenen horen dan weer thuis in gesloten psychiatrische instellingen. Tot slot, personen die bijzonder zware feiten plegen (we gaan hier niet in details) en waarvan de bewijslast onomstotelijk vast ligt, moeten de doodstraf krijgen, die binnen een redelijk aanvaardbare periode ook wordt uitgevoerd. Alternatieve straffen zoals dwangarbeid (al dan niet binnen gevangenismuren) en publieke vernedering moeten tevens kunnen, wat ook de decentralisatie bevordert. Tenslotte horen in gevangenissen in de eerste plaats die criminelen thuis, die een fysiek gevaar vormen voor anderen door moord(poging), aanranding, (gewapende) bedreiging… Witteboord-criminelen bijvoorbeeld, dienen dan ook op zodanige wijze gestraft te worden dat zij in de eerste plaats geraakt worden in hun bezittingen en in hun burgerlijke en politieke rechten. 

N-SA vertrekt niet vanuit een christelijk (of ander godsdienstig) axioma dat menselijk leven per definitie heilig stelt. Evenmin voelen wij ons gebonden door allerlei mensenrechten verklaringen die het foutieve liberale mensbeeld ondersteunen en de rechten van volkeren, stamverbanden, families, gezinnen… volledig miskennen. Een mens wordt geboren binnen een gemeenschap (ouders, familie, volksgemeenschap) en komt nooit als individu vanuit het niets op de wereld terecht. Indien personen, eens zij de volwassenheid bereikt hebben, daden van die aard stellen dat zij de volksgemeenschap (of leden ervan) ernstige schade toebrengen, moet de mogelijkheid bestaan dat de gemeenschap deze personen definitief uit haar rangen verwijdert, zo nodig via de toepassing van de doodstraf.

Door de strenge voorwaarden inzake onomstotelijke bewijslast moet vermeden worden dat onschuldigen terechtgesteld worden. Ook niet alle zware misdadigers verdienen automatisch executie. Tussen een pedofiele kindermoordenaar enerzijds en de dader van een passionele moord anderzijds ligt nog altijd een wereld van verschil. Het argument tegen de doodstraf als zou dit een te lichte en goedkope straf voor de dader zijn, snijdt geen hout. Het is eerder een teken van sadistische ingesteldheid om de misdadiger zo maximaal mogelijk te willen pijnigen en is bijgevolg ook compleet verwerpelijk. Anderzijds kan het niet de bedoeling zijn dat de volksgemeenschap tot het einde der dagen blijft opdraaien voor de kosten om bijvoorbeeld een pedofiele kindermoordenaar in z’n cel in leven te houden, met nog een ontsnappingsrisico erbovenop (cfr. Dutroux). 

Geen privatiseringen

Aangezien het de gemeenschap is die oordeelt via het justitieapparaat over het gedrag van personen, moet het ook de gemeenschap zijn die waakt over de uitvoering en naleving van dit oordeel. Daarom dienen penitentiaire instellingen overheidsinstellingen te zijn, met ambtenaren als personeel. Van privatiseren kan geen sprake zijn. Private bedrijven hebben winstvorming op het oog, niet het uitoefenen van gemeenschapsdienst. Met de regelmaat van de klok duiken in de pers pleidooien op om gevangenissen te privatiseren, meestal vanuit liberale hoek. Daarbij wordt gebruikt gemaakt van de fouten en tekortkomingen in het huidige liberaal-progressieve justitiebeleid, om privatiseringen als reddingsboei voor te stellen, en wordt alweer naar Amerika of Engeland gekeken als “voorbeeld”. In een dergelijk recent pleidooi vanwege de liberaal-extremist Herman De Croo, stelde hij over het toepassen van enkelbanden bij veroordeelden in het VK nog: “Het systeem is veel vriendelijker voor de veroordeelde dan in een cel te moeten zitten. Hij blijft in zijn vertrouwde omgeving, hij (of zij) kan voor de kinderen zorgen, of verliest zijn werk niet.” Hoe ontroerend allemaal, een liberaal die plots een sociale en bijna solidaristische ingeving krijgt. En ten voordele van veroordeelde criminelen dan nog wel… Wat N-SA betreft kan van privatiseringen binnen justitie op geen enkel moment voor geen enkele taak sprake zijn!   

Gemeenschapsopbouw: de echte preventie

Rechtspraak en strafuitvoering kunnen niet losgekoppeld worden van de gemeenschap waarin ze plaatsvindt. Om crimineel gedrag te verminderen, moet een lange termijnvisie als basis dienen. Als solidaristen pleiten we voor creatie en/of herstel van de natuurlijke banden tussen personen, lokale gemeenschappen, bedrijfsgemeenschappen… die personen verankeren in structuren waar ze onmogelijk kunnen gaan buitentreden in volledige anonimiteit en waar geen sociale controle meer heerst. Deze gemeenschapsbanden en gezagsstructuren geven een persoon zekerheden en een houvast, want in tegenstelling tot wat liberaaldenkenden met hun vals principe van “vrijheid” ook beweren, kan de overgrote meerderheid van de bevolking niet zonder dergelijke structuren. Door de verhoogde noodzakelijke sociale controle wordt crimineel gedrag automatisch reeds verminderd. Uiteraard zal dit nooit voldoende zijn, maar in het herstel of de opbouw van structuren die personen verankeren (gezins- en familiebanden, schoolgezag, buurtcontacten,…) ligt de basis van criminaliteitspreventie. Hierbij moet ook gewezen worden op de hypocrisie vanwege conservatief-liberalen die een ultraliberale economie met hoge flexibiliteit en weinig zekerheden voor de werknemer willen koppelen aan een conservatieve gezinspolitiek. Laat het duidelijk zijn, economische flexibiliteit is tegengesteld aan gezinsvriendelijke politiek! Wanneer ouders omwille van hun professionele activiteiten onvoldoende tijd doorbrengen met hun kinderen, komen spijbelgedrag, doelloos rondhangen en op termijn ook crimineel gedrag om de hoek kijken.

Geen Amerikaanse justitie!

Het Amerikaanse justitiesysteem is absoluut geen voorbeeld, wel integendeel! Het kan niet de bedoeling zijn om ter dood veroordeelden voor jaren in een “death row” op te bergen in afwachting van executie. Bovendien worden in de VSA doodstraffen toegekend op basis van betwistbare en onduidelijke bewijzen van schuld, waardoor de zekerheid dat onschuldigen geen doodstraf kunnen krijgen komt te vervallen. We spreken dan nog niet over de invloeden die machtige Amerikaanse bedrijven en bedrijfsgroepen hebben op justitie om de strafmaten te beïnvloeden in functie van de goedkope arbeid die door gevangenen wordt verricht. Of de Amerikaanse amusementsindustrie die gretig inpikt op het systeem om er winstgevende spectaculaire tv-programmareeksen of documentaires over te maken, computer- en videospelletjes te fabriceren… De Amerikaanse justitie is een volbloed afspiegeling van de Amerikaanse maatschappij en dus voor Europa volledig verwerpelijk. Een maatschappij waar je slechts iets betekent volgens wat je bezit, waar materialistische consumptie en productie tot hoogste goed verheven is, kan niet anders dan uitmonden in een systeem van absoluut wantrouwen en veralgemeend geweld, waarbij, bij wijze van spreke, de ene helft van de bevolking zal dienen om de andere helft op te sluiten en te bewaken. Als we naar de evolutie in het aantal Amerikaanse gevangenen kijken, zijn ze daar alvast goed naar op weg…   

Misdaadeconomie, inherent onderdeel van het wilde kapitalisme

De netto omzet van de drie Italiaanse maffia's- de Camorra in Campanië, de 'Ndrangheta in Calabrië en de Cosa Nostra in Sicilië- bedraagt rond de 150 miljard EUR per jaar! En dat is alleen al uit directe activiteiten. Als men er alle andere aspecten bijneemt komt het jaarlijks zelfs aan zo'n 515 miljard. De cijfers worden min of meer bevestigd in een rapport van de Italiaanse ondernemersorganisatie Confesercenti. Volgens het rapport is de maffia een "grote holding" waarvan de omzet 130 miljard euro bedraagt en de winst 70 miljard euro benadert. De omzet wordt gegenereerd via wapenhandel, drugssmokkel, afpersing, woekerleningen, illegale gokactiviteiten en prostitutie. In totaal gaat het om 6% van het Italiaanse BNP, nota bene een G-8 lidstaat! Op dagbasis incasseert de maffia zo'n 250 miljoen EUR, het gros daarvan wordt geïnvesteerd in immobiliën en de overname van bedrijven, en vloeit dus onmiddellijk rechtstreeks terug in de reguliere economie. De aangehaalde cijfers zijn dan nog maar enkel voor de Italiaanse georganiseerde misdaad. Tel daar nog de omzet bij van de Oost-Europese, Israëlische en Noord-Amerikaanse maffia, de Triades en de Zuid-Amerikaanse drugskartels, om te beseffen dat de kapitalistische wereldeconomie in belangrijke mate mee bepaald wordt door de georganiseerde misdaad. Hier moet ook de directe reden gezocht worden waarom de strijd tegen misdaad, de Amerikaanse “drugswar”,… binnen het bestaande politieke en institutionele bestel niet lukt en ook niet kan lukken. 

De heersende politieke kaste is afhankelijk van de economische machten en kan bijgevolg geen doortastende criminaliteitsbestrijding doorvoeren zonder dat dit verregaande repercussies heeft op vlak van de reguliere economie, tewerkstelling, uitgelokte stakingen, schuldopbouw… Het is geen toeval dat enkel het Italië van de periode 1922-1943 de maffia zware slagen kon toebrengen. Enkel politieke krachten die een nieuwe maatschappelijke ordening voorstaan en daarbij het liberaal-kapitalisme hard aanpakken, kunnen georganiseerde misdaad en haar greep op economische activiteiten bestrijden.

Daarom verwerpt het N-SA het simplistische gebod “meer blauw op straat” als zou dit de misdaad doen dalen. Hoogstens kan het de burger tijdelijk een veiliger gevoel geven, maar het is en blijft een pleister op een houten been. Criminaliteitsbestrijding begint dan ook enerzijds bij een solidaristische maatschappijopbouw en anderzijds bij een harde antikapitalistische economische politiek. Dit wordt bevestigd vanuit de politie en ordediensten zelf, die duidelijk stellen dat het de politieke broodheren zijn (als marionetten van het grootkapitaal) die efficiënte criminaliteitsbestrijding tegenhouden. De politie dient dan enkel nog voor het ambeteren van de gewone man inzake kleine vergrijpen.

(Op de foto: de Oostenrijkse gevangenis in Leoben, een typisch product van de links-liberale tijd: alle verwijzing naar "gevangenis" is weg (het heet "justiz zentrum") en kent geen duidelijke tralies, hekken, poorten... maar wel veel glas als teken van "openheid".)

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter