Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

vrijdag06 maart 2015

 

 
Hoe het westen wordt overspoelt door decadentie en achterlijkheid

 

In Knack spreekt socioloog Mark Elchardus harde taal over het mislukte integratiebeleid. 'Moslims zijn nooit aangesproken als volwaardige burgers.'

Wat Elchardus bedoeld- met dat moslims nooit als volwaardige burgers werden aangesproken, dat snappen wij niet- deze uitspraak moet waarschijnlijke dienen als doekje voor het progressief neusbloeden van de man-nu hij de waarheid onder ogen moet zien. De moslims en andere vreemdelingen hebben van bij het begin van de immigratiegolven altijd ‘alle’ rechten gekregen die men maar kon bedenken, en dat liedje over discriminatie op de arbeidsmarkt. Dat is burgerlijke praat van intellectuelen en linkse activisten, van zij die doelbewust op een catastrofe uit waren ,dit vanwege ideologische redenen. Onze eigen arbeiders zijn al altijd gediscrimineerd geweest ten opzichte van de elite, dus was het niet verwonderlijk ,dat ook het ingevoerd proletariaat onder deze politiek te lijden had. Maar waar de eigen vakbonden ,het eigen arbeidersvolk ,jaren geleden al, hebben verraden en in de steek gelaten- en inplaats daarvan alle aandacht heeft gericht op die vreemde indringers,  is de hulp aan vreemdelingen van alle kanten gekomen. Waarom is er een tekort aan sociale woningen voor onze mensen, waarom zijn er jobs te kort voor eigen mensen, waarom moet er bespaart worden in de sociale zekerheid. Waarop lopen er nu Para-Commando’s in onze straten, waarom worden onze rechten afgenomen?

Niet omdat moslims niet als volwaardige burgers werden-of worden , behandelt, maar omdat ze ‘ alle’ rechten en sociale voorzieningen zomaar in de schoot krijgen geworpen, inclusief massa’s geld van vreemde staten, en van de eigen staat- dit voor hun haathuizen, die een ongeziene achterlijkheid in onze maatschappij hebben geïntroduceerd. Dat volk binnenhalen, ze pamperen en verwennen –dat is de fout geweest, en om dat recht te zetten, moeten we er van af. En daarbij zullen vervolgingen en veroordelingen-GAS boetes , het ontnemen van burgerrechten, ons niet tegenhouden. Dit  zal ons alleen maar kwader maken, en strijdbaarder… En wanneer er massa-organisaties deze problemen aanpakken, zo moeten wij verder durven kijken, want alleen met een politiek doel voor ogen (en daarmee bedoel ik niet het soort politiek waar het VB zich al jaren onledig mee houdt, dat verworden is tot een (klein) fabriekje  dat dient als hangmat voor persoonlijke carrières ) maar een politieke strijdfromatie. Anders is alles zinloos.

-----------------------------------------------------------------

 

'De geschiedenis van de immigratie in ons land is een opeenstapeling van verschrikkelijke vergissingen', zegt de Brusselse socioloog Mark Elchardus in Knack. 'Om te beginnen dacht men dat cultuur en religie geen rol speelden bij de integratie van nieuwkomers. De tweede stommiteit was dat men dacht dat die mensen zouden terugkeren.'

Dachten we dat echt?

Elchardus: Het beleid ging daarvan uit. Dan waren er de gezinsherenigingen, met de beste bedoelingen, maar die hebben de immigratie oncontroleerbaar gemaakt. En als mensen daarover klaagden waren het racisten. Dat laatste is de grootste stommiteit van allemaal: omdat extreemrechts de problemen signaleerde en daardoor het debat bepaalde, reageerden de andere partijen door het tegenovergestelde te zeggen. De vreemdeling werd een universeel slachtoffer.

Bron : Knack

New York sluit scholen op islamitische feestdagen

De stad New York heeft besloten vanaf volgend schooljaar twee officiële islamitische feestdagen op de kalender te zetten. Alle leerlingen hebben vrijaf op die dagen.

Volgens burgemeester Bill de Blasio is New York met 1,1 miljoen studenten het grootste schooldistrict waar de maatregel wordt ingevoerd. De officiële feestdagen zijn het Suikerfeest (Eid al-Fitr) en het Offerfeest (Eid al-Adha).

"In een stad met een groeiende moslimgemeenschap kunnen we niet om deze dagen heen", aldus de burgemeester. "Het is een erkenning van haar bijdragen aan onze stad."

New York, met zo'n 1 miljoen moslims, schaart zich met de maatregel achter staten als New Jersey, Massachusetts en Vermont, die de feestdagen al eerder erkenden.

Bron: De Morgen

woensdag, 04 maart 2015 15:18

It's the EU, stupid!

Geschreven door

Hoe is het zo ver kunnen komen dat er nauwelijks ruimte is voor loonsverhoging, vraagt Olivier Pintelon van denktank Poliargus zich af. Er was immers een tijd waarin loonkost nauwelijks een issue was. (“Nauwelijks ruimte voor loonsverhoging en loonkost werd een probleem: hoe is het zo ver kunnen komen?”, Knack, 3 februari 2015)

De auteur, een jonge academicus, heeft de verdienste dat hij zich afvraagt waarom loonkosten pas de laatste jaren zo een heet hangijzer zijn geworden (de belangrijkste vragen zijn altijd die welke niét in een discussie gesteld worden). Maar zoals veel academici, die bekendstaan om hun eindeloze specialisatiedrang (om niet te zeggen vakidiotie), ziet ook hij door de bomen het bos niet meer. Hij komt in de rest van het artikel zelfs niet eens meer terug op zijn initiële vraag.

De fundamentele reden waarom “loonbeleid” (lees: loonmatiging), maar ook “arbeidsmarktbeleid” (lees: flexibilisering) en “structurele hervormingen” zo hoog op de sociale en politieke agenda genoteerd staan is nochtans overduidelijk: alle andere beleidsinstrumenten zijn allang overgedragen aan de supranationale Europese Unie. En de onderhandelings- en beleidsruimte van de nationale politici en de sociale partners wordt met elke nieuwe bevoegdheidsoverdracht krapper. De nationale staten beschikken enkel nog over de loon- en de prijspolitiek als zogenaamde conjunctuurinstrumenten, maar niet meer over het monetaire beleidsinstrument van een eigen munt (vervangen door de euro) of over het budgettaire beleidsinstrument van een eigen begroting (onderworpen aan de Maastricht-normen, het Stabiliteits- en Groeipact en het Begrotingspact). De nationale begrotingen zijn sinds het Begrotingspact van 2013 onderworpen aan een strikte controle door de Europese Commissie, hoewel Frankrijk en Duitsland zelf jarenlang de Europese begrotingsdiscipline aan hun laars gelapt hebben (cf. “Schending stabiliteitspact blijft zonder sanctie”, NRC, 25 november 2003).

Blijven dus enkel nog over: de instrumenten die de aanbodkant van de economie beïnvloeden, wat perfect strookt met de rol die volgens het neoliberalisme weggelegd is voor de overheid (of wat daar nog van rest). Concreet: het technologie- en innovatiebeleid, het milieubeleid, het arbeidsmarktbeleid, het deregulerings- en privatiseringbeleid, het exportbevorderingbeleid (cf. “Conjunctuur- en structuurbeleid”, NRC, 26 november 2002). Exportbevorderingbeleid is op zich al een sterk ingeperkte versie van een handelsbeleid, dat in Europa allang niet meer op bilaterale wijze tot stand komt maar wel door grote multilaterale vrijhandelsrondes (in het kader van de Wereldhandelsorganisatie) en de Europese verdragen wordt bepaald. Al die gekozen (neoliberale) opties hebben ons afhankelijk gemaakt van ondoorzichtige trans-nationale bureaucratieën die, net zoals de grootbanken, too big to fail lijken en ook veel te log zijn om in te spelen op snelle veranderingen (zoals conjunctuurschommelingen) of om een gedifferentieerd handels- en geldbeleid te kunnen voeren.

Kortom, het loutere bestaan van de Europese Unie zet een neerwaartse druk op de lonen. Daarmee is de initiële vraag beantwoord of op zijn minst het begin van een antwoord gegeven. Maar dat was voor Pintelon blijkbaar een te duidelijk antwoord op zijn voor het overige geheel terechte vraag.

woensdag, 04 maart 2015 11:37

Chotspe!

Geschreven door

“Het verslaan van IS terwijl Iran een kernwapen ontwikkelt is weliswaar het winnen van een slag, maar tegelijkertijd de oorlog verliezen.” (Netanyahu tegen Congres: Iran speelt dodelijk game of thrones”, NRC)

Dàt was de ware insteek van Benjamin “Bibi” Netanyahu’s betoog in Washington: Islamitische Staat (IS) als lesser evil, Iran als greater evil. Dat blijkt ook uit alle wapenfeiten van Israël tot dusver in de Syrische burgeroorlog. Zo heeft Israël, dat nog steeds de (Syrische) Golan-hoogvlakte bezet en volstrekt afzijdig blijft in de strijd tegen IS, enkel stellingen van het Syrische leger en zijn Libanese bondgenoot Hezbollah gebombardeerd. Begin dit jaar heeft het zelfs een generaal van de Iraanse Republikeinse Garde vermoord op Syrische bodem. Islamitische Staat mag zich dus in zijn handjes wrijven als het op Israël aankomt!

Terwijl het Midden-Oosten in brand staat, lijkt Netanyahu maar aan één ding te denken: Iran de ontwikkeling van kernenergie ontzeggen en liefst ook het regime in zijn geheel uitschakelen. Het is niet alleen cynisch, maar tevens veelzeggend dat Israël niet wakker ligt van de terreur van Islamitische Staat (die toch van een andere orde is dan de Qassam-raketten van Hamas). Islamitische Staat vervult voor Israël de functie van een soort controlled demolition die de “Safawidische” as Libanon-Syrië-(Irak)-Iran moet uitschakelen. Als dat gelukt is, zullen de jihadisten wel op een of andere manier “bedankt” worden voor hun bewezen diensten. Bovendien is een veralgemeende burgeroorlog onder moslims (en ook andere geloofsgemeenschappen) voor Israël cynisch genoeg mooi meegenomen. Wat de uitkomst van een dergelijke oorlog ook zij, hij zaait hoe dan ook zoveel verdeeldheid dat Israël voor de komende jaren en wellicht decennia geen verenigde tegenstand meer hoeft te vrezen. Arabische eenheid is zo meer dan ooit een illusie.

Netanyahu is misschien een oorlogszuchtige gek, maar wij zijn niét zo gek om zijn opgewarmde kost, zijn leugens en zijn oorlogsgestook ernstig te nemen (cf. Benjamin Netanyahu’s Long History of Crying Wolf About Iran’s Nuclear Weapons”, The Intercept). Het scenario doet nog te veel denken aan dat van 2003, toen Colin Powell met zijn gefabriceerde bewijsmateriaal de wereld probeerde mee te slepen in een oorlog tegen het Irak van Saddam Hoesein. In 2003 klonk het nog in het (neoconservatieve, zionistische) Project for A New American Centruy (PNAC): “The road to Jerusalem runs through Baghdad”. Twaalf jaar – en een paar misrekeningen van jewelste – later willen de Israëlische haviken nog eens optrekken: ditmaal niet naar Bagdad, maar naar Teheran. Door hun eigen domme oorlog was (sjiitisch) Irak immers in de invloedssfeer van (sjiitisch) Iran terechtgekomen. En dat was niet de bedoeling van het PNAC natuurlijk. Een nieuwe oorlog moet dus de ongewenste neveneffecten van de vorige rechtzetten. Nu alleen nog de bondgenoten en het kanonnenvlees vinden...

Gelukkig wordt de soep niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend (cf. “Obama: Netanyahu was wel vaker fout over Iran”, Knack). Meer dan waarschijnlijk was Bibi’s toneeltje in Washington ingegeven door een combinatie van geldingsdrang, electoraal opportunisme en misschien ook een minderwaardigheidscomplex (zijn broer is immers als soldaat, een echte dan, omgekomen bij Operatie Entebbe). Zoals gezegd zit Iran voorlopig vast in het Iraaks-Syrische moeras, en dat is precies waar Israël het land hebben wil...

dinsdag, 03 maart 2015 22:43

Censuur: ieder krijgt zijn deel!

Geschreven door

De Vrije Universiteit Brussel (VUB), een notoir bolwerk van zelfverklaarde vrijzinnigheid (en vrijmetselarij), censureert een Vlaams auteur op verzoek van de Israëlische ambassadeur (cf. “Debatweek VUB aangepast na druk Israëlische ambassadeur”, Knack). De auteur in kwestie is Lucas Catherine die bekend staat vanwege zijn kritische boeken over Israël en de bezetting van Palestina. Hij kan een linkse antizionist worden genoemd, aangezien zijn kritiek op Israël is ingegeven door algemeen-menselijke en niet zozeer nationalistische motieven (het ene sluit het andere evenwel niet uit, welteverstaan).

Met die censuur op verzoek van een buitenlandse ambassade wordt eens te meer aangetoond dat in een wereld zonder grenzen (zo gekoesterd door het koor van liberale woordenkramers) buitenlandse agenda's steeds meer de binnenlandse agenda bepalen. En buitenlandse agenda's zijn er in overvloed: die van Israël zoals gezegd, maar ook die van onder meer Qatar (cf. “Nicolas Sarkozy doit rompre avec le Qatar”, Le Monde), Saudi-Arabië (cf. “Steun aan Saudi-Arabië tast geloofwaardigheid van de strijd tegen terrorisme aan”, Knack) en – op een ander vlak – China (cf. “Vande Lanotte plat op de buik voor China”, De Morgen).

Hoeft het nog gezegd te worden dat in een multiculturele en multireligieuze samenleving, die uiteindelijk een samenleving van minderheden is, iedere minderheid zich steeds wel op een of andere manier aangesproken kan voelen door de “onwelvoeglijke” woorden of gedachten van een andere minderheid (en de meerderheid). In zo een samenleving zal, naarmate de versplintering en de balkanisering vordert, censuur (op verzoek of in het algemeen belang) steeds meer de norm worden. En die censuur zal ook steeds willekeuriger en buitensporiger vormen aannemen, temeer omdat generaties verwende kinderen (en volwassenen) opgevoed zijn met het idee over aangeboren rechten te beschikken (en enkel rechten, geen plichten of dienstbaarheid). Rechten waar bovendien enkel de leden van minderheden individueel én collectief aanspraak op kunnen maken. De meerderheid daarentegen, die wordt collectief rechteloos en dus machteloos gemaakt (nota bene: in haar eigen land). Als ze zich collectief (als ras, volk of natie) immers op haar rechten wil beroepen, dan is er sprake van “discriminatie” of “racisme” (d.w.z. een misdrijf). Het anders-zijn is zodoende alleen een recht voor minderheden en dus in feite geen recht, maar een voorrecht. Met andere woorden, een flagrant voorbeeld van discriminatie, zij het dan zogenaamde “positieve” discriminatie.

Censuur is niet alleen een gevolg van rechtstreekse buitenlandse inmenging door diplomaten of lobbyisten, maar ook van onrechtstreekse inmenging die migratie-gerelateerd is. Ze komt voort uit de invloed van immigranten wier loyaliteit bij hun thuisland of hun godsdienst ligt, die aan gezinshereniging kunnen doen in een land waarvan ze niet eens staatsburger hoeven te zijn en die hun belangenverenigingen en hun gebedshuizen vanuit het buitenland kunnen laten financieren. Zij maken optimaal gebruik van de (voor)rechten en de vrijheden die hun geboden worden. Zij hoeven alleen maar een liberaal vrijheidsbegrip in te vullen dat louter negatief geformuleerd is (cf. “mijn vrijheid houdt op waar die van een ander begint”). Censuur is weliswaar een inperking van die negatieve vrijheid, maar niet in tegenspraak ermee. Ze kan zelfs worden gezien als een logisch gevolg van de tegenstrijdigheden die in het liberalisme zelf vervat zijn. Te veel “anderen” maken het samenleven nu eenmaal problematisch, dus zal het op de duur over eieren lopen geblazen zijn. In zo een nu al “superdivers” genoemde samenleving zal ieder enigszins veralgemenend woord of veralgemenende gedachte al gauw taboe zijn. Dat alles om de lieve vrede te bewaren... Behept als ze zijn met individuele en collectieve rechten zullen de minderheden zich gedragen als kruid-je-roer-mij-niet en zo de meerderheid koeioneren, daarbij publiekelijk lippendienst bewijzend aan de liberale vrijheid (en enkel lippendienst, want hun private, intieme overtuigingen zijn hun ware overtuigingen). De bedenkers en de verantwoordelijken van deze fantastische mensentuin zullen – bijgestaan door een leger van subsidiologen, politieke commissarissen en verklikkers allerhande – hun handen vol hebben met het beheer ervan! Zij hebben zelf een kunstmatig kruitvat gecreëerd en verwijten vervolgens al wie hun plannen bekritiseert dat zij met vuur spelen (een vuur dat ze nota bene zelf maar al te graag elders in de wereld – van de Maghreb tot de Mashreq – aansteken als het hun eigen geopolitieke agenda uitkomt!).
 
Antifascisme, antiracisme, strijd tegen extreemrechts. Het zijn jarenlang de stokpaardjes en dekmantels geweest van al wie zich in het kamp van de censuur bevindt. Zo heeft ook Lucas Catherine in de jaren ’90 zijn steentje bijgedragen in de hetze tegen het toenmalige Vlaams Blok (cf. “Vuile Arabieren: bedlectuur voor Vlaams-Blokkers”). Ook de satiristen van Charlie Hebdo dachten allicht dat hun strijd tegen het Franse Front National (FN) hun een onbeperkt krediet zou opleveren bij heel wat jongeren met een migratieachtergrond. Toch werden ze niet gespaard, de hypocriete satiristen die wel het FN wilden laten verbieden, maar niet de wet Fabius-Gayssot afschaffen; de salonrevolutionairen van het multiculturalisme werden genadeloos verslonden door hun eigen migrantenkinderen. Ze konden in hun laatste nummer wel lachen met Houellebecq en Zemmmour, auteurs die de Fransen een spiegel van een decadent en islamiserend land voorhouden, maar het waren de grappenmakers zelf die door de kogels van islamisten werden vermoord. Le retour du bâton. Ook rechts-populisten in heel Europa proberen op hun manier politiek-correct te zijn. Ze denken dat snoepreisjes naar en andere vrijages ten opzichte van Israël zullen helpen om hun partijen salonfähig te maken: dit filosemitisme is in zekere zin de pendant van het antisemitisme, omdat het aan Joden een invloed toeschrijft die ze in werkelijkheid niet hebben (maar die niettemin aanzienlijk is).

Conclusie: de zeloten van de censuur zijn niets anders dan de nuttige idioten van het hyperliberalisme. Ze zijn de wegbereiders van een liberale dictatuur 2.0 die de stoutste verwachtingen van Orwell en Huxley nog overtreft en waarvan ze zelf de contouren (nog) niet goed waarnemen. En aangezien ze nu eenmaal niet zo slim of sterk zijn als ze van zichzelf dikwijls denken, krijgen ze af en toe ook een koekje van eigen deeg. Maar wat baten kaars en bril als de uil niet zien en wil. Het blijven tenslotte (nuttige) idioten...

Pagina 1 van 190

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter