Libië wil 1.000 jongeren naar België sturen voor opleiding
Het stadsbestuur van Tripoli zou graag vijfhonderd tot duizend Libische jongeren naar België sturen zodat ze hier vorming en opleiding krijgen. Dat hebben de burgemeester en zijn entourage vandaag aan Vlaams minister-president Kris Peeters gezegd tijdens een onderhoud.
"Ik zie heel wat kansen tot samenwerking met België", zei adviseur Hisham Buhagiar tijdens het onderhoud dat Peeters had met burgemeester Abdurrzak Ahmed Abuhajar, de voorzitter van de Tripoli Local Council. "We zoeken een manier om de strijders te 'rehabiliteren' in de maatschappij."
Te huur: internationale waarnemers van het Vlaams Belang
De Morgen (13/12) meldt dat vijf Vlaams Belangers afgelopen zondag in Rusland waren om er als internationale waarnemers de parlementsverkiezingen te volgen. Twee van hen, Peter Logghe en Yves Buysse, waren er in opdracht van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE). De drie anderen, Tanguy Veys, Johan Deckmyn en Frank Creyelman, in opdracht van het Eurasian Observatory for Democracy and Elections (EODE, een regeringsgezinde ngo). Dat bracht zowaar een historische gebeurtenis in VB-land met zich mee. Het moet immers zowat de eerste keer sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie geweest zijn dat VB’ers zich nog eens als mandataris over Rusland hebben uitgesproken. Met alle gevolgen van dien.
[Tanguy Veys en Mateusz Piskorski zijn blijkbaar behoorlijk op hun tenen getrapt omwille van de allegaties in De Morgen en ongetwijfeld idem dito hier. Wij hebben er geen probleem mee zijn reactie onderaan dit artikel te plaatsen. Vooral omdat wij vinden dat de hele uitleg van Veys niets doet aan de redeneringen in dit artikel, evenmin aan de overige associaties gelegd in dit artikel en waar De Morgen niet over spreekt.]
Press TV aangevallen door het Britse systeem
Wij kijken niet graag televisie. In Vlaanderen is er vrijwel geen debat en als er debat is, dan is het nooit interessant. In Nederland krijg je soms interessante debatten en documentaires, maar ook dan moet je zoeken. Hoe gekleurd de media is, zagen wij gisteren opnieuw in de verslaggeving tussen de aanslagen in Luik en die in Firenze. Meer daarover vanavond op Radio Rapaille, overigens.
Als wij dan toch televisie kijken, raden wij het Russisch Engelstalig kanaal Russia Today en het Iraans Engelstalig kanaal Press TV aan. Niet alleen bieden zij een spreekbuis aan zij die nooit door de Westerse media worden uitgenodigd, je krijgt ook een evenwichtige mening over cultuur en religie, zoals moderne islam op Press TV.
En laat nu net die laatste al een jaar onder druk staan door het hele Britse systeem. En als we het over het hele systeem hebben, bedoelen wij inclusief de koninklijke familie! Waarom? Omwille van 10 seconden beelden van Maziar Bahari. Volgens de mediabloedwaakhond Ofcom, waren die 10 seconden 'unfair'. Ofcom geeft wel een licentie aan Fox News, dat doodleuk beelden vervalst, alsook aan tal van pornografische kanalen.
Maar dat is dan geen 'propaganda'?
Ze doen niet eens de moeite censuur door vervolging te verbergen. Kanalen zoals Press TV en Russia Today dringen steeds meer door tot de Westerse wereld en dat komt zeer ongelegen in deze tijden van crisis. Een verdienste!
Wat meer Benelux, wat meer Lage Landen
Bron: De Standaard
Het discours van de politiek en de journalistiek is dagelijks doordrongen van nationale stereotypen, stelt LUC VAN DOORSLAER vast. Het perspectief van de Benelux en van de zuidelijke Nederlanden zou onze blik kunnen weghalen van de Belgische navel.
Giorgios is een hardwerkend, gedisciplineerd kaderlid en ziet er streng op toe dat hij nooit een cent meer uitgeeft dan hij binnenkrijgt. Helmut is een sociaal fraudeur die er al jarenlang in slaagt om een uitkering te combineren met zwartwerk en het pensioen van zijn overleden vader.
U fronst nu de wenkbrauwen. Want eigenlijk vraagt u zich af of de namen niet toevallig verwisseld werden. Grieken en Duitsers, daarover hebt u immers een uitgesproken (voor)oordeel, misschien zelfs zonder dat u persoonlijk een Griek of een Duitser goed kent. Maar u leest wel dagelijks de krant en kijkt naar het journaal. En wat u het afgelopen jaar daarin gelezen en gehoord hebt, laat aan duidelijkheid niets te wensen over, toch? Frauderen en profiteren zit ingebakken in de Griekse mentaliteit, zo hebben we toch talloze keren gelezen en gehoord? 'De Duitsers willen van geen solidariteit weten' (DS 28 november), werd toch lekker algemeen gesteld? Dat de ontwikkeling van bijvoorbeeld Spanje en Portugal in de jaren tachtig en negentig voor een groot deel met Europese (dus vooral Duitse) middelen gebeurde en dat je zoiets ook een geweldige daad van solidariteit kunt noemen, vergeten we gemakshalve even. 'Eigenlijk vinden de Duitsers de eurocrisis een beetje tof', schrijft Hendrik Vos (DS 9 december). Dat is een sterk staaltje van populistisch-nationalistische stemmingmakerij. Zou de UGent zich geen zorgen maken als een hoogleraar Europese politiek zo'n discours hanteert?
Lamentabel nationaal imago
Diplomatieke vertegenwoordiger Iran op het matje in Brussel
De Iraanse diplomatieke vertegenwoordiger (Iran heeft geen ambassadeur in Brussel op dit ogenblik) werd door de Belgische minister van Buitenlandse Zaken op het matje geroepen.
Aanleiding waren de rellen die in Teheran tegen de Britse ambassade plaatsvonden naar aanleiding van de moord die één jaar geleden werd gepleegd door Israëlische en Britse geheime diensten op een Iraanse geleerde.
De Belgische politieke dievenklasse is goed in het vingertje opsteken naar landen die tientallen keren groter zijn dan het eigen door chaos geteisterde Belgenland.
Men vindt blijkbaar dat moord en doodslag gepleegd tegen onafhankelijke staten en onschuldige personen die in de weg lopen van de heren democraten uit het Westen moet kunnen. Dan geen verontwaardiging?
Dat volkeren daartegen protesteren en hun woede uiten, vinden onze politici maar niks. Dat onze politieke elite gaat moorden en branden in landen zoals Libië vinden ze dan weer wel normaal.
Iran: hoe ziet diplomatiek schaduwboksen eruit?
Alsof we niets beters te doen hebben, verklaren we een half continent tussendoor nog even de min-of-meer oorlog. Het politieke Kriegsspiel is al een tijdje gaande, en het lijkt op een internationaal wedstrijdje pingpong:
Israël test nieuwe ICBMs (met nucleaire capaciteiten) ...
Turkije legt sancties op aan Syrië ...
Het Verenigd Koninkrijk maakt zich al een halve eeuw niet populair ...
... en speelt de vermoorde onschuld wanneer het zich de woede van de Iraniërs op de hals haalt.
De EU legt alwéér sancties op aan Iran ...
... en vergeet dat ze eigenlijk al even niets meer heeft om sancties op te leggen.
Het absurde is dat het Westen zich kinderachtig opstelt, terwijl Iran redelijk en antipolariserend blijft reageren. Dat geduld moet ook opraken onderhand.
Wordt ongetwijfeld vervolgd... Als uitsmijter, voor degenen die wat "detox" willen voor de demonisering van Iran: clipshow!
Premier Poetin genomineerd voor de presidentsverkiezingen
Natuurlijk probeert het Westen nu ook weer 'hun' kandidaten naar voren te schuiven, zoals de vorige keren. Poetin laat meteen weten wat hij daarvan denkt:
"Het zou beter zijn als ze dat geld gebruikten voor hun schulden af te betalen en stoppen met het uitgeven van geld voor dure en niet-effectieve internationale politiek".
Autsj!
Voor de volledige speech, klik.
Syrië, Iran en de machtsbalans in het Midden-Oosten
Troepen van de Verenigde Staten zijn hun terugtrekking uit Irak aan het afronden met de deadline einde 2011. We zijn nu richting het tering naar de nering zetten van de gevolgen. Deze gevolgen betreffen het potentieel van een massieve verschuiving in de machtsbalans in de regio, met Iran die van redelijk marginaal verschuiven richting potentieel de dominante macht. Terwijl dit zich ontpopt, zijn de Verenigde Staten en Israël hun tegenzetten aan het maken.
Terwijl het onredelijk zou zijn te stellen dat Irak door Iran gedomineerd zal worden, is het wel redelijk te stellen dat Teheran een overweldigende invloed zal laten gelden in Bagdad, tot het punt dat ze Irakese initiatieven die Iran niet steunt kan blokkeren. Deze invloed zal toenemen naarmate de terugtrekking van de USA concludeert en het duidelijk wordt dat er geen plotse ommezwaai zal zijn in dit beleid. Irakese politici moeten de nabijheid van Iraanse macht in de balans meedragen, tezamen met de afstand en irrelevantie van Amerikaanse macht.
[...]
Echter, het prospect van een Syrisch regime gesteund door Iran zal de mogelijkheid openen voor een westwaartse inzet van Iraanse krachten, en die mogelijkheid alleen heeft significante gevolgen.
De grootste bedreiging uit Iran is niet nucleair. Het kan nog zo worden, maar zonder nucleaire wapens is Iran nog steeds een bedreiging. De huidige escalatie begon in het Amerikaanse besluit zich van Irak terug te trekken, en werd bestendigd door de gebeurtenissen in Syrië. Als Iran morgen haar nucleair programma opgeeft, blijft de situatie complex. Iran heeft de bovenhand en de Verenigde Staten, Israël, Turkije en Saudi Arabië zijn aan het kijken hoe zij het in hun voordeel kunnen keren.[...]De Verenigde Staten heeft drie mogelijkheden. Aanvaard de evolutie en probeer te leven met wat ervan komt. Probeer een akkoord met Iran te sluiten - een pijnlijk en kostelijk akkoord. Of, trek ten oorlog. De eerste veronderstelt dat Washington kan leven met de gevolgen. De tweede hangt ervan af of Iran wel bereid is met de Verenigde Staten te onderhandelen. De derde hangt ervan af of er genoeg kracht is om oorlog te voeren en Iran's tegenaanvallen te absorberen, mer bepaald in de Straat van Hormus. Al deze factoren blijven dubieus, dus al Assad van de macht halen is doorslaggevend. Het verandert het spel en het momentum. Maar zelfs dat zal enorm moelijk worden en beladen met risico's.We bevinden ons nu in de laatste act van Irak, en het is nog pijnlijker en moeilijker dan we ons hadden voorgesteld. Dit naast de Europese crisis leggen maakt het idee van een systemische crisis in het globale systeem zeer reëel.
Iran: een bedreiging voor het Westen?
Het is wonderbaarlijk hoe door propaganda een totaal scheefgetrokken beeld over Iran wordt gemaakt. Foto en video, het is zo simpel als dit. Einde discussie. Punt.
Geheim CIA-rapport laat manipulatie West-Europese publieke opinie zien
Sargasso biedt regelmatig ruimte voor gastbijdragen. Dit maal een bijdrage van lsdimension met daarin een analyse van recent gelekte documenten van de CIA.
Van Glenn Greenwald, een geheim CIA-rapport (pdf) dat eerder deze maand opgesteld werd, en gelekt is via de klokkenluiderswebsite WikiLeaks. Wat erin staat is fascinerend. Het is opgesteld door de ‘Red Cell’ (een soort afdeling binnen de CIA die ‘onconventionele’ oplossingen verzint), en laat zien hoe de Verenigde Staten na de val van de Nederlandse regering de publieke opinie in Duitsland en Frankrijk kunnen manipuleren teneinde steun voor de oorlog in Afghanistan te doen toenemen.
Dit is niet alleen één van de meest cynische stukken die ik ooit gelezen heb; het plaatst de controverse in Nederland over verlenging van de missie in Afghanistan ook in een heel ander perspectief.
Het CIA-rapport analyseert eerst hoe de Duitse en Franse regeringen hebben gesteund op de “publieke apathie” (letterlijk) teneinde “kiezers te negeren” (ook letterlijk) en geleidelijk aan troepenaantallen in Afghanistan te verhogen:
Public Apathy Enables Leaders to Ignore Voters
The Afghanistans mission’s low public salience has allowed French and German leaders to disregard popular opposition and steadily increase their troop contributions to the International Security Assistance Force (ISAF).
Als nieuwe gevechten aanstaande lente en zomer meer militaire en burgerlijke slachtoffers zullen eisen, en als een “Nederlands debat” overspringt naar deze landen, zou de publieke opinie zich echter tegen de oorlog kunnen keren. Dit zou Duitse en Franse politici kunnen doen terugdeinzen. Daarom is het belangrijk, aldus het rapport, dat de Duitse en Franse kiezers “duidelijke overeenkomsten tussen resultaten in Afghanistan en hun eigen prioriteiten zien”.
En wat zijn deze prioriteiten? Volgens de CIA zijn de Fransen vooral gefocust op “burgers en vluchtelingen”, en de Duitsers op de “kosten en redenen” van de oorlog. Op deze zorgen zou men zich daarom moeten richten, door middel van het aanpassen van de boodschap. Zo moeten de gevolgen voor de Afghaanse bevolking “gedramatiseerd” worden om bij de Europeanen “schuldgevoelens” teweeg te brengen.
Focusing on a message that ISAF benefits Afghan civilians and citing examples of concrete gains could limit and perhaps even reverse opposition to the mission. Such tailored messages could tap into acute French concern for civilians and refugees.
(…)
Conversely, messaging that dramatizes the potential adverse consequences of an ISAF defeat for Afghan civilians could leverage French (and other European) guilt for abandoning them.
(…)
Some German opposition to ISAF might be muted by proof of progress on the ground, warnings about the potential consequences for Germany of defeat, and reassurances that Germany is a valued partner in a necessary NATO-led mission.
Omdat Europeanen verliefd zijn op Obama adviseert het rapport ook dat deze persoonlijk hun belang voor de NAVO-inspanningen in Afghanistan benadrukt. En mochten ze zich terugtrekken, dan zou Obama expliciet zijn teleurstelling moeten aangeven.
The confidence of the French and German publics in President Obama’s ability to handle foreign affairs in general and Afghanistan in particular suggest that they would be receptive to his direct affirmation of their importance to the ISAF mission – and sensitive to direct expressions of disappointment in allies who do not help.
En nu komt wellicht het beste stuk. Volgens het rapport zijn de vrouwen van Afghanistan de beste boodschappers om een menselijk gezicht op de missie te plakken. Niet alleen omdat vrouwen in het algemeen persoonlijker kunnen spreken, maar ook omdat ze gebruikt kunnen worden om specifiek op Duitse, Franse en andere West-Europese vrouwen te mikken. De CIA heeft ook suggesties voor publiciteitsacties en een media-offensief.
Afghan women could serve as ideal messengers in humanizing the ISAF role in combating the Taliban because of women’s ability to speak personally and credibly about their experiences under the Taliban, their aspirations for the future, and their fears of a Taliban victory. Outreach initiatives that create media opportunities for Afghan women to share their stories with French, German, and other European women could help to overcome pervasive skepticism among women in Western Europe toward the ISAF mission.
(…)
Media events that feature testimonials by Afghan women should probably be most effective if broadcast on programs that have large and disproportionately female audiences.
De website die dit CIA-rapport online heeft gezet, WikiLeaks, is briljant. De laatste paar jaar hebben ze een keur aan geheime documenten, die activiteiten van regeringen en bedrijven aan het licht brengen, te pakken weten te krijgen en gepubliceerd. Zo hebben ze bijvoorbeeld de gevoelige Standard Operating Manual for Guantánamo Bay online gezet, documenten die laten zien hoe aan de economische ineenstorting van IJsland corrupte offshore loans vooraf gingen, de beruchte e-mailuitwisselingen tussen klimaatwetenschappers, documenten die laten zien dat er giftige afvalstoffen geloosd worden voor de Afrikaanse kust, enzovoort. Ze zijn nu bezig om een controversiële video uit te brengen met beelden van een Amerikaanse luchtaanval in Afghanistan afgelopen mei, waarbij 97 burgers omkwamen.
Dit alles heeft ze echter een gehaat doelwit gemaakt van overheden en economische elites overal ter wereld. Het Pentagon heeft zelfs een rapport opgesteld, dat eveneens door de site werd ondervangen en gepubliceerd, hoe WikiLeaks aangepakt kan worden. De mogelijkheid wordt hierbij geopperd dat zelfs het surfen naar de site als een misdaad gezien kan worden. Greenwald:
As The New York Times put it last week: “To the list of the enemies threatening the security of the United States, the Pentagon has added WikiLeaks.org, a tiny online source of information and documents that governments and corporations around the world would prefer to keep secret.” In 2008, the U.S. Army Counterintelligence Center prepared a secret report — obtained and posted by WikiLeaks — devoted to this website and detailing, in a section entitled “Is it Free Speech or Illegal Speech?”, ways it would seek to destroy the organization. It discusses the possibility that, for some governments, not merely contributing to WikiLeaks, but “even accessing the website itself is a crime,” and outlines its proposal for WikiLeaks’ destruction as follows: click
Greenwald heeft op zijn site een interview met Julian Assange, de Australische hoofdredacteur van WikiLeaks, die vertelt dat vrijwilligers van WikiLeaks in toenemende mate worden belaagd door de Amerikaanse en andere autoriteiten. Zo is een van hen vorige week nog gearresteerd en ondervraagd op IJsland. Van hun site:
Over the last few years, WikiLeaks has been the subject of hostile acts by security organizations. In the developing world, these range from the appalling assassination of two related human rights lawyers in Nairobi last March (an armed attack on my compound there in 2007 is still unattributed) to an unsuccessful mass attack by Chinese computers on our servers in Stockholm, after we published photos of murders in Tibet. In the West this has ranged from the overt, the head of Germany’s foreign intelligence service, the BND, threatening to prosecute us unless we removed a report on CIA activity in Kosovo, to the covert, to an ambush by a “James Bond” character in a Luxembourg car park, an event that ended with a mere “we think it would be in your interest to…”.
De reden dat de redacteuren van WikiLeaks zich op IJsland bevinden is dat het IJslandse parlement, na de publicatie van een reeks documenten die laten zien hoe aan de economische ineenstorting van het land verschillende malafide praktijken voorafgingen, wetgeving overweegt die aan klokkenluiders de beste bescherming ter wereld zou moeten geven. Dit zou van IJsland een vrijhaven voor journalisten maken.
Om af te sluiten: dit alles draait om open government, geheimhouding, internetvrijheid en uiteindelijk om de mogelijkheid voor burgers om, eenmaal geïnformeerd, inzicht te krijgen in de werking van regeringen en bedrijven, en te proberen ze te hervormen. Het soort informatiemanipulatie waar de CIA zich blijkens bovenstaand rapport aan schuldig maakt zou voor iedereen openbaar moeten zijn, zodat burgers een oordeel kunnen vormen over politieke vraagstukken, en over de regeringen die vorm geven aan deze vraagstukken. Je kunt hier aan WikiLeaks doneren, ze helpen, of een veilige inzending doen.
Bron: sargasso.nl
