Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Displaying items by tag: economie

Saturday23 February 2019

Gisteren hebben de twee kopstukken van het burgerlijke nationalisme, Bart De Wever en Filip Dewinter, in De zevende dag de degens gekruist over "immigratie" en de multiculturele samenleving die daar het logische gevolg van is.

Die multiculturele samenleving is voor beide partijtenoren een niet te aanvaarden these. Niet immigratie op zich is voor de heren dus een probleem, wel het feit dat immigratie kan leiden tot een verandering van de culturele en morele waarden in een samenleving. Wat beiden evenmin aanvaarden, is het feit dat immigratie geld kost en niet enkel geld opbrengt. De uitgangspunten van hun respectieve partijen, zowel die van het Vlaams Belang als die van de Nieuw-Vlaamse Alliantie, zijn immers ingegeven door de liberalistische visie die ze hebben van de samenleving.

Wat de kern van de zaak betreft, immigratie dus, daar hebben beide partijen niets tegen. In de grondbeginselen van het VB spreekt artikel 4 over inpassen en aanpassen als voorwaarde voor verblijf; er staat op geen enkel ogenblik dat immigratie moet worden verboden of tegengegaan op basis van welk motief anders dan het niet integreren. In congresteksten van die partij staat expliciet dat een jaarlijkse instroom tot 10.000 vreemdelingen op jaarbasis zelfs een voorwaarde is voor economische vooruitgang. Bij de N-VA zijn ze daar nog een stukje explicieter in: daar heet het dat van immigratie weer(?) een "positief verhaal" moet worden gemaakt. Ook daar is de kritiek op immigratie beperkt tot neveneffecten zoals de multicultuur en de te lage  productiviteit van de huidige vreemdelingenpopulatie. Dat zijn de verwijten die de N-VA  en het VB tot de andere burgerlijke politieke fracties richten. Het feit dat immigratie wordt aangewend als instrument van een liberaal-economisch arbeidsmarktbeleid staat bij geen van beide partijen echter ter discussie.

N-VA en VB redeneren als burgerlijk-nationalistische partijen vanuit een liberaal denkkader, waarin een monocultuur met een win-win resultaat vooropstaat: immigratie moet geld opbrengen en de immigranten moeten zich conformeren aan de consumptiemaatschappij en de economische cultuur van het liberale regime. Daarbij staat niet een rechtse of nationaaldemocratische monocultuur voorop, maar wel de liberalistische gelijkheidscultuur. De opstelling van beide partijen weerspiegelt in feite de veranderde mentaliteit binnen het liberale establishment, waarbij het VB en vooral de N-VA zich proberen te profileren als een burgerlijke fractie die een modern (of progressief) liberalisme voorstaat. En dat "progressisme" of wat men zou kunnen omschrijven als "rechts op vlak van de arbeid en links op vlak van de waarden" is bij de N-VA een welbewuste keuze. Bij het VB is het veeleer het gevolg van het niet durven (of niet kunnen) ontwikkelen van een alternatieve toekomstvisie. In die veranderde liberale optiek is een invoer van arbeidskrachten om het industriële kapitalisme te voorzien van een goedkoop arbeidsreservoir niet langer aan de orde, nu industrieën massaal worden afgebouwd en gedelokaliseerd. Wel is volgens beide partijen een nieuwe hoogopgeleide groep immigranten nodig voor een vernieuwde economie gebaseerd op diensten en op een hoogtechnologisch infrastructuur met hoge meerwaarde.

De economische elite denkt de crisis te kunnen bezweren door onderzoek en ontwikkeling aan te moedigen en bijvoorbeeld meerwaarde via patentrechten te genereren. Daarrond zou een dienstensector moeten worden gecreëerd die aan hoge internationale vereisten voldoet. En dat men inderdaad zal moeten overgaan tot dergelijke economische veranderingen is een feit. Alleen willen die progressieve liberalen, zij die een "moderner" kapitalisme voorstaan, zoals de N-VA en het VB, die economische ontwikkeling versnellen en ondersteunen met een nieuwe invoer van hoogopgeleide buitenlandse arbeidskrachten. En zo zal op termijn, wat op het eerste zicht een anti-immigratiediscours leek, uitdraaien op een volgende immigratiegolf om die economische noden te beantwoorden. Dit keer zullen niet zozeer de lageropgeleiden het gelag betalen voor de buitenlandse concurrentie, maar wel de middenklasse en een groot deel van de hogeropgeleiden. En het is alsof veel van onze jongeren die koude en gure wind al voelen komen aanwaaien. Er zijn immers nog nooit zoveel jonge hoogopgeleiden op zoek geweest naar een bestaan in het buitenland als vandaag. De nationale brain drain is reeds een feit.

Het besluit dat men moet trekken is dan ook dat er eigenlijk geen echte anti-immigratiepartijen (of fracties binnen het establishment) bestaan die immigratie samen met het liberalisme afwijzen. En immigratie en liberalisme zijn aan elkaar verbonden zoals een blinde aan zijn geleidehond. Daarom is het meer dan noodzakelijk dat we de immigratie-agenda van de burgerlijke partijen ontmaskeren. En de gevaarlijkste zijn daarbij diegene die een pro-immigratiepolitiek wegstoppen achter een discours van inburgerring of anti-islamisme of hun kritiek op de immigrantenpopulatie beperken tot een discussie over transfers van rijkdom. De bedoeling van die partijen is immers niet om die rijkdom te herverdelen onder het eigen volk, maar wel om die te gaan delen met de nieuwe ingevoerde vreemdelingen en de elites die daar grof geld aan zullen verdienen (zoals die dat gedaan hebben met elke gastarbeidersgolf).

Dàt is de agenda van het liberalisme, en een agenda die inherent verbonden is aan het liberalisme. En de burgerlijke Vlaams-nationale partijen zijn daarbij voorlopers en gangmakers van de meest progressieve liberale politiek van deze tijd. Daar iets aan doen is de taak van nationaal-revolutionairen. Een partij en een beweging uitbouwen die geen nieuwe immigratiegolf zal dulden. Een beweging die steunt op de krachten van het eigen volk en het eigen land. Dat is wat we nodig hebben. Ons volk bevrijden van het kapitalistische juk dat ons een multi-etnische dictatuur opdringt. Dat hebben we nodig. De rest is parlementaire prietpraat.

Published in Artikels
Wednesday, 16 May 2012 09:38

Het einde van de Chinese groei

Even op een rijtje zetten hoe het groeimodel van China werkt:

Export afgewerkte producten groeit => Import grondstoffen groeit => Positieve overschotten op de handelsbalans => Vrije cash flow => Genoeg geld voor interne marktontwikkeling => Volledige steden uit de woestijngrond stampen om de aannemers mee bezig te houden => Welvaart stijgt => Afzetmarkt westerse luxegoederen groeit.

Prachtig systeem! Wat kan daar nu mee misgaan! Wel, als de wereldeconomie aan de Nux Vomica zit, dan begint de vraag naar Chinese producten ook te kwakkelen. Dus:

Export stagneert => De overschotten op de handelsbalans worden tekorten => Minder geld in overschot => Vrije cash flow neemt af => Kredietlijnen voor onnodige projecten worden strenger => Minder projecten => Import grondstoffen neemt af => Aannemers gaan zich vervelen => Welvaart stagneert => Afzetmarkt westerse luxegoederen stagneert.

En aan de laatste cijfers te zien, zitten we zo onderhand aan dit keerpunt.

Tot dusver volgt iedereen, maar wat betekent dit nu voor de toekomst? Een harde landing voor de Chinese economie? Niet zo snel, China zit nog niet aan een 'credit bubble', maar de olievlek is zichtbaar in diepte en breedte aan het uitdeinen (het is moeilijk om een spookstad of tien te verbergen).

Het groeimodel van China (zo'n +2% per maand) vereist dat de constante expansie van de exportmarkt hand-in-hand gaat met een expansie van de interne markt. Maar dat is dus de limiet aan het bereiken. Dan kan China beslissen te doen alsof er niets aan het handje is en uiteindelijk een flinke crash meemaken. Of heel Groots (alles is Groots in China) het roer omgooien.

Zolang we ons aan standaard economische theorie houden, zal China dus zelf beslissen om de groei af te remmen. En hier zit het addertje. Of beter: een kuil aan kronkelende adders.

Een communistisch land wil gerust wat kapitalistisch doen als het toch onvoorwaardelijke groei betekent, maar zal het zich aan de regels houden wanneer ze de kraan moet dichtdraaien? Volgens die regels zal China dan immers moeten privatiseren. Zo schuif je de schulden en groei af van de publieke sector en krijg je een buffer in de private. Maar zo schuif je ook de politieke macht af, eerst naar de nieuwe economische elite maar daarna ook naar het volk. Niet alleen zal de huidige politieke elite daar weinig zin in hebben, een groot deel van de bevolking heeft nog niet kunnen genieten van die grote groei en zal zich dan behoorlijk verbaal maken. En er zijn nu al genoeg rellen. Als dat balletje aan het rollen gaat, zullen we ook de roep naar 'democratisering' zien. En de grote private magnaten (die niet onder controle van de Communistische Partij zitten) gaan ook hun invloed laten gelden (kijk naar Rusland). Wie denkt dat China dit vreedzaam zal oplossen, die kent het land niet goed. Wordt nog gezellig!

Dat is de interne markt. Nog leuker is de impact voor de wereldeconomie. In dit geval zullen de grondstoffenmarkten imploderen. En dat is geen overdreven woordgebruik, de wereldwijde staalsector drijft zowat uitsluitend op Chinese vraag. En van hetzelfde voor olie, wat toevallig zal samenvallen met Peak Oil in 2015. Dat is een flinke streep door de rekening voor een hele rits landen, het complete Afrikaanse continent bijvoorbeeld.

En dan hebben we het nog niet gehad over de absurde monetaire reserves die China heeft aangelegd. Dit is een oorlogskas die doet vermoeden dat China zich inderdaad voorbereidt op een dergelijke ommezwaai, maar het heft in eigen handen wil houden. Nu al zien wij Chinese investeerders over heel de wereld, op zoek naar voet aan de grond te krijgen door investeringen en overnames. Maar als dat beleid wordt, dan zal de yuan gaan appreciëren. Het wordt dan makkelijker naar China te exporteren zou je denken, maar zij die hiertoe oproepen doen dat vanuit de logica zo een graantje van het huidige Chinese groeimodel mee te kunnen pikken. Die houden dus geen rekening met een ommezwaai en wat voor een impact dat zal hebben op de euro en de dollar. Investeerdersvertrouwen zal verschuiven naar de yuan, wat geen goed nieuws is voor de westerse schuldenbergen.

Concluderend twee dingen. Ten eerste, het bamboegordijn zal de komende jaren opgeheven worden. De rode draak ontwaakt, het gele gevaar, blabla - maar je kan je toch wel eens beginnen af te vragen hoe als landje van 11 miljoen (of straks 7 miljoen) de belangen van je volk te behartigen tegenover zo'n moloch. Iets zegt ons dat er heel wat minder handjes met de Dalai Lama zullen worden geschud.

Ten tweede, dat China er economisch nog redelijk goed voorstaat, wil nog niet zeggen dat de wereldeconomie gered is. De financiële markt is nog altijd gebroken. De Amerikaanse schuldencrisis is nog lang niet opgelost en haar imperialisme in het Midden Oosten is evenmin good for business. Oh ja, en naar het schijnt is de Europese Unie ook niet zo'n succesverhaal. Mocht de wereldeconomie volledig instorten, dan zal China zich alsnog aan een crash van haar productieve economie mogen verwachten.

En als je het ontwaken van de rode draak zorgwekkend vindt, dan moet je hem eens zien struikelen.

Published in Artikels

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter