Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Displaying items by tag: belgie

Saturday16 December 2017

Protéger son pays d'une invasion n'est pas du racisme ni de la xénophobie mais du patriotisme.

Freddy Delvaux, PS-gemeenteraadslid, Sambreville.

De Franstalige socialisten worden er niet graag aan herinnerd, maar ook zij hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog gecollaboreerd met de Duitse bezetter. Het gaat dan nog niet eens om de families Onkelinx of (zelfs) Happart, die weliswaar gecollaboreerd hebben, maar niet uit een socialistische overtuiging. (De Onkelinxen en de Happarts deden dat overigens niet aan de Waalse, maar aan de Vlaamse kant gezien hun Limburgse wortels.)

Bekend is natuurlijk vooral de collaboratie van Hendrik (“Henri”) De Man (1885-1953), boegbeeld van de rechtervleugel van de toenmalige Belgische Werkliedenpartij (BWP). De Man was echter geen Waal, maar een Antwerpenaar. Neen, voor de meest Duits- en Europeesgezinde socialistische collaborateurs uit Wallonië moest men zijn bij de AGRA (“Amis du Grand Reich allemand”, in 1942 omgedoopt tot “Mouvement socialiste wallon”), zowat de tegenhanger van het katholieke Rex. Minder bekend is ook dat heel wat Belgische trotskisten zodanig ontgoocheld vanuit de Spaanse Burgeroorlog (1936-‘39) teruggekeerd waren dat ze later maar wat graag aan het Oostfront tegen Vadertje Stalin gingen vechten.

Als PS-voorzitter Elio Di Rupo vandaag dus zegt dat er geen plaats is voor “racisten” in zijn partij, dan is dat minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Er is het natuurlijk het oorlogsverleden van zijn partij om te beginnen, maar met een senator als Edmond Picard (1836-1924) had de BWP voordien al een van de grootste “racisten” van het land en van zijn tijd in haar rangen (alsook de eerste zelfverklaarde nationaalsocialist van België). Er rest de (Franstalige) socialisten dus niets anders dan te doen wat alle weldenkenden doen wanneer ze met een ongemakkelijke waarheid geconfronteerd worden: verzwijgen wat niet kan worden verdraaid of vervalst.

Vandaag wordt België opnieuw geconfronteerd met een invasie en een bezetter, alleen lijken de rollen omgekeerd (niet dat de socialisten het collaboreren verleerd hebben, integendeel!). Enerzijds is er de fysieke bezetter in de persoon van de immigrant (asielzoeker, vluchteling enz.) die komt en zich hier nestelt. Anderzijds is er de politieke bezetter in de gedaante van (alweer) Duitsland. De PS, die dit land decennialang op alle niveaus (inclusief Europees) meebestuurd heeft, is dus in alle opzichten een collaborateurspartij. Het maakt daarbij niet uit of de bevelen vanuit Duitsland racistisch dan wel “antiracistisch” zijn, het blijven immers bevelen vanuit Duitsland en de collaborateurs de slaafse uitvoerders ervan. Net zomin veranderen de aard van de bezetter en die van de bezetting iets aan het feit van de bezetting zelf. En net zomin verandert de aard van de invaller en de wijze waarop hij binnenvalt iets aan het feit van de inval.

Aldus stelt zich ook de vraag tot wie de PS-voorzitter zijn boodschap eigenlijk richt of, beter, zou moeten richten. Zijn de zogenaamde racisten van vandaag immers niet de landsverdedigers en verzetslui van gisteren? En zijn de zogenaamde antiracisten niet de nieuwe landverraders en collaborateurs? Let op: zogenaamd, want er bestaat geen mens of hij heeft wel een raciale en etnische aanhorigheid (zelfs de halfbloed). Er bestaat immers niet zoiets als een rasloze mens, zoals er ook niet zoiets als een geslachtsloze mens bestaat of een wortelloze boom. En dus kan het antiracisme niets anders zijn dan een omgekeerd racisme: gericht tegen het bestaan van mensenrassen op zich (en diversiteit in het algemeen) en/of gericht op de belangenbehartiging van de reeds genoemde fysieke bezetters. Niet alleen racisme is voor of tegen iemand gericht, ook het antiracisme is dat!

Sommigen zullen nu denken: hoe durft u die vreedzame vluchtelingen te vergelijken met een militaire agressor? Of in dezelfde denktrant: hoe durft u wetten van een militaire bezetter te vergelijken met die van een supranationale bureaucratie, die “we” zelf democratisch gecreëerd hebben? Het antwoord op die laatste vraag valt helaas buiten het bestek van dit korte artikel. Men moet zich ook afvragen of degene die zich die vraag stelt niet reeds al te ver heen is om ooit weer bij zijn positieven te komen. Laten we echter kort besluiten met de woorden van Walter Ulbricht (1893-1973), de “eerste onder de gelijken” van de DDR: “Es soll demokratisch aussehen, aber wir müssen alles in der Hand haben”. Er zijn manieren genoeg om een democratische façade op te trekken ...

Het antwoord op de eerste vraag is gelukkig eenvoudiger: een oorlog behoeft geen oorlogsverklaring en zelfs geen leger om een oorlog te zijn. Een burgeroorlog is immers evengoed een oorlog als een klassieke oorlog en dikwijls zelfs erger en wreder dan een klassieke, juist omdat er geen – of niet alleen – (reguliere) legers in meevechten. Dat de vluchtelingen die nu ongecontroleerd binnenstromen ongewapend zijn, is overigens geen reden tot geruststelling. Bewapening is immers maar een kwestie van tijd. Georganiseerd waren ze al vóór ze hierheen kwamen, en wel om hier te kunnen komen.

Beleven we nu wat tussen 1939 en 1940 de “Schemeroorlog” werd genoemd?

Published in In de Media

 

- 13 oktober 2013 - Johan Leman-

Normaal had ik hier op de Foyer-site niet over Wilfried Martens gesproken. Ik had dit gereserveerd voor een kort bericht met een tweetal foto’s op mijn facebook tijdlijn. Daarenboven voel ik me niet geroepen om ‘de’ politieke figuur Martens door te lichten. Nu ik echter merk dat Mark Eyskens in een interview in De Morgen d.d. 12 oktober, Martens’ inzicht (1989) in het feit dat de multiculturele samenleving een werkelijkheid was geworden waarmee we in België/Vlaanderen zouden moeten leren omgaan, heel uitdrukkelijk aanhaalt als een van zijn epoche-makende politieke daden, denk ik dat ik ook vanuit Foyer iets over Martens mag schrijven. Eyskens verwijst immers naar de jaren 89-93. Ik beperk me dus tot Martens en het multiculturalisme.

Zelf ben ik “actief in de migratie” (zoals dat heet) vanaf 1974. Als ik historisch eerlijk wil zijn, dan heb ik tussen 1974 en 1989 een constructieve interesse voor de migratie gezien achtereenvolgens bij Vic Anciaux, Rika Steyaert en Hugo Weckx. Vic Anciaux heeft koning Boudewijn in 1978 naar de Foyer gebracht. Ik denk dat dit het eerste bezoek van Boudewijn aan een migrantenorganisatie geweest is. Na hem was de nu al enige tijd overleden Rika Steyaert als minister in de Vlaamse regering reëel met het thema begaan, en nog later zag men eenzelfde interesse bij Hugo Weckx. Dit waren de jaren 80. (Ook Daniel Coens toonde interesse, vanuit onderwijs.)

Twee zaken vallen hierbij op. Die mensen waren Brusselaars (op Coens na) en ze hadden de welzijnssector in hun bevoegdheidspakket. De grote stap die met Wilfried Martens gezet werd, is dat een politicus met nationale dimensie en los van het pakket welzijnszorg, een Premier, het zogenaamde integratiebeleid als nationaal thema in zijn programma opnam. Dat koning Boudewijn al enige tijd eveneens een grote belangstelling had voor de thematiek, heeft er dan toe geleid dat dit vorm kreeg in de aanstelling van een Koninklijk Commissaris voor het migrantenbeleid. Ik vermoed dat het feit dat Boudewijn toen toch wel veel belangstelling had voor het werk van Foyer en dat ik toen eind jaren ’80 directeur was van Foyer, meegespeeld heeft in het feit dat minister van staat Paula D’hondt, de Koninklijk Commissaris, me in 1989 per se als haar kabinetschef wou.

In die vier jaren, tussen 1989 en 1993, heb ik Wilfried Martens zich inzake de multiculturele samenleving vooral in drie onderwerpen zien vastbijten: 1. de versoepeling van de nationaliteitsverwerving en het aanvaarden van het principe van de dubbele nationaliteit, 2. de gelijkberechtiging van de Islam (alhoewel Dehaene hierin enkele jaren later wat pragmatischer was), en – jawel: 3. het integratieconcept (dat, terwijl ik er de gebreken voluit van onderken, van een ontzettend grote politieke betekenis is geweest, omdat het toeliet er een parlementaire consensus rond te creëren, het Vlaams Blok uitgezonderd). Wat sommige academici altijd (en tot op vandaag) ontgaan is, is dat een politiek mobiliserend concept van een andere orde is dan een concept waarmee je in een IT peer reviewed journal je weg moet maken…

Wanneer het over die periode 1989-93 gaat (die men om fair te zijn met de ogen uit die tijd moet beoordelen), mag men niet vergeten dat de terugkeerpremie nog steeds van toepassing was, dat het Vlaams Blok succesvol recruteerde aan de hand van folders met vliegende tapijten, en dat de meeste Belgen nog altijd dachten dat de migranten vroeg of laat naar huis zouden terug keren. Het is de historische betekenis van Wilfried Martens geweest, in die materie, en hier volg ik dus Mark Eyskens, dat Wilfried Martens een nieuwe weg is gaan bewandelen, een weg die nadien onomkeerbaar is geworden, die de weg is van de multiculturalisering van onze samenleving als iets dat structureel inherent zal worden aan wat het België van de toekomst zou worden. (Ik kan het niet nalaten om daar overigens terloops even aan terug te denken als ik vandaag het Belgische nationale voetbalelftal zich voor Brazilië zie plaatsen,…).

Met de ogen van vandaag gezien, is dit inzicht heel eenvoudig. Maar toen, in 1989, moest je het verhaal politiek wel vertaald krijgen, in een tijd overigens dat het Vlaams Blok van 1989 af zeer goed begon te scoren (en politici dus eerder angstig wegkropen of ervoor pleitten om concessies te doen aan het Vlaams Blok om zodoende zijn opgang af te remmen). En Martens is daarin geslaagd. Dehaene en anderen hebben het nadien verder gezet.

Martens is aan zijn multicultureel ideeëngoed overigens veel consequenter trouw gebleven dan andere politici die ook ooit de Foyer bij zijn werk verdedigd hadden of die in de jaren 80 ook ooit voor een constructief multiculturalisme gepleit hadden. Toen de biculturele en meertalige onderwijsprojecten van de Foyer door de huidige onderwijsminister afgeschaft werden, stond hij tot mijn verbazing mee met de ouders van de leerlingen van Sint-Jan Berchmans en van andere scholen op de laan voor het kabinet onderwijs opgesteld bij een protest-actie toen de ouders hun ongenoegen aan de onderwijsminister te kennen wilden geven. Geloof me, Martens won daar politiek niets bij, maar hij zei me bij die gelegenheid dat hij de stopzetting van de multiculturele projecten een regelrechte schande en een ongelooflijke blijk van kortzichtigheid en provincialisme vond en er daarom aan hield dit door zijn aanwezigheid aan te tonen. Daarom was ik blij dat de organisatoren voor mijn emeritaat in mei dit jaar Wilfried Martens als spreker uitgenodigd hadden. Dit was terecht.

Bron: Foyer

Published in In de Media
Wednesday, 14 November 2012 08:22

Wat te denken van Groot-Nederland?

 

België, net als alle andere EU- en EFTA-lidstaten in meer of mindere mate, bestaat de facto niet meer. De nationale economische en politieke elites zijn de afgelopen decennia naar het supranationale niveau overgegaan, waardoor zij boven de nationale twisten zijn te komen staan.

Dit is een gevolg van de globalisering, het supranationale kapitaal heeft de nationale economie uitverkocht en de politieke bevoegdheden overgedragen aan instellingen zoals de Europese Unie. Zij voelen zich dus al niet meer gehorig aan de Belgische staatsstructuur. De overgebleven elite vecht ondertussen om de restanten van onze soevereiniteit (federale en regionale overheden, administratieve posities in multinationals, toeleveringsbedrijven).

Wanneer men dit feit beseft, dan begrijpt men ook waarom wij van een post-Belgische context spreken. De Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd is een achterhoedegevecht geworden, omdat de aanhangers nog steeds denken dat er een Belgische macht te breken valt. De belgicistische strijd is ondertussen eveneens een achterhoedegevecht, omdat zij op hun beurt denken dat er nog steeds een Belgische macht te verdedigen valt. België is als schaduw van haar voormalige zelf een vehikel voor het supranationale kapitaal, net als het bedrieglijke concept van een "onafhankelijk Vlaanderen binnen de Europese Unie". Immers, hoe komt het anders dat de meest verstokte Belgische en Vlaamse patriotten voor dezelfde internationale context zijn? Waar ligt het verschil?

Wij zijn Vlaamse nationalisten, hetgeen betekent dat wij onze nationale economische en politieke soevereiniteit willen waarborgen om het in dienst van ons volk te stellen. Daarvoor moeten wij zowel de Vlaams-nationalistische als de belgicistische paradigma's overstijgen. Daarom stellen wij ook dat ons separatisme bij de Europese Unie begint. Als alternatief schuiven wij het concept van een tegenunie naar voren. De Noordwest-Europese regio's zijn economisch en politiek compatibel en zouden dus een eigen unie kunnen vormen die een tegenwicht kan bieden voor de supranationale context. Een dergelijke context is, naast een externe hefboom, ook intern beheersbaar voor de deelstaten, die nu een verwaarloosbaar gewicht hebben binnen de Europese Unie. Er wordt wel eens het argument gegeven dat een onafhankelijk Vlaanderen 15 tot 16 zetels zou krijgen in het Europees Parlement... dat is dan nog steeds op een totaal van 754 zetels! Maar binnen een Noordwest-Europese Unie zou zij ongeveer 25% van de macht hebben.

België kan gerust verdampen binnen een dergelijke unie, daar mag het volk over beslissen. Maar eigenlijk doet dit niet meer ter zake. Het aantal deelstaten binnen een tegenunie is van ondergeschikt belang aan de missie van deze unie. Wat wel belangrijk is: er is geen reden om deelstaten af te stoten. Hier verschillen wij van Groot-Nederlandse romantici, die Wallonië domweg cadeau willen doen aan Frankrijk (zelfs al is hier geen historisch precedent voor, overigens). Zulke mensen moeten zich eens vragen stellen bij de gewilligheid van een natiestaat als Frankrijk om mee te gaan in dergelijk rattachisme. Zulke mensen moeten ook beseffen dat de Nederlandse natiestaat Vlaanderen wel zal willen, maar niet binnen een federale context. Zulke mensen moeten ook beseffen dat "België" afkomstig is van het Latijns voor "Zuid-Nederland", als zij toch de romantische toer op willen blijven gaan.

De door ons vooropgestelde tegenunie is bedoeld om soeverein te staan tegenover de supranationale context, zeker in het geval van een implosie van de Europese Unie en/of een crash van de Euro (niet ondenkbaar). Maar het moet ook weerstand bieden tegenover de (nog bestaande) economische en politieke elites in Frankrijk en Duitsland. Daarom is het belangrijk Wallonië binnen een dergelijke unie te houden. Dat zij onder een corrupt PS-dictaat gebukt gaat doet er overigens niet toe, alsof de onze zoveel beter is op dit moment.

Wie ondanks alle bovenbeschreven overwegingen alsnog vindt dat Vlaanderen onafhankelijk moet worden binnen of buiten de Europese Unie, die heeft de bewijslast bij hem liggen. Wij horen zo iemand graag uitleggen wat de Europese Unie zo wenselijk maakt boven een Noordwest-Europese Unie. En als men de grenzen van Vlaanderen wil sluiten, dan zou men de schaalvoordelen zonder de Europese Unie als vehikel moeten kunnen verantwoorden. Opnieuw, wij horen het graag.

Natuurlijk moet een tegenunie ook een eenheidsproject voorstellen om de economische en politieke hefboom te garanderen. Voor een Noordwest-Europese Unie kan een ambitieus en prestigieus economisch integratieproject worden opgestart, de rivierdelta wordt op dit moment bijvoorbeeld verdeeld door het anarchokapitalisme van de Europese Unie, om van de ontstolen zeewateren nog maar te zwijgen. Een gemiste kans voor grootheid.

Om een politieke eenheid te bekomen kan deze Unie desnoods een Delta Unie, Heel-Nederland, Bourgondisch Kreis of zelfs Zeventien Provinciën genoemd worden. Er kan gedebatteerd worden over de politieke sociale en culturele integratie, maar dit zou tenminste ons eigen Noordwest-Europees project zijn. Dit terwijl de Europese Unie ontworpen is als transatlantisch integratieproject. Daarom ook is de idee van een gaullistisch Europa ("De Derde Macht") een doodgeboren kind voor de multipolaire wereld van morgen. En dat geldt zowel economisch, politiek als cultureel, iets wat niet terug te draaien valt.

Hoe het ook zij, de nood aan een economische en politieke tegenunie om onze veel te kleine en veel te verdeelde regio's mee te verdedigen tegen supranationale invloeden, daar bestaat geen alternatief voor.

 

 

 


 

Nota

Om verwarring te voorkomen:

  • Groot-Nederland is de unie tussen Nederland en Vlaanderen, veelal een romantische notie en vaak nog eens inclusief Frans-Vlaanderen. Het is een idee waar Vlaamse onafhankelijkheid aan vooraf dient te komen en waar geen plaats voor Wallonië of Luxemburg wordt weggelegd.
  • Heel-Nederland is een unie gebaseerd op de huidige Benelux. Het einde van België is hier geen vereiste bij, maar zou dit ook niet in de weg moeten liggen.
  • Sommige Groot-Nederlandse romantici vinden het begrip "Groot" te beperkend klinken en gebruiken ten onrechte "Heel-Nederland". Wallonië beschouwen zij niet als Nederlands, omwille van de doorgedreven verfransing en/of vanuit een historisch revisionisme.
Published in Q&A

 

Spanje staat klaar om als klein visje #3 door de grote boze oceaan verzwolgen te worden. Spooksteden in het midden van nergens, een recentelijk gesloten luchthaven Madrid-Zuid (op 200km van Madrid), een bankrun van €100 miljard op drie maanden (wat niet handig is wanneer je vooral aandoenlijke zombiebankjes hebt)... Enfin, we weten het ondertussen wel. Double-dip recession, want wee het gebeente van wie het woord depressie durft te gebruiken.

Maar Spanje is voor velen dan ook grotendeels een paellabestemming.  De Spanjaard is mañana en moet je niet mee laten draaien in het Germaansch calvinisme van de Noord-Europeanen... Behalve natuurlijk de Catalaan, de Vlaming van het Zuiden, de dierenrechtenactivist, de antifascistische nationalist, toonbeeld voor de N-VA... Oeps.

De herfinanciering (en voorzichtige nationalisering maar dat mag niet) van de Spaanse banken door de LTRO's van de EU heeft weinig uitgehaald. En met stijgende rente en dalende investeringen, dreigt de financiële gezondheid over de kop te gaan. En dat geldt ook voor Catalonië, waar Spanje's grootste probleemkind Bankia ligt.

De oplossing voor Catalonië? Wel, de autonome regio roept nu op dat de federale overheid vooruit moet met centraal gestuurde regionale herstellingsplannen, want anders houden zij het zelf niet vol. De federalisering van Spanje houdt in dat zowat de helft van de belastingen door de regio's zelf geïnd en gespendeerd worden. Dat werkte in het voordeel van de Catalanen, tot de immo ineenstortte en men nu met zo'n 13 miljard euro aan schulden voor dit jaar zit, dat ze met haar eigen draagvlak niet meer kan herfinancieren. Dat is overigens meer dan 1/3de van de totale 36 miljard EUR, terwijl de regio zelf voor niet meer dan 1/5de van de nationale economie staat, mooi rolmodel.

Maar Catalonië kan dan toch zelf naar de internationale markt stappen? Wel, niet wanneer je zelf schuldig bent aan de onlangs weer verlaagde rating (alsof het iets zou uitmaken in een tijd dat zelfs Duitsland haar obligaties niet aan de man krijgt). De ECB dan? Ja, zouden ze wel willen, dan zijn zij volledig van de 'Spaanse dwingelandij' verlost. En hier komen we dan ook aan de clou van het verhaal.

Om herfinanciering van de ECB te krijgen, zullen lidstaten moeten gehoorzamen aan het plan Merkel: het Europees Fiscaal Pact. Dat legt vanaf 2013 strenge regels op aan de individuele begrotingen, gecontroleerd vanuit Brussel. Haal je die niet, dan privatiseer je nog maar wat meer.

De 'nationalistische' regering van Catalonië staat achter dit pact, de regerende coalitie was dan ook reeds toen de socialistische regering in Spanje aan de macht was in de sociale uitgaven aan het kappen. En die weg (nu onder rechtsliberale federale regering) wil zij verder op. Door nu de fiscale autonomie over te dragen aan het neoliberale project van Brussel, komt Catalonië zo dichter bij een 'stabiele' (uche) 'autonomie' (kuch) binnen een 'verenigd' (proest) 'Europa der Volkeren' (hatsjie!). En gezien de ondemocratische en financieelkapitalistische structuur van de EU is het een dwaling te denken dat hier ooit een sociaal project uit voort kan komen. Laat staan dat de Catalaanse regerende CDC dat ooit zou steunen.

En wie had hier ook alweer een geforceerde fiscale unie voorspeld? Juist.

Trouwens, iemand die niet akkoord ging met dat Pact is nog zo'n jacobijns gedrocht, het Verenigd Koninkrijk. Hoe gaat het eigenlijk op dat eiland? Onafhankelijk Ierland heeft gisteren in een referendum ook voor het Pact gestemd. Nog zo'n 'nationalistisch' toonbeeld, 14% werkloos, ineenstorting van het BBP en 70.000 man die het land vorig jaar uitgevlucht zijn, op zoek naar betere oorden. Hm! Met zulke cijfers zie je dat ook zij een ineenstorting van hun belastinginkomen mogen verwachten. Daarmee wordt het Fiscaal Pact óf een dode letter óf een sociaal bloedbad.

En dan is er Schotland, waar de SNP deze maand haar Yes-campagne gelanceerd heeft voor het onafhankelijkheidsreferendum in 2014. De SNP, nog zo'n broertje van de hoera-identitairen van de N-VA, wil Schotland in de Europese Unie als onafhankelijke lidstaat, met de euro en de hele reutemeteut. Maar dat kunnen de Schotten heus wel, want zij hebben olie. Afgezien van dat het onzeker is hoe zij die van het Verenigd Koninkrijk gaan lospeuteren, is er nog steeds Peak Oil in 2015. Hoe wil Schotland daarop een eigen economische toekomst uitbouwen? En gaat zij de megaleningen om haar banken het hoofd boven water te houden aan Londen terugbetalen? Het Schots draagvlak is op dat vlak nog meer miserabel dan dat van Catalonië.

Of... zal men in dat referendum niet gewoon besluiten dat het beter is Schotland binnen een meer coherente, versatiele en niet-EU-gehorige Britse Unie te houden? Niet dat wij het land van 'The City' verdedigen, maar het gaat hier om het mechanisme.

Gezien de afslachting van pro-besparingspartijen in recente verkiezingen (Duitsland, Frankrijk, Griekenland etc.), zullen wij de komende jaren een wederopstanding van sociale partijen zien, om nog niet van een sociale (en nationale) revolutie tegen Europa te spreken. Waar staan we dan met de pseudonationalistische neoliberalen zoals de CDC, Fine Gael, SNP en de N-VA?

Wij zagen dit als eersten al van ver aankomen en nu volgt dan ook een nieuwe voorspelling: regionalistische partijen worden de komende jaren ideologisch ontmaskerd als universalistische fascisten en electoraal weggevaagd als neoliberale verraders. Quebec is al voorgegaan, maar dat lijkt iedereen moedwillig te vergeten. En ook de N-VA kan maar zolang nog de façade hooghouden.

Ons alternatief is dat economisch-compatibele regio's een tegenunie oprichten naast de Europese.  Of dit nu een Belgische Unie moet worden, een Noordwest-Europese of een sexy Delta-Unie, dat doet er niet toe. Of Wallonië en Vlaanderen daarbinnen aparte lidstaten worden, dat doet er ook niet toe, vandaar dat wij altijd vanuit een post-Belgische context denken. Als zowel Vlaanderen en Wallonië een sociale politiek willen voeren, dan moeten wij samen een vuist tegen de neoliberale EU kunnen ballen. Waarom zou een sociale Noordwest-Europese Unie niet kunnen maar een asociale Europese Unie wel? Wij laten ons niet vangen door dezelfde dwalingen als economische analfabeten, de tafelspringers bij de N-VA.

Als nationalisme nog een toekomst wil als strijdmiddel tegen de dictatuur van Berlijn, Brussel en Frankfurt, dan moet zij pragmatisch kunnen zijn op dit vlak. Als het Vlaams Belang haar sociaal-economisch programma waar wil maken, dan zal zij moeten beseffen dat Vlaanderen dit draagvlak net zo min heeft als Catalonië en Schotland (cfr. Dexia-debacle). Wij leven reeds in een post-Belgische context, de onafhankelijkheidsstrijd moet geen "landerisation" worden, zoals het Front National dat noemt, maar een échte monetaire, fiscale en economische zelfbeschikking.

Published in Artikels

 

 

Belgische munt devalueert 15% bij ontbinding eurozone

 

 

Men vergeet in dit artikel te vermelden dat, indien we 15% zouden devalueren bij de invoering van een nieuwe munt, er ook voordelen zijn. Onze handel met Duitsland bedraagt 17% van al onze buitenlandse uitvoer. Bij een devaluatie tegenover Duitsland zou onze uitvoerpositie dus verbeteren (lees: goedkopere producten). Voor Frankrijk wordt dezelfde waardevermindering vooropgesteld indien zij de eurozone verlaten. Onze handel met Frankrijk bedraagt ook 17%. Hier dus hetzelfde fenomeen.
 
Anders gesteld: onze globale schuld bedraagt nu 130% van ons BBP, 355 miljard aan rechtstreekse schulden en 130 miljard aan schuldborgstelling (redding banken). Indien we uit de eurozone stappen zal onze uitvoer naar onze belangrijkste handelspartners groeien, zeker die naar Duitsland, maar ook naar Nederland, waar 14%  van onze uitvoer naartoe gaat.

Door op deze manier te ontsnappen aan een binnenlandse recessie en doordat we dan vrij zijn om onze binnenlandse economie op eigen maat te veranderen daar waar wij dat zouden willen, is er een bijkomend gunstig effect voor een uittreding uit de euro. Onze schuld kan versneld worden afbetaald en we kunnen van ons land weer een spitsland maken.

Leve de eigen munt, weg met de euro-rommel!

Published in Blog

Het land is gered, hoera! Tenminste, vandaag. Tenminste, nadat de Belgische yield bijna aan een historische 6% zat, ging de BEL20 4,5% hoger. Nog steeds een kleine 800 punten onder haar YTD (afgelopen jaar) koers, maar ach, laat dat de vreugde niet drukken. Euforie!

Wat is er veranderd? Niets, natuurlijk. Behalve 'de belofte' besparingen door te voeren, 'de belofte' dat die besparingen zullen volstaan, 'de belofte' dat er überhaupt een regering komt en 'de belofte' dat men voor obligaties niet enkel bij de spaarder of last resort (je eigen volk) moet zijn, maar dat er internationaal ook terug vraag komt.

Het is gewoon nieuwe lagen aan de ponzifraude toevoegen, nu roept men de spaarder in om de schulden voor te blijven, morgen Europa, en inmiddels ook al de VSA. Onze natte dweil mocht naar het Witte Huis om hun ideeën te horen. Ja, laten we vooral dat doen, laten we allemaal Timothy Geithner volgen, die maar door blijft rammen dat Europa moet doen zoals Amerika. Wat dat betekent, hebben wie hier al eens uitgelegd.

Ook buiten België heerst dezelfde euforie, men 'belooft' naar een fiscale unie te gaan. Dat zien we over welgeteld 10 dagen, met de Europese top op 8 en 9 december. In ieder geval zal er dan een akkoord moeten komen dat de EU en de euro fundamenteel wijzigt. Dat zal waarschijnlijk een ondemocratische wijziging van een ondemocratische Europese grondwet betekenen. Als er geen akkoord komt, kunnen we de Last Post blazen, in het andere geval, draconische maatregelen. En dan gaan we die onderhandelingen voor dat begrotingsakkoord nog eens in het tienvoud mogen overdoen, met alle gevolgen van dien.

Feest!

Published in Blog
Monday, 28 November 2011 11:37

België uit de euro, de euro uit België!

Het N-SA heeft kennis genomen van de besparingsmaatregelen die de toekomstige regering heeft genomen. Die besparingsmaatregelen geven nergens een signaal dat er verandering in de liberaalkapitalistische en pro-Europese opstelling van de elite komt. De maatregelen zijn integendeel een directe opvolging van de directieven komende van de Eurosovjet van bureaucraten die opereren vanuit een schemerregering in Brussel.

Die bureaucratie en technocratische maffia van het grootkapitaal, dat de huurlingen van de ratingbureaus heeft ingehuurd om de volkeren in de oude natiestaten met bedrog en misleiding zo ver te krijgen dat ze hun sociale modellen door chantage opgeven, moet gestopt worden. De huidige nationale politieke klasse kan men alleen maar als knechten en loopjongens van de supranationale samnzwering tegen het eigen volk en tegen de nationale staten zien. De door hen vooropgestelde maatregelen dienen dan ook de grootkapitalistische aspiraties van een verdorven en aan het Europese belang verkochte minderheid van de bevolking. De Euro-plutocratie.

Om opnieuw greep te krijgen op onze economie en op ons sociale model moeten we nationaal denken en handelen. We moeten terugkeren naar een eigen munt. De vakbonden betogen op 2 december in Brussel. Het N-SA steunt de acties van de arbeiders die strijden voor hun boterham. Alhoewel de vakbondsleiding net als de politieke klasse verkocht is aan de Eurosovjet, zien wij in de sociale strijd die nu evident wordt een mogelijkheid tot bewustmaking van de werkende mensen over de noodzaak van een uitreding uit de EU. En dat we nationalisme in plaats van het internationalisme als uitgangspunt moeten nemen om onze vrijheid en sociale welvaart veilig te stellen. De sociale strijd is een mooie kans om die visie te propageren.

Er zijn ingrijpende veranderingen nodig in onze maatschappij om een vernieuwd sociaal model op poten te zetten. Voor ons kan dit alleen maar verwezenlijkt worden door een solidaristische maatschapijorde voorop te stellen als tegengif voor het liberaalkapitalistische model van groepsegoïsme en individualistisch consumentisme, dat nergens toe zal leiden dan naar collectieve armoede en nationale economische verzwakking.

Maar een eerste stap om tot vernieuwing te komen en terug een sterke opportuniteit te creëren is de nationale onafhankelijkheid. En daarom eisen wij: Belgie uit de euro! De euro uit Belgie!

Geen Eurosovjet van supranationale staten. Maar een nationaaldemocratische vrije staat.

Published in Nieuws & Pers

De crisis in Griekenland heeft het ijs nog niet gebroken, maar er wel voorzichtig scheuren in gebracht. Toen enkele jaren geleden de Italiaanse minister van Financiën de herinvoering van de lire bepleitte, leidde het nog tot algemene verontwaardiging. Vandaag suggereren topeconomen de vorming van een Zuid-Europese euro, of zelfs de drachme (om maar niet te veel paniek te zaaien is achteruit kijken altijd veiliger).

Het N-SA heeft zich, ongebonden door taboes, nu al drie jaar als barometer voor de perikelen van onze tijd bewezen. Onze standpunten worden met hoongelach onthaald tot men zich in de bittere realiteit verslikt. Ons standpunt is uit de Europese Unie te treden, maar we beseffen ook wat dit vereist en vooral wat dit tegenhoudt, even hypothetisch redeneren en anticiperen dus.

Hun oplossing

De euro heeft de nationale markten vernietigd, daar is iedereen het over eens. Maar dat is niet erg, want we hebben de Europese Unie als goederenmarkt. En doordat de goederen- en de geldmarkt niet overeen komen, kan er dus met regionale markten gespeculeerd worden. Voor de macro-economische fanaten onder ons: het Mundell-Fleming model van de Onheilige Drievuldigheid wordt weggegooid, want enkel het IS-LM model is interessant, dat werkt alleen als je geen rekening moet houden met de duivelse balance of payments.

Published in Artikels
Monday, 14 June 2010 19:53

Putsch gelukt

De onwettige verkiezingen zijn voorbij. De nationalistische burgerlijke partijen die door hun deelname het Belgische feit erkend en bevestigd hebben, hebben daarmee hun echte doelstellingen blootgelegd.

Het Vlaams Belang is daarbij sterk in het promoten van zijn tegenstanders. Dit deed het door om beurten LDD en N-VA op te vrijen en voor te stellen als bondgenoten in de strijd voor een vrij en onafhankelijk Vlaanderen. En inderdaad: de burgerlijke nationalistische partijen zijn bondgenoten. Niet in het streven naar nationale onafhankelijkheid, maar wel in hun streven om een ultraliberaal filiaal van de Belgische staat op Vlaamse bodem te installeren. Het Vlaams Belang heeft daarvoor de rekening betaald. Terecht. De Wever vreet zich vet aan VB-stemmen en Dewinter zegt in de pers dat hij gelukkig is dat hij dat voor Vlaanderen mag ondergaan. Puur masochisme of pure domheid, wie zal het zeggen?

Feit is dat de Vlaamse en Waalse burgerij onderling zullen afspreken hoe ze de sociale afbraak gaan organiseren binnen het kader van het Belgische bestel. Dat de Vlaamse burgerij de collaboratie met de Waalse socialistische staatskapitalisten wil afkopen door voor het eerst in dertig jaar een lid van de PS-kleptocratie aan het hoofd van België te plaatsen is daarbij veelbetekenend voor hóe ver de Vlaamse burgerlijke elite wil gaan in ruil voor het recht op sociale afbraak in Vlaanderen .

De Vlaamse burgerij acht zich nu sterk genoeg om in het Vlaamse landsgedeelte een ferme stap te zetten in het afbreken van het sociale model. Daarom heeft de winnaar van de verkiezingsputsch, de N-VA, de hulp nodig van de Waalse kameraden van de PS. De Walen zullen door de N-VA worden gerustgesteld dat de sociale afbraak partieel en het grootst zal zijn in Vlaanderen. Maar om dit te kunnen doen wil de Vlaamse burgerij hervormingen in de bevoegdheden van de deelstaten, zodanig dat ze Vlaanderen en de Vlaamse bevolking nog meer in de tang van het ultraliberalisme kan zetten. Dit met afbraak van sociale verworvenheden en vermindering van loon tot gevolg.

Die bevoegdheden zijn er dus niet op gericht om van Vlaanderen een zelfstandige vrije staat te maken, maar zijn louter bedoeld om op massale wijze besparingen bij de eigen bevolking te kunnen doorvoeren. Daarom gaat het discours van De Wever steeds over hervormingen van de arbeidsmarkt en belastingheffing. De andere bevoegdheden ziet Dewever liefst uitbesteed aan het buitenland. Aan de Verenigde Staten van Europa. In hoofde van de N-VA kan men dan ook niet spreken van een Vlaamse onafhankelijkheidspartij, het is een Europese integratiepartij. Met deze constructie wil de Vlaamse burgerij de mogelijkheid krijgen om haar greep op de economie stevig, en met behulp van een ultraliberaal concept, in handen te nemen. In ruil daarvoor zal de Vlaamse burgerij Di Rupo en zijn kleptocraten in hun speeltuin verder laten spelen. Want vergis u niet, de socialisten in Wallonië zijn reeds een tijdje bezig om met de massale geldtransferten die zij van de Vlaamse bevolking stelen een economische relance te voeren. Daar wordt dus werkgelegenheid gecreëerd met ons geld. Dat dit in het belang is van Belgische en dus ook Vlaamse kapitaalgroepen hoeft niet onderstreept te worden. Vergeet niet dat Brussel hierbij van oudsher als jackpot voor de Belgische elite fungeert. In Wallonië (door Vlaamse immigranten) en Vlaanderen werd en wordt gewerkt; in Brussel wordt de kassa geteld.

Zo is het reeds 180 jaar en zo werkt België. Daar verandert met het Europese integratiebelgicisme van de N-VA niks aan. Alleen: de Vlaamse bevolking zal een extra prijs mogen betalen om de Vlaams-Belgische elite uit de crisis te halen. De Walen zullen daarvan veel minder last ondervinden. Met dank aan de Europese confederalisten van de N-VA en de rest van de Vlaamse economische en politieke elite. Dat is en was de inzet van deze onwettige politieke machtsgreep. De burgerlijke media en persgroepen die als megafoon van kapitaal en liberaal kapitalisme dienstdoen, hebben Dewever gehypet. Daar de bevolking door deze media volledig kan worden gestuurd, is het resultaat niet eens verwonderlijk te noemen. De kapitaalgroepen hebben een politiek product gepromoot. Een besparings- en sociaal saneringsproduct. Is er iets nieuws onder de Belgische zon?

Published in Artikels
Tuesday, 04 October 2011 22:37

BIG PIS: Het Einde van België is Begonnen


Laat me met een stelling beginnen dat vast weer wat stof zal doen opwaaien:

Banken doen in 20 jaar wat de Vlaamse beweging in geen 200 jaar kon.

Dit stelt een leuke analogie, laten we de Belgische communautaire situatie dus eerst eens financieel bekijken. Kort samengevat heeft Vlaanderen een blootstelling aan slecht krediet, van een Wallonië en een Brussel in permanente staat van budgettaire crisis. Dit zowel in de vorm van transfers als gezamenlijke obligaties, waardoor Vlaanderen aan hogere tarieven moet lenen.

Dat is het zowat, in een notendop.

Dan nu het terrein van de big boys. De activa van Dexia zijn 180% van het Belgische BNP. Hoe kan dat? Omdat de financiële markten de reële economie ongeveer de afgelopen 20 jaar overtroffen hebben. De communautaire situatie betreft tenminste nog het garanderen van sociale zekerheid, werkgelegenheid, inkomen etc. Maar dat alles wordt natuurlijk genegeerd door de wereld waar we in leven, die van het financiële kapitalisme, waarvoor 'Wallonië' nog slechts uit papiertjes met andermans schulden bestaat. Schulden aangegaan op basis van financiële zeepbellen, hetgeen betekent dat na het uiteenspatten van die bellen, de toenmalige waarde vrijwel nooit meer behaald wordt (zo zal het ongeveer tot 2050 duren vooraleer Ierse huizen terug naar hun pre-crash niveau geklommen zijn).

Dexia heeft een groter dan gemiddelde blootstelling aan zulke af te schrijven verliezen (lees: Griekenland), wat met het financiële klimaat van de laatste jaren tot steeds grotere herfinancieringsproblemen heeft geleid. De chronologie van dit sneeuwbaleffect zou heel wat sexy afkortingen met saaie uitleg vragen (CDS, EFSF, LIBOR, EURUSD, SPV, FRBNY, BFSR...), laten we het dus als volgt samenvatten: Dexia heeft alle mogelijke middelen uitgeput en is zich sinds dit jaar aan het financieren met ultrakorte termijnclausules (en zelfs daar is geen interesse meer voor).

Volgende stap: nationalise ... oh nee, wacht, dat mag niet van privatiseer-happy Europa! Goed, opdelen dan! Dexia wordt dus opgedeeld in een 'goede' (dat zal wel!) en een 'slechte' bank (en die laatste krijgt staatsgaranties). Kan België zich dat veroorloven? Tja, 'relatieve gezondheid' noemt men dat, de Belgische staatsschuld is nog altijd 60% (!) minder dan die van Dexia. En voor de wijsneuzen, ja, ik weet dat dit een kromme vergelijking is, maar foefjes zoals 'bilateral netting' werken slechts zolang er geen schakel wegvalt. Dus hou jullie niet voor de gek, alsjeblieft.

In de financiële sector fluistert men al een paar maanden stiekem over de BIG PIS, zijnde de PIIGS + België. Iedereen wist dat dit er aan zat te komen; het was té stil rond België, dat zichzelf wijs maakte eerst andere katten te moeten geselen (zelfs al zijn die katten stokoud en reeds halfdood gegeseld). En nu dus de grote implosie. Afgelopen vrijdag was iedereen over de financieringswet bezig, maar dat de explosie van de CDS van België (een soort barometer van hoeveel kans er is dat een land bankroet gaat) tegelijk het einde van Dexia in de komende weken zou aankondigen, dat besefte iedereen, al durfde niemand het te zeggen.

Terug naar de stelling aan het begin van dit artikel. Het komt erop neer dat België een entiteit gaat rechthouden die groter is dan zichzelf en ook relatief meer schulden heeft. Ierland heeft dit ook gedaan in 2008, maarrrr ... Ierland had wel geen schulden destijds! Nu wel natuurlijk, véél schulden. Dus vraag je maar eens af of de + 7 miljard besparingen volgend jaar de paar honderd miljard potentiële garanties, de al even grote schuldenberg die er nu al is én de gigantische stapel van nog steeds verborgen lijken in de kast zullen helpen in de ogen van de wereld. En dat de mening van de wereld er wel degelijk toe doet en België niet het eiland is dat sommigen ervan maken, dat zullen we zien wanneer België zelf liquiditeitsproblemen krijgt, voor een groot deel door de overenthousiaste gemeenten (allemaal schuldenaar bij Dexia) gedragen, gevolgd door een verplicht rondje vernietig-je-land met het IMF (een eerste voorspelling). Noch Wallonië, noch Brussel, noch Vlaanderen zullen hieraan ontsnappen. België gaat imploderen zonder dat vlaggengezwaai daarvoor nodig zal zijn. Het hele land zal als het 'Griekenland aan de Maas' bestempeld worden en er iets niets wat daar aan te doen valt. Vergelijk dat met de communautaire kwesties en het hele Vlaanderen-Wallonië-verhaal lijkt plots op niet meer dan peanuts voor iedereen die niet op Italianen in ballententen staat te smijten.

Hoe is het zo ver kunnen komen?

Ten eerste: banken werden aangezet om zich internationaal uit te breiden (door de EU). Zo zijn we Fortis verloren aan de ABN AMRO-kwestie en nu verliezen we Dexia aan de soevereine schuldencrisis en haar geïnduceerde expansiedrang in Turkije (dat zwaar lijdt onder de Griekse crisis).

Ten tweede: banken kregen hier een middel voor van de EU, de Euro. Na een paar jaar euforische marktinflatie is er nu een veel te kleine en onwillige ECB (de NBB is niet meer dan een museum), onder de knoet van Deutschland (en Dexia is voor hen Frans, dus je kan hun reactie al verwachten).

Ten derde: banken mochten vriendjes worden met de Verenigde Staten, we weten allemaal hoe dat afgelopen is.

Ten vierde: heel veel meer, maar dit zal wel volstaan.

En nu zit België geketend door Europese dictaten: geen eigen monetair beleid, beperkte bewegingsruimte (zonder eerst privatiseringen en sociale afbraak door te voeren), geen reserves ... en een bevolking die nu heel snel en heel pijnlijk zal ondervinden wat dit concreet zal inhouden.

De ultraliberale euronationalisten van de N-VA bieden hier geen oplossing, dat zal meteen duidelijk worden. Het 'nieuwe' economische programma van het VB lijkt van een andere planeet te komen (en is toch niet van belang zolang Filip Dewinters fantasiewereld maar prioriteit krijgt). Dit zal de omnipotente halfgoden van de N-VA electoraal doen imploderen (tweede voorspelling) en de socialisten, vooral klein-links, zullen boomen (derde voorspelling).

Is er een alternatief? Ja, een dat precies dit voorspeld heeft, een dat weet wat de vreemde elites binnenkort met België zullen doen, een dat weet wat de daaropvolgende marxistische opgang zal inhouden... Een alternatief dat dit alles voorspeld heeft, oplossingen voorgesteld heeft en daar nu voor vervolgd wordt! Wij waarschuwen voor het internationale kapitaal, wij waarschuwen voor een extensie van de marxistische sirenenzang (gevaarlijk om te onderschatten, naïef om mee te sympathiseren) ... wij waarschuwen voor alles wat zeer binnenkort een zeer pijnlijke waarheid zal worden.

En wij zijn de slechteriken?!

We hebben nog een kans: nationaliseer Dexia, schrijf een ontruimingsbevel uit en geef de Europese instellingen in Brussel 48 uur om het land te verlaten, voer een eigen munt in en devalueer die, sluit de grenzen en richt een internationaal tribunaal voor financieel terrorisme op. Het zal op termijn minder schade aanrichten dat wat ons nu boven het hoofd hangt. Wie dat nu niet wil beseffen spreken we in 2014 wel, maar dan zal het te laat zijn (voorspelling vier).

Published in Artikels

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter