Solidarisme.be

Zaterdag. Het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten en de bloemetjes ruiken, dat is voor ons het uitgelezen moment om zes uur in een hangar te bakken in een van de... 'mindere' wijken van Roubaix, Frankrijk. Terwijl wij door de verlaten industrieterreinen en de arbeidersparadijsjes rijden, wordt ons wel duidelijk waarom het Front National hoge ogen scoort in Département du Nord. Voor Filip Dewinter volstaat het Coninckplein in Antwerpen, maar wat wij hier ondervinden is een sociale dumping van danige proporties waarbij de meest verwaarloosde buurten van Schaarbeek nog niet aan de enkels bij komen.

Het is niet uitsluitend de Benettonreclame, die een garagepoort als doel gebruiken en een basketbal als voetbal. Het is niet uitsluitend de mannen in joggings of djellaba's en de vrouwen in ghetto of abaya's (lang leve google). En het is niet eens uitsluitend de half afgebroken fabrieken en de industriële neef van de toren van Pisa. Nee, het is dat alles in een blender gesmeten en eens flink gemengd tot een zure milkshake. Allicht kom je dit soort wijken ook tegen in verwante sociale experimenten zoals Charleroi, maar het was een attractie op zich om te zien tot waar het beleid van decennia UMPS-corruptie toe kan leiden. De koers Parijs-Roubaix rijdt duidelijk niet hier door deze straten.

Temidden dit spektakel bevindt zich achter klassieke fabriekspoort een tot meetingzaal omgebouwd pakhuis. We zijn vroeg, maar niet de enigen. Meteen de eerste die we aanspreken blijken van Namen te komen, twee professionele muzikanten contemporele en klassieke muziek. Polsen naar hun mening over de Belgische politiek lokt vooral desinteresse uit, hoewel zij zich niet rattachist voelen kunnen zij zich weinig enthousiasmeren voor de toekomst van België.

De deuren gaan open, aan de ingang een affiche van het tournée van de komiek Dieudonné, die onlangs nog het politieke en mediatieke bestel van Brussel over zich heen kreeg. Binnen zo'n 300 stoelen, tafels met boeken en blikjes fris en van voor een verhoog met een tafel, een plant en een gitzwart spandoek van Egalité & Réconciliation. Wij hadden de organisator van te voren gecontacteerd, hij begeleidt ons naar de verantwoordelijke van E&R België. Dat blijkbaar bestaat? Nu ja, de Bergenaar geeft meteen toe meestal in Frankrijk rond te hangen, hem interesseert België nog minder dan de muzikanten. Nog een Belg, maar die is in Parijs gaan studeren en toen nooit meer teruggekomen - we merken een patroon.

Plaatsen ingenomen en de zaal loopt gestaag vol. En voller. En over. Om 15u30 raken wij toch wel onder de indruk, er zijn niet eens genoeg stoelen. Wat de demografische samenstelling betreft, het merendeel is jong volk, nog geen vijf procent van de leeftijd van de sprekers zelf. Ondanks wat Marx.be onlangs over de boodschap van Soral schreef, is hooguit een vijfde van allochtone origine (Belgen en de Frans-Italiaanse organisator niet meegerekend), ondanks dat het thema van de dag "France, Islam, Citoyenneté" is. Opvallend normaal volk trouwens, geen subculturele symboliek en geen mannen in soepjurk. Een deel van de vrouwen in hidjab, maar wel van de modieuze soort. Het is duidelijk dat Egalité & Réconciliation een heel ander volk bereikt dan andere niet-partijpolitieke bewegingen in Frankrijk.

De zaal wordt stil wanneer Alain Soral en Albert Ali binnenkomen, omringd door lijfwachten die zich aan de uithoeken van de zaal opstellen. Een deel van de zaal scandeert "Soral! Soral!" en de conferentie start onder enthousiast applaus.

Na een introductie en een korte inleiding van Soral, begint Albert Ali een historische omkadering. Hij zet de aanwezigen aan om de islam in Frankrijk op basis van vier assen te contextualiseren. Toch is zijn uiteenzetting nogal droog, nog voordat hij zijn laatste punt afrondt onderbreekt Soral voor 'enkele' kanttekeningen. En dat duurde. Niet om te zeggen dat Soral niets te vertellen heeft, hij heeft een perfecte vat op de sociologische dialectiek. Het is in deze ook duidelijk hoe zijn discours van dat van Ali verschilt, hij overstijgt op charismatische wijze de scheidingslijnen onder het publiek met zijn gepatenteerde punchlines zoals "Ik ben tegen 'le métissage' aangezien wanneer je een Franse moslim en een Franse katholiek een kind laat maken, je geheid een Amerikaanse Bling-Bling krijgt." en "Het Frankrijk van vandaag is net zo onleefbaar voor een moslim als voor een integristische katholiek."

Toch is duidelijk dat alles wat volgt niet meer voorbereid is. Soral begint een discours, vat dat samen, voegt iets toe, vat het weer samen, voegt wéér iets toe etc. Ali krijgt er bijna geen woord tussen. Maar opnieuw, dat maakt het niet minder interessant, al wordt onze aandachtspan onderhand wel beproefd met die Franse tong à 200 km per uur.

Ook de vragenronde blijft maar duren, al is dat wel het moment waarop verdeling onder de aanwezigen ontstaat. Soral wordt onder vuur genomen voor zijn duw-en-trek houding tegenover het Front National, zijn steun aan Servië en zijn bocht van 180° tegenover Tariq Ramadan, Albert Ali wordt door de voornoemde twintig procent echter niet in vraag gesteld en krijgt enkele fundamentele vragen over burgerzin onder moslims. Maar ook hier pikt Soral telkens weer langdradig op in, blijkbaar niet zo gelukkig met dat hij enkel kritiek krijgt - al moet hier wel bij opgemerkt worden dat de microdragers uitsluitend de Franse moslims aan het woord laten.

Na een afmattende vier uur stilzitten wordt eindelijk afgerond. Na onze benen te strekken steken wij onze 'elevator pitch' af om nog wat te netwerken. Op vlak van nieuwe contacten kunnen wij niet klagen, de Frans-Italiaanse organisator blijkt zelfs een fan van Casa Pound. Oh en Sire, er zijn nog Belgen, maar tegen dit tempo zingen zij straks wel allemaal de Marseillaise. Bij Soral staat inmiddels een lange rij voor zijn boek te signeren en Albert Ali discussieert met zo'n dozijn moslims. De organisator belooft ons de kans om nog met Soral - inmiddels alweer omringd door zijn lijfwachten - apart te spreken.

Dat is ook notenswaardig, wij lezen graag de website en daar zie je slechts zeer zelden een artikel van Soral, maar er is vrijwel geen video of podcast zonder hem. Egalité & Réconciliation blijft in deze zin een éénmansbeweging en Soral bezet als enige het Pantheon. Le Grand Chef omringd door volgelingen die aan zijn lippen hangen, maar zelf met geen moker te activeren zijn. De rangen danig gesloten houden dat een man zijn wil wet is, dat heeft zijn voordeel, maar het legt ook de achilleshiel bloot. Wie zich nog de tijd van een Karel Dillen of een Bert Eriksson kan herinneren, weet waar dat toe kan leiden. Wat is de meerwaarde van al deze toeschouwers? Als je het ons vraagt zijn het vooral politieke activisten van organisaties die de leden wel activeren. Wij gaan bijvoorbeeld ook niet volledig akkoord met Soral, maar wij halen wel voordeel uit zijn werk en zijn hem daar erkentelijk voor. Maar mensen zoals wij kom je hier dan weer niet tegen.

De vermoeidheid slaat ondertussen toe. Na een klein uur wachten kunnen wij eindelijk met Soral spreken. Hij vindt het sympathiek om nationalisten uit het identitaire Vlaanderen op zijn conferentie tegen te komen en hij wenst ons veel geluk toe. Maar hij voegt er wel gelijk aan toe dat de hele Belgische situatie hem niet zo goed bekend is. Ook andere mensen die wij aanspreken geven toe dat Pierre Hillard een grotere meerwaarde zou zijn in onze contreien. Hij concludeert met zeer druk te zijn en dat hij nu al veel conferenties moet afwijzen. Wij zijn zeker niet zijn prioriteit, maar dat was nog geen definitieve afwijzing.

Een ervaring was het wel. Alain Soral en zijn organisatie Egalité & Réconciliation hebben een zeer bijzondere positie in het nationalistische landschap ingenomen en dat is ons nogmaals bevestigd met deze conferentie. Afsluitend is allicht veelzeggend hoe de vragenronde eindigde. Ongevraagd - maar duidelijk voorbereid - schoot er toch nog iemand nerveus recht en steekt een half levensverhaal af tegenover Soral. Een verhitte uitwisseling volgt en de (inmiddels trillende) man sluit af met dat hij nooit of te nimmer Front National zal stemmen. Twee man applaudiseert. Soral schiet gedecideerd terug. Ongeveer de helft van de zaal schiet in een daverend applaus.

En de rest? Die zijn er zelf blijkbaar nog niet zo goed uit. Of ondertussen de inmiddels kokende zaal uit gevlucht.

Namens de afvaardiging,

Ruben, Thierry & anderen - op een zonnig terrasje in Rijsel.

Bron/afp

De Russische president Vladimir Poetin heeft een fabrieksarbeider die vorig jaar had aangeboden met zijn maten demonstranten in Moskou aan pakken, benoemd tot zijn speciale gezant voor de Oeral.

Als ik de laatste dagen de blog van het AFF bezoek en daar de homohysterie volg die door de een of andere seksueel gefrustreerde van het AFF is neergepend, dan komt bij mij het beeld terug van een affiche die ter gelegenheid van een "tentoonstelling" over seksuele vrijheid en opvoeding was uitgegeven door het collectief "De Rode Mol" in Mechelen.

Op die affiche was te zien hoe een peuter de stijve penis van een volwassen man in zijn handje hield.

De redenering van de organisatoren van de tentoonstelling was dat je kinderen op die manier al vroeg met alle vormen van seks kon laten kennismaken. Dat was in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw de dada van vooral trotskisten en ander linkse aanhangers van de vrije liefde. Zie maar het geval van Daniel Cohn-Bendit (de huidige fractieleider van de Vrije Europese Alliantie in het Europees Parlement en bondgenoot van de N-VA) die in die tijd openlijk voor TV getuigde dat zijn mooiste seksuele ervaring was met kleine jongetjes tijdens zijn carrière als opvoeder.

Ook homoseksuelen die zo hun geaardheid aanvaardbaar trachten te maken steunden toendertijd acties en tentoonstellingen zoals die in de Rode Mol. Klachten indienen bij de toenmalige rijkswacht en parket bleken nutteloos; men vond daar dat men niet zo bekrompen mocht zijn en dat het allemaal niet zo erg was om dergelijke affiche en andere pro-pedofilie propaganda tentoon te stellen voor het publiek. Dat waren dezelfde instellingen die jaren later verantwoordelijk waren voor het Dutrouxschandaal.

Reden voor het falen was dan ook de jarenlange laksheid die politiediensten ten overstaan van perverten hadden aangenomen en propaganda van organisaties die deze perverten hun fantasieën hadden aangemoedigd om als ongevaarlijk neer te zetten. Politie, parket en pers waren wel in alle staten toen ik en een paar andere kameraden het lef hadden om de tentoonstellingen te gaan verstoren. En daarbij werden enkele affiches en boeken vol met vuiligheid (wat nu verboden kinderporno zou heten) tegen de vloer en uit het raam gekeild.

Ja, dan was iedereen plots verontwaardigd. Niet op de pro-kinderschenders, maar op ons. Dat kon niet in een democratie, vond de elite van toen. En als antwoord kregen zij Dutroux en de moord op een paar kinderen. Oeps, een democratisch misverstandje.

Ik denk dan ook dat men het Dutrouxtijdperk alweer is vergeten. En dus wordt nu weer volop propaganda gemaakt voor het seksueel anders zijn. En daarbij wordt vooral gefocust op het feit dat als je het seksueel anders zijn niet aanvaardt als normaal, je dan aan discriminatie doet.

Met deze sluwe dialectische vermenging van zaken en het verbinden daaraan van een politieke houding die discriminatie of nondiscriminatie is (een van de nieuwe tien geboden van het liberaalkapitalisme waar dus niet tegen gezondigd mag worden) probeert men de bevolking te dwingen alles te aanvaarden wat een 'buitengewone levenswijze' kan genoemd worden.

Om de stelling dat seksueel anders zijn wel als normaal moet gezien worden en dus niet tegen mag gediscrimineerd worden te verkopen, heeft links en de elite er  een wetenschappelijke uitleg bij verzonnen. Zo zou homosexualiteit in de genen zitten en aangeboren zijn. En laat ons dat nu eens aannemen, ik ben tenslotte een darwinist en geloof in natuurlijke selectie van mens en dier. Maar ik geloof daarbij ook in het darwinistisch verval van natuurlijke maar afwijkende fenomenen, die door morele aanvaarding tot algemene destructie kunnen leiden.

En in deze context is de vraag gerechtvaardigd, wat moeten we met pedofielen? Op de webstek Pedofilie.nl kan je lezen dat "Pedofilie een AANGEBOREN seksuele voorkeur is."Wetenschappelijk onderzoek," staat er verder, "heeft aangetoond en bevestigd" dat het een aangeleerde dan wel AANGEBOREN component is die een pedofiel tot pedo maakt. En laat dat nu juist dezelfde argumentatie zijn die men hanteert voor het verplicht aanvaarden van homoseksualiteit.

Wij vragen ons dan ook af hoe lang het gaat duren vooraleer men pedofilie als een door de natuur gestuurde beleving ziet, die men als normaal moet aanvaarden en wel om die reden dat een individu niet autonoom besluit wat hij is, maar dat de natuur daarvoor verantwoordelijk is. En dat het gebod "gij zult niet discrimineren" ook op hen van toepassing is.

Als ik het fanatisme van trotskisten zoals het AFF zie, die als volleerde handlangers van de liberale burgerij elke afwijking als een aanvaardbaar maatschappelijk fenomeen willen betonneren, dan kan het niet lang meer duren vooraleer men ook weer pedofilie als een non-discriminatie groep gaat promoten. Er werden in de jaren '70 en '80 van de vorige eeuw door links en de burgerij reeds pogingen ondernomen om het maatschappelijk aanvaardbaar te maken. Maar de gruwelijke excessen van een smerig stuk stront als Dutroux hebben daar toendertijd "blijkbaar alleen maar tijdelijk" een eind aan gemaakt.

En het fanatisme van vandaag eender welke vorm van discriminatie tegen om het even welke groep te verbieden, dat is de voorbode van een nieuwe poging tot verdere maatschappelijke aanvaarding van perversiteiten en abnormaliteiten met als doel door decadentie elke gezond en moreel gevoel kapot te maken. En daarbij de overblijvende morele samenleving te vernietigen, daar waar die het consumentisme van de liberaaldemocratie (nog steeds) in de weg staat.

En dat allemaal ter bevordering van commerce en consumentisme dat ten einde dit systeem te handhaven daarvoor constant nieuwe subgroepen moet genereren. Ook als kinderen als handelswaar ter bevrediging van perverten moeten dienen.

En dat allemaal omdat wij als samenleving niet meer durven te zeggen dat perverten geen vrije baan mogen krijgen.

En dat discrimineren soms een morele plicht is.

Een paar weken geleden kon je nog op Solidarisme.be lezen over de nieuwe tech bubble met de beursgang van Facebook. Vandaag is het zover en potentiële investeerders kregen de volgende brief van CEO Mark Zuckerberg:

Beste potentiële investeerder:

Sedert jaren verspilt u uw tijd op Facebook. Nu is hier uw kans om er ook uw geld aan te verspillen.

Morgen is de IPO van Facebook, en ik weet wat sommigen onder jullie denken. Hoe zal Facebook verschillen van eender welke dot-com zeepbel van begin 2000?

Ten eerste, die slechte dot-com aandelen waren allemaal speculatie en hype, zij waren niet gebaseerd op een echt ondernemingsmodel. Facebook, langs de andere kant, is gebaseerd op een stevige fundering van kwaaie vogels en imaginaire schaapjes.

Ten tweede, Facebook is het meest succesvolle sociale netwerk ter wereld, het staat miljoenen toe om nutteloze informatie te delen met mensen die ze amper kennen.

Ten derde, telkens als iemand op een Facebook advertentie klikt, maakt Facebook geld. En terwijl nog nooit iemand dat opzettelijk heeft gedaan, doen miljoenen dat per ongeluk in een dronken bui. Dat idee hebben wij helemaal gestolen van iTunes.

Ten slotte, als u in Facebook investeert, dan zal u verre van de enige zijn. Door de afgelopen jaren Facebook te hebben gebruikt,  hebben meer dan 900 miljoen mensen over heel de wereld lichte tot matige hersenschade opgelopen, wat hun redelijk beoordelingsvermogen zwaar heeft aangetast. Deze zullen uw mede-investeerders zijn.

Met uw hulp, indien morgen alles gaat zoals gepland, zal Facebook's IPO netto $100 miljard waard zijn. Om dat cijfer te begrijpen, het zou JP Morgan vier of vijf trades vragen om zoveel geld te verliezen. 

Nog een laatste iets: wat zal ik, Mark Zuckerberg, doen met de $18 miljard die men verwacht dat ik zal verdienen door deze IPO? Wel, ik ben aan het overwegen Griekenland te kopen, maar dan zou ik nog steeds $18 miljard overhouden. LOL.

Voeg mij toe,

Mark

Vertaald van: Borrowitz Report

Volgens de Wall Street Journal hebben grote Europese banken op dit ogenblik voor 1.200 miljard dollar uitstaan bij verschillende centrale banken in de wereld.

Dat is 66% meer dan deze banken hadden uitstaan in 2010 en 12%  meer dan vorig jaar.

Meer dan de helft van dat weggezette (en dus aan onze economie ontrokken) geld is afkomstig van de spotgoedkope leningen die de Europese Centrale Bank aan deze private banken heeft verstrekt.

Op dit ogenblik heeft de ECB een kleine 2.200 miljard euro van deze goedkope leningen uitstaan en ongeveer 900 miljard daarvan dient uitsluitend om met dat geld het eigen vermogen op een goedkope manier aan te vullen en vooral om te speculeren op STAATSPAPIER van risicovolle landen.

Dus terwijl men in Griekenland en in mindere mate (voorlopig toch) in  andere Europese landen de mensen sociaal aan het wurgen is en tegelijkertijd de economie van die landen onderuithaalt, speculeren grootbanken lustig verder met goedkoop geld van de sovjetbank van het Eurokremlin, de ECB.

Zo maken private banken winst uit het bloed en de tranen van gewone mensen maar ook steeds meer op de kap van de middenklasse die hierdoor met verpaupering  getroffen wordt. Voor de bevolking van de Eurosovjet is al het geld dat het grootkapitaal bijdrukt geen zegen. Hoe meer de private kapitalisten en de politieke elite geld bijdrukt en ermee speculeert op de Europese markt, hoe meer het volk zal lijden.

En als onze politieke elite weer eens dreigt met dat de markten ons dwingen om te besparen, bedenk dan dat die speculerende markten voor een groot deel bestaan uit gangsters van het financieel kapitaal.

En vooral uit onze eigen elite, die deze speculatie door het bijdrukken van goekoop geld mee helpt organiseren.

Een Europese Ponzi-carousel.