Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Saturday23 September 2017

Monday, 06 April 2009 14:55

Onze ideeën komen wel opvallend veel over, maar we blijven sceptisch! (incl. nog een artikel DS, 04/04/09)

Written by 

Slaan we de ene pagina open, krijgen we te lezen dat het Vlaams Belang met ons akkoord gaat wat Opel betreft, slaan we de volgende open, krijgen we Van Rossem! 

We hebben toch heel goed opgelet met het publiek, maar de man was er echt niet bij op het Fête de l'Identité in Sint-Pieters-Leeuw enkele weken geleden. Maar de man kan onze ideeën ook gelezen hebben in de tekst van de voorstelling van ons manifest natuurlijk.

Let vooral op de gedachtegang in het onderlijnde van onderstaand artikel. En verder best opvallend hoe Van Rossem exact dezelfde woorden gebruikt als coördinator Frederik Ranson in twee eerdere lezingen (Mefo-wissels, Ponzi-schema, enz.)

Dus Van Rossem een nieuw-solidarist? Natuurlijk niet, we moeten dus goed opletten voor deze man, aangezien hij de (halve) waarheid zegt, maar daarom niet per se hetzelfde wil als wij. Als figuren als Noels en Bouckaert straks zijn onze ideeën beginnen over te nemen, zal het Vlaams Belang de minste van onze zorgen worden, hoewel dat nu eigenlijk al zo is.

Hoe het ook moge zijn, onze ideeën komen over, zoveel is zeker!

***

'Noem mij gerust een clown'
zaterdag 04 april 2009

Auteur: Lieven Sioen


De oplossing van de crisis volgens Jean-Pierre Van Rossem

HUMBEEK

Kan Jean-Pierre Van Rossem het land redden? De gevallen beursgoeroe pent ijverig aan een boek met oplossingen voor de crisis, met enkele ideeën die zelfs Geert Noels het overwegen waard vindt. De irrationele hebzucht is hem in elk geval bekend. 'Als je miljonairs genoeg rendement voorspiegelt, stellen ze geen vragen meer. Toen niet, nu niet.'

Karel Verhoeven

Even lichten zijn ogen op, wanneer hij de motor van de fotograaf in het oog krijgt en herinneringen ophaalt aan zijn verbeurd verklaarde sportauto's. De man die met miljarden speelde en volgens de rechtbank alleen maar deed alsof hij het belegde, die drie keer getrouwd was, twee vliegtuigen bezat, zeven kastelen, één jacht, het bed deelde met 1.000 vrouwen, vijf jaar cel kreeg voor oplichterij, 20 maanden in de gevangenis zat en tussendoor verkozen werd in het parlement, maakt een vermoeide indruk. Door het vele werk, zegt hij.

De voorbije jaren was Van Rossem van het toneel verdwenen. Hij trok zich terug in een postmoderne villa in Humbeek, hij haalde alleen nog de roddelpers. Maar nu het crisis is, kan hij niet langer zwijgen. In Phara ontvouwde hij een ogenschijnlijk waanzinnig plan om de crisis op te lossen. En hij kondigt een politieke comeback aan van de lijst Rossem. Zoekt de nar nog een laatste keer de spotlights, of heeft econometrist Van Rossem toch wat zinnigs te zeggen? Geert Noels zette Van Rossems crisisplan alvast op zijn blog met de aanbeveling: 'Zeker het overwegen waard'. Dan worden ook wij nieuwsgierig.

Jean-Pierre Van Rossem: 'Mijn vader zei altijd dat Hitler de oplossing van de crisis had. Terwijl heel Europa in een diepe depressie zat, legde Hitler autostrades aan en zette hij alle Duitsers aan het werk. Ik kon niet geloven dat een krankzinnige idioot als Hitler ertoe in staat was, maar als klein manneke had ik geen repliek op mijn vader. Sindsdien is de vraag me blijven intrigeren hoe Duitsland als enige Europese land de Grote Depressie te boven kon komen. In 1933 telde Duitsland 6.300.000 werklozen, in 1938 nog maar 425.000. Ik heb geleerd dat dit te danken was aan een heel bijzonder man, Hjalmar Schacht, die tijdens de Weimarrepubliek al zeven jaar aan het hoofd van de Reichsbank had gestaan en door Hitler tot zijn minister van Economische Zaken werd benoemd. Op dat moment, in 1933, zat er nog 125 miljoen Duitse Mark in kassa. Niets dus. Toch slaagde Schacht erin om voor 7 miljard openbare werken te financieren en 12 miljard bewapening te financieren.'

De nazi's stalen gewoon het geld van de joden.


'Geen negentien miljard mark. Trouwens, Schacht lag al snel in conflict met Hitler en is als een van de weinigen op het proces van Neurenberg vrijgesproken. Het klopt dat zijn methode alleen maar mogelijk was in een autoritair systeem, maar het was wel geniaal. Hij financierde openbare werken en herbewapening met wisselbrieven die de bedrijven pas vijf jaar later konden incasseren.'

'Schacht bewees dat je massaal geld in openbare werken kunt investeren en zo tewerkstelling creëren, zonder dat de rente stijgt. Vergelijk dat met het plan-Obama. Obama wil voor 700 miljard dollar openbare werken financieren. Ik heb berekend dat hij daarmee 7 miljoen arbeidsplaatsen kan creëren. Maar de stijgende interesten zullen van die 7 miljoen plaatsen weer zes miljoen tenietdoen. Het nettoresultaat van het plan-Obama is dus slechts 1 miljoen werklozen minder.'

Waarom zouden de interesten stijgen?


'Als de staat massaal geld leent, wordt het geld duurder. Dan wordt het ook voor bedrijven weer moeilijker om aan krediet te raken, te investeren en werkgelegenheid te creëren. Vandaar dat de centrale banken de interesten verlagen om de crisis te bestrijden. Hoe goedkoper het geld, hoe meer investeringen, hoe meer werkgelegenheid. Probleem is dat de interest nu al quasi nul is, zonder effect op de crisis. Schacht betaalde de aannemers niet met geleend geld, maar met wisselbrieven. De interest bleef stabiel, de werkloosheid daalde, de koopkracht verhoogde, de economie trok aan en na vijf jaar konden de aannemers hun wisselbrieven met een mooi interest weer in marken omzetten. Schacht bewees dat er een oplossing is voor structurele crises.'

Wat heeft de huidige crisis gemeen met die van 1929?


'Het zijn allebei structurele crisissen als gevolg van overproductie. Zo zijn er drie geweest. De Grote Depressie van 1929, die geduurd heeft tot de oorlogsjaren. De petroleumcrisis van 1973 tot 1984. En deze depressie die zal duren tot 2020 of later. Ze ontstaan door een onverwachte, exogene schok, die een massa koopkracht doet verloren gaan. Deze keer kwam de schok van de rommelkredieten van de banken.'

'De banken hebben irrationele risico's genomen. Dat alles was maar mogelijk omdat de controle weg was. De bewonderde Amerikaanse mirakelman Alan Greenspan liet het bankwezen de vrije loop. Maar de hoofdoorzaak zijn de gigantische bonussen die de bankiers opstrijken. Hoe meer winst, hoe groter de bonus, en dus zijn bankiers onverantwoorde risico's gaan nemen. En de beleggers stapten in het systeem mee omdat hen extreme winsten werden beloofd.'

In dat klimaat kon de investeerder Bernard Madoff zijn klanten, waaronder heel wat banken en institutionele beleggers, voor vijftig miljard dollar oplichten.


'Madoff paste het fameuze Ponzi-systeem toe; je betaalt aan klant A een winst uit met het geld dat klant B heeft belegd. Zolang nieuwe klanten in het systeem blijven stappen, kun je blijven winsten uitkeren. Tot het systeem in elkaar klapt. Het feit dat Madoff op die manier vijftig miljard bijeen kon krijgen, bewijst nog maar eens dat de controle op de banken heel slecht was.'

Madoff deed eigenlijk net hetzelfde al u indertijd deed met Moneytron.


'Twee dagen voor mijn proces zijn twee heren mij en mijn familie komen bedreigen. Als ik zweeg, zou ik er met een lichte straf van af komen. Daarom heb ik mijn ondervragers gemanipuleerd en liet ik uitschijnen dat we inderdaad een Ponzi-piramide hadden opgezet. Maar mijn systeem was genialer dan dat. Genialer, maar hoe dan ook pervers. Grote investeerders kregen van mij vervalste duplicaten van aandelen, die ze als onderpand voor bankkredieten gebruikten. Eens de financiering rond en de lening terugbetaald, zouden na vijf jaar de duplicaten vernietigd worden. Ik kocht die valse aandelen in Chili aan vijf procent van hun waarde en verkocht ze voor de dubbele prijs aan mijn klanten. Die aandelen kocht ik dan weer met het geld van de beleggers. Met mijn honderd procent winst kon ik mijn beleggers gemakkelijk vijftig of zelfs 75 procent geven. Was het een Ponzipyramide geweest, dan kon er nooit dubbel zoveel zijn uitbetaald als er in kas kwam.' (Volgens het vonnis had Jean-Pierre Van Rossem wel degelijk een klassiek Ponzi-systeem opgezet, red.)

Ponzi of geen Ponzi, het was oplichterij.


'Mijn systeem was immoreel. Ik zorgde dat de banken krediet gaven in ruil voor een onderpand dat niets waard was. Maar mijn meeste klanten hebben geen geld verloren. Integendeel. Alleen de laatste beleggers zijn hun geld kwijt. De meeste beleggers wisten echter heel goed vanwaar de winst kwam. Je moet niet naïef zijn: het zijn geen paters in de financiële sector. Er wordt gesjoemeld tot en met.'

U hebt in de periode 1986-1989 de dollartekens in de ogen van uw klanten gezien. Was dat dezelfde hebzucht die tot de huidige speculatiegolf heeft geleid?

'Absoluut. Miljonairs hebben nooit genoeg. Geld scheppen is hun natuur. Ik bood op een bepaald ogenblik 50 procent winst in drie maanden en nog kwam men vragen om meer. En het ging lang niet alleen om West-Vlaamse ondernemers. Toen ik eenmaal in de Formule I-wereld binnen was, kwam men uit de hele wereld met koffers vol geld naar me toe. Als je miljonairs genoeg rendement voorspiegelt, stellen ze geen vragen meer. Mijn klanten geloofden me blindelings, zoals de beleggers ook nu weer blind geloofden in totaal ondoorzichtige bankproducten.'

Was hebzucht ook uw drijfveer?

'Ik zal u vertellen hoe alles begonnen is. Ik had een repetitorenkantoor in Gent waar rijke fils à papa's met een hekel aan wiskunde zich kwamen voorbereiden op de examens. Ik was toen al aan het werken aan mijn econometrisch model om de beurskoersen te voorspellen. Ik wilde dat wel eens uittesten en vroeg aan mijn studenten om elk 100.000 frank mee te brengen. Maar mijn model stond nog in zijn kinderschoenen en eigenlijk heb ik hun geld gewoon op buikgevoel belegd. Er stonden in Nederland verkiezingen voor de deur. Tegen alle verwachtingen in ging ik ervan uit dat links zou winnen. Ik speculeerde via puts op een beursdaling, links won effectief de verkiezingen, de aandelen zakten en wij maakten een ongelooflijke winst.'

Het had evengoed omgekeerd kunnen verlopen.


'Nee, want ik had een reserve achter de hand om mijn studenten in elk geval te kunnen uitbetalen. Maar meteen na die eerste beurswinst kwamen de vaders van die rijke studenten met hun valiezen vol geld naar mijn kantoor en vroegen om de oefening nog eens over te doen. Ik ben toen mensen beginnen aanwerven om versneld mijn econometrisch model uit te werken, want ik wilde absoluut aantonen dat de beurs te kloppen was. Dat was mijn drijfveer, niet hebzucht.'

Waarom bent u dan in dat immoreel systeem meegegaan?

'Omdat je op den duur zelf verloedert. Het Moneytron-systeem was nog niet klaar. Maar onze klanten bleven maar vragen om alsmaar hogere superwinsten. Toen heb ik dat systeem met die valse aandelen opgezet. Het is ongelooflijk dat ik dit risico heb durven nemen, want vroeg of laat moest het mislopen. Zoals het ook met de rommelkredieten moest mislopen. Je kunt geen ongedekte hypotheken blijven geven in de overtuiging dat de waarde van de huizen voldoende zal stijgen om het krediet ooit terug te betalen.'

Waarom geloofden mensen u zo graag?


'Omdat mensen zich altijd laten verleiden door de belofte van uitzonderlijke winsten. En omdat ik een goed econometrist ben. Ik heb in 1977 een tiendelige reeks in Knack gehad 'De kop en de staart van de crisis', waarin ik voorspelde dat we regelrecht afstevenden op meer dan 600.000 werklozen en een inflatie van meer dan tien procent. Mijn voorspellingen zijn uitgekomen.'

U gaat voortaan wel als grote oplichter door het leven.


'Ik heb me nooit gestoord aan wat de mensen van me denken en over me vertellen. Het is niet omdat mijn Moneytron-avontuur is foutgelopen, dat ik een slechte economist ben. Met dit boek wil ik dat bewijzen. We gaan regelrecht naar 1,2 miljoen werklozen als we niets doen. Maar er zijn oplossingen voor de crisis. Het is essentieel dat de mensen dat beseffen. We moeten absoluut van dat defaitisme af.'

Vooruit dan maar, wat is uw crisisplan?


'We moeten eerst en vooral van die rommelkredieten af. Dat kan alleen op Europees niveau. Eenmaal dat is gebeurd, moeten we de economie weer op gang trekken, zonder dat de interest stijgt. Schact heeft bewezen dat dit mogelijk is. Twee remedies zijn daarbij absoluut uit den boze. We mogen nooit meer subsidies geven aan noodlijdende bedrijven. Deze crisis is immers het gevolg van overproductie. Overproductie kun je alleen kwijtraken op de wereldmarkt. Winnaar op de wereldmarkt is echter het productiefste bedrijf, want het heeft de laagste kosten per eenheid van output.'

'Subsidies financieren kapitaalintensieve investeringen, waarbij arbeiders worden afgedankt, om nog meer te produceren. De overproductie neemt nog toe, terwijl door het massaal ontslag nog meer koopkracht wegvloeit, waardoor de overproductie nog meer stijgt. Een vicieuze cirkel, dus.'

'Ook uit den boze is de steun aan grootschalige bedrijven. Het zou een immense fout zijn van Obama om nog een dollar te pompen in GM. Zo'n bedrijf moet je failliet laten gaan. Tijdens de petroleumcrisis was Engeland het enige land dat geen geld pompte in de grote bedrijven. De overheidsschuld daalde en de crisis was er sneller voorbij.'

Wat moet er dan wel gebeuren?


'Investeren in arbeidsintensieve openbare werken. Niet nog meer beton, maar zinvolle openbare werken. Er staan in België en Nederland anderhalf miljoen woningen die energie verspillen omdat ze slecht geïsoleerd zijn. Laat ons daarmee beginnen. De werkloosheid daalt, er komt weer geld in omloop en de consumptie trekt aan.'

'Die openbare werken moet men wel financieren zonder de interesten te verhogen. Maar dat kan je oplossen. De Belgen hebben 144 miljard op spaardeposito's staan en 70 miljard op termijndeposito's. Blokkeer vijf jaar lang tien procent van dat spaargeld en investeer het in Openbare Werken. Laat een kabinet van experts tien procent van dat geld beheren en investeren in grote werken.'

Dat komt neer op een tijdelijke onteigening van spaargeld. Dat zal populair zijn.

'Wie zal er een boterham minder eten omdat hij vijf jaar niet aan tien procent van zijn spaargeld kan? Het geld blijft van hem, de interesten worden doorbetaald. Maar gedurende vijf jaar is het de overheid die het geld investeert. De overheid moet niet lenen, de interesten stijgen niet, de jobcreatie is maximaal.'

Wij hebben altijd geleerd dat de bank ons spaargeld met veel zorg aan investeerders leent.

'Natuurlijk. Het wordt alleen niet goed geïnvesteerd door de banken. Banken geven kredieten om de productiviteit te verhogen, waardoor zowel de overproductie als het leger werklozen verder toeneemt. Net dat nefaste mechanisme moeten we doorbreken. De overheid kan uw spaargeld voor interessanter projecten gebruiken dan de banken. Ik ben ervan overtuigd dat er rationeel een oplossing is voor de crisis. Maar ik maak me geen illusies. Natuurlijk zal de regering geen oplossing zoeken. Zo gaan we onvermijdelijk naar 1,2 miljoen werklozen.'

Jeukt het weer bij u om terug in de politiek te stappen?


'Het gaat niet om mij. Maar ik zou wel graag tegen 2011 een aantal goede, jonge macro-economen bijeenbrengen op een lijst die Rossem heet en hen dankzij mijn naambekendheid in het parlement brengen. Ik ben ervan overtuigd dat als ik campagne zou voeren, we weer de kiesdrempel halen.'

Wat overtuigt u daarvan?


'De wanhoop van de mensen. We zitten in dezelfde situatie als in 1989. Ik zou toen nooit op mezelf hebben gestemd. Ik ben geen politicus. Ik kan geen leiding geven. Mijn partij was een zootje. Het feit dat ik toch zoveel stemmen haalde, toonde alleen maar hoe wanhopig de mensen waren. Ze wisten niet meer voor wie te stemmen.'

In het gat van misnoegde kiezers dat Rossem toen vulde, zijn ondertussen Vlaams Belang en Lijst Dedecker gesprongen.


'Er zit maar één intelligente man in Lijst Dedecker, de Gentse professor Boudewijn Bouckaert, maar zijn ultraliberale standpunten maken me bang. Ik mag er niet aan denken dat men gevangenissen gaat privatiseren. Dedecker zelf heb ik nog op geen enkel origineel idee betrapt. Vroeger dacht ik dat hij links was, omdat hij dat zelf verkondigde. Maar hij is een hypocriet. En een oen. Het zou toch rampspoedig zijn als de socialisten minder stemmen zouden halen dan een dommekloot als Dedecker.'

Wat is er socialistisch aan uw ideeën?


'Dat ik bekommerd ben dat onze economie niet met 18 procent krimpt en er geen 1,2 miljoen werklozen bijkomen, terwijl we dat kunnen vermijden. Dat is toch sociale bewogenheid.'

Het kan u toch niet verbazen dat niemand u nog ernstig neemt, gezien uw verleden van oplichter.

'Ik schrijf een boek waarin ik toon dat er oplossingen zijn voor de crisis. Het staat u vrij om dat de analyse van een clown te vinden.'

Dat moet u toch raken.


'Neen. Het laat me koud wat mensen van me denken of zeggen. Ik schrijf dat boek voor mezelf. Dat is nog altijd de oude strijd van het kleine jongetje die het in de discussie aan tafel niet kon halen van zijn vader, omdat hij nog niet de argumenten had. Al mijn verstand zegt nu dat ik gelijk heb. Maar ik heb nog voldoende realiteitszin om te beseffen dat toch niemand mijn ideeën zal aanvaarden.'

U vecht nog altijd een strijd met uw vader uit?


'We zien elkaar al veertig jaar niet meer. Mijn vader was een intelligent man, die niet de kans had gekregen om te studeren. Hij was doodbraaf en aartsconservatief. Een geboren pater. Ik vergeet nooit dat ik van hem moest meedoen aan de Koloniale Wedstrijd, een landelijke scholierencompetitie over de kennis van Belgisch Congo. Elke avond moest ik dat met mijn vader voorbereiden. Ik won de wedstrijd, ik werd ontvangen door de koning en kreeg een boek cadeau. Mijn ouders waren ongelooflijk fier. Pas achteraf leerde ik wat Belgisch Congo werkelijk was en voelde ik me enorm misbruikt. Dat heeft ongelooflijke revanchegevoelens losgeweekt. Door mijn vader was ik op mijn tiende al een communist. Maar ik kon het in discussies nooit van hem winnen, omdat ik geen argumenten had. Die heb ik nu wel.'

Hoe verdient u uw geld nu?

'Ik schrijf thesissen voor studenten, 4 à 5 per jaar. En om de paar jaar doe ik ook nog een doctoraat. Men laat me geen andere mogelijkheid om iets te verdienen. Solliciteren kan ik vergeten, want een intellectueel die in de gevangenis heeft gezeten, is nergens nog welkom. Bovendien wil de fiscus nog drie miljard frank van mij. Welke zin heeft het dan nog om opnieuw iets op te bouwen? Ik bezit niets meer.'

Aan uw huis te oordelen, zit u allerminst aan de grond.


'Ik huur dit huis alleen maar. Verder trek ik mijn plan.'

U hebt een bewogen leven achter de rug. Van huis weggelopen, succesvolle studies, een heroïneverslaving, het Moneytron-avontuur, een veroordeling en een gevangenisstraf. Enkele jaren rijk en beroemd, nu arm en geminacht. Hebt u ergens spijt van?

'Ik heb van één zaak spijt. Toen ik 31 jaar was, kreeg ik een voorstel om professor in de informatica te worden. Ik heb daarna nog een tweede voorstel gekregen om docent te worden aan de Erasmus-universiteit. Ik heb dat niet aanvaard, omdat ik niet met gezag om kan gaan. Ik zag me niet in een academische omgeving functioneren. Daarom heb ik mijn repetitorenkantoor opgericht. Dat was een vergissing. Ik heb een ongelofelijk boeiend leven gehad, dat ik als prof nooit zou meemaken. Ik heb weelde zonder weerga gekend. Maar mijn carrière lag aan de universiteit, niet in het verrijken van al rijke smeerlappen.'

Is de anarchist een kleinburger geworden?


'Als we ouder worden, worden we allemaal kleinburgers. Weliswaar is het pas op mijn 55ste gebeurd, maar ik ben nu toch volwassen geworden. Ik ben me verantwoordelijk beginnen te voelen voor mijn kinderen. Ik vind het erg dat ze nooit iets van mij zullen erven. Ik heb niet eens een eigen huis. Ik ben stom geweest dat ik in dat Moneytron-avontuur gerold ben, al was het dan geniaal. Ik had het geld niet nodig, met mijn repetitorenkantoor verdiende ik meer dan genoeg. En toen ik met miljarden speelde, kreeg ik het geld niet op en had ik eigenlijk geen leven. Had ik fatsoenlijk gewerkt, dan had ik mijn kinderen toch iets kunnen nalaten.'

 

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter