Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Tuesday21 November 2017

Tuesday, 08 September 2009 01:22

Verslag van de vijfde Nationale Antioorlogsdag

Written by 

 

 

Zaterdag in alle vroegte vertrok een delegatie van het N-SA naar Essen, om van daaruit met de autonome nationalisten uit de streek de trein te nemen naar Dortmund, waar de nu reeds vijfde Nationale Antioorlogsdag zou plaatsvinden. De avond voordien hadden de plaatselijke antifa’s reeds rellen veroorzaakt in onder meer Essen en Dortmund, waarbij de wagen van een Duitse kameraad, Dietrich Surmann, in brand gestoken werd. De heenreis en de antioorlogsdag zelf verliepen vrij rustig, mede door de massale politieaanwezigheid. Aan de antioorlogsdag was een juridische procedureslag voorafgegaan, zodanig dat maar op de valreep (vrijdagavond) toelating werd verkregen voor een zogeheten “stationaire betoging”.

Met haar antioorlogsdag heeft de beweging van autonome nationalisten nog eens bewezen dat ze een van de meeste hoopgevende tekenen van onze tijd is. Ze toont dat twee generaties volksheropvoeding en twee bezettingen niet volstaan om het “Eeuwige Duitsland” van Moeller van den Bruck kapot te krijgen. Nu is het aan de Duitse en Europese jeugd om te bewijzen dat ze de Sozialstaat niet tot een sociaal kerkhof zal laten verworden en de Heimatschutz tot een Amerikaans-zionistische oorlogsmachine. De westerse democratieën voeren immers oorlog. Ook Duitsland, hoewel het daarmee tegen zijn naoorlogse grondwet ingaat. Het geld moet rollen en het bloed moet vloeien... Maar als nationalisten durven zeggen dat het bloed zuiver moet blijven, roepen de democraten: “racisme”. Als nationalisten zeggen dat Duitse banen naar werkloze Duitsers moeten gaan, roepen de democraten: “discriminatie”. Over Israël, voorhuid van die westerse beschaving, zwijgen ze schijnheilig. Of in het slechtste geval zeggen ze: zionisme is (ook) nationalisme. Het nationalisme gaat echter, anders dan het zionisme, uit van het wederkerigheidsbeginsel in de volkenrechtelijke betrekkingen. Dat wil zeggen dat het de nationale soevereiniteit inzake binnenlandse aangelegenheden respecteert. Het zionisme is het “nationalisme” van een uitverkoren volk dat boven het volkenrecht meent te staan en het alleen voor zijn eigen profijt wil gebruiken en misbruiken. Voor alle nationalisten is antizionisme dus een plicht, een daad van zelfverdediging tegen zionistische inmenging en overheersing. Volks nationalisme voert geen oorlog. Het is het burgerlijke, democratische nationalisme, het Verfassungspatriottismus van Habermas en heel het politiek-correcte Duitsland dat oorlog voert en zal blijven voeren. Niet voor natie of volk, maar voor de belangen van een volksvreemde burgerij. Oorlogen worden altijd gevoerd voor oorlogswoekeraars. Ons leger is al lang niet meer van ons, zoals ook ons land al lang niet meer van ons is en door immigratie straks ook het volk niet meer van ons dreigt te zijn. Tegen de naar wereldheerschappij en wereldoorlogen strevende ideologieën (religieus messianisme, financieel kapitalisme, zionisme) moeten we ons volk de waarden en de middelen teruggeven om een tegenmacht te kunnen vormen. Die nieuwe impuls kan alleen maar komen van de jeugd, van het beste deel van de jeugd. Dat deel dat nu nog een muur van onverschilligheid en onwetendheid moet trotseren, maar dat weet dat de waarheid en de gerechtigheid op een dag zullen overwinnen. De jeugd moet het nationalisme aan het volk teruggeven, want het nationalisme moet de zaak van het ganse volk zijn en niet die van de “nationalisten” alleen.

Dat alles was de teneur van de toespraken. We parafraseren nu enkele markante uitspraken. “De regering-Merkel geeft meer geld uit aan Amerikaans-zionistische oorlogen dan aan onderwijs en zorg in eigen land”. “De feiten tonen aan dat de westerse democratieën en niet de geïsoleerde ‘schurkenstaten’ oorlog voeren. Welke de aard van die regimes zij, behoort tot hun nationale soevereiniteit en die moet worden verdedigd tegen imperialisme en oorlogsstokerij”. “Er zijn onder de Amerikaanse bezetting van Irak al meer doden gevallen dan gedurende heel het regime van Saddam Hoessein”. “Terwijl de Duitse bondskanselier Merkel zich in Polen verontschuldigde voor het ‘onnoemelijke leed’ dat Duitsland veroorzaakt had, moest de Russische eerste minister Poetin – nota bene: een buitenlands staatshoofd – haar erop wijzen dat dat leed wel veroorzaakt was door het Verdrag van Versailles”. “De Russen hebben na de Duitse hereniging hun bezettingstroepen teruggetrokken, de Amerikanen niet”. “De discriminatie van de nationale meerderheden door hun eigen regeringen moet stoppen”. De sprekers kwamen respectievelijk uit Duitsland, Tsjechië, Bulgarije, Nederland en Rusland. Tijdens de toespraak van de Tsjechische kameraden werd gevraagd of iemand van de Vlamingen kon “frei sprechen” en na een muzikaal intermezzo was het dan zover voor de dappere vrijwilliger. Ten slotte was er nog een opmerkelijke toespraak van een Palestijn uit de Gaza-strook. Zijn boodschap werd voorgelezen door verzamelingsleider Christian Worch, want Gaza is een gevangenis waar men niet zomaar binnen of buiten komt. Dit is ons bijgebleven van de Palestijnse kameraad: “Door het gebruik van onder meer wapens met verarmd uranium (die heel wat genetische misvormingen veroorzaken) wil Israël het Palestijnse volk tot in zijn dna kapotmaken”. Worch sprak daarna in zijn slotwoord nog zijn trots en dank uit aan al degenen die de autonome beweging maken tot wat ze is: een groeiende, jonge en dynamische beweging. Ook wist hij te vertellen dat de tegenbetogingen een flop waren geworden, omdat er geen sprake was van de 10 000 aangekondigde betogers. Er daagden alles samen slechts zo’n 3500 tegenbetogers op. In de binnenstad waren er rellen met tegenbetogers geweest, waarbij onder meer een plaatselijk kopstuk van de Groenen, Mario Krüger, door de eigen antifa’s verwond werd. “Geweldbereidheid” vanwege de autonome nationalisten was ironisch genoeg net de reden waarom het stadsbestuur de Nationale Antioorlogsdag niet wou toelaten, maar het Grondwettelijke Hof oordeelde daar dus anders over. Misschien kan het stadsbestuur volgend jaar maar beter twee keer nadenken over het toelaten van tegenbetogingen? Als afsluiter was er ’s avonds voor de minder sportieve tegenbetogers nog een concertje van de speciaal overgevlogen kosmopolitische miljardair Bob Geldof. Zo konden die volgevreten onnozelaars het aangename aan het nutteloze koppelen, de oorlog en de crisis in de wereld even vergeten en natuurlijk hun Pyrrusoverwinning op het zwarte gevaar vieren.

Na het slotwoord van Worch mochten we in groepen van een 200-tal personen de terugreis aanvatten. Alles verliep rustig tot in het hoofdstation van Dortmund, waar de antifa’s opnieuw verzamelen hadden geblazen. Door de keuze van onze Duitse gastheren voor een IC-trein in plaats van een IR-trein splitsten we ons af van de rest van de groep en zo belandden we met een kleine groep, merendeels Vlamingen, op een perron waar even later ook een allegaartje tegenbetogers toekwam. Hun “Nie wieder Deutschland” werd beantwoord met een kort en krachtig “Nie wieder Israël”. Dat is B.R. Duitsland, land waar zelfhaat geen “haatspraak” is. Het bleek een bont allegaartje van onder meer Sankt-Pauli-hooligans te zijn. Het vervolg van de treinreis verliep moeizamer. Er was immers uit voorzorg maar één gsm in de groep (want op 1 mei waren nog 400 gsm’s door de politie in beslag genomen) en het was deels aan de politie, deels aan onze Duitse gastheren te wijten dat we na veel vijven en zessen op een trein naar een willekeurige bestemming buiten de stad belandden. We zouden echter hoe dan ook wéér via het hoofdstation Dortmund naar Essen moeten sporen. Pas in Essen zouden de Duitse kameraden – die we ondertussen wel hadden kunnen bereiken – zich hergroeperen. Maar eerst moesten we nog van Kamen, waar we ondertussen afgestapt waren, naar Dortmund zien te geraken en ditmaal zonder politiekordon. Onze Duitse kameraden hadden er daarom niets beter op gevonden dan een brandblusapparaat mee te zeulen. Het is wel even nuttig gebleken in Kamen, want de eerste roepers zwegen vlug toen ze het ding zagen. We rekenden aanvankelijk nog op de ervaring en terreinkennis van onze Duitse kameraden, maar begonnen in te zien dat ze de situatie – hetzij overmand, hetzij overmoedig van de stress – hoe langer hoe minder de baas konden blijven. Uiteindelijk konden we hen overhalen om een taxibus van Kamen naar Essen te nemen.

Afgezien van die terugreis is alles goed verlopen. We kunnen dus tevreden terugblikken. De vijfde Nationale Antioorlogsdag is ondanks alle juridisch steekspel toch een succes geworden. De schattingen van het aantal deelnemers lopen uiteen van 700 tot 1400. Niet slecht voor een radicale betoging die het stadsbestuur met drogredenen en vertragingsmanoeuvres liever niet had willen toelaten. Het waren stuk voor stuk jonge tot zeer jonge betogers, van verschillende achtergronden, allemaal verenigd door het Duitse bevrijdingsnationalisme en het nationale socialisme. De toespraken waren inhoudelijk sterk en heel wat voorbijgangers namen vanachter het politiekordon de tijd om te blijven luisteren. Kortom, met de organisatoren kunnen we besluiten dat deze antioorlogsdag een vaste waarde op de nationale agenda is geworden. Tot volgend jaar, Dortmund!

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter