Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Sunday24 September 2017

Thursday, 02 January 2014 08:35

Collectief spaargeld aanwenden om economie te redden

Written by  Theo van Boom

Ja hoor, zo kan ie wel weer... Hoor ik u denken bij die titel. Een radicaal voorstelletje dat al enige tijd de ronde doet: bevries een kap van het spaargeld gedurende x-aantal jaar en gebruik dat om ons uit het economisch slop te trekken. En het zou werken - ware het niet dat dit de munt (speculatief als die is) geen goed zou doen.

Maar eigenlijk neem ik u in het ootje. Dit voorstel komt dit keer immers van de kapitaalbonzen zelf: consultancy bureau McKinsey en Barton Wiseman (Canadese Pensioenen). Volgens deze hoge hoeden is de enige manier om "kwartaalkapitalisme" om te zetten naar duurzame groei door de grote institutionele investeerders in te schakelen.

En waar halen die investeerders hun fondsen? Precies, van pensioensparen en beleggingen op lange termijn. De meest conservatieve fondsen daarin vormen de fundamenten van deze kapitalen en het zijn vooral de kleine beleggers die voor deze formules kiezen.

Met andere woorden, dat radicale voorstel van spaargelden te bevriezen? Dat heeft een groot mankement. Het zou ondernemers, particulieren, de economie, de overheid etc. helpen, maar ten koste van... de banken. Die doen niet mee in dat verhaal en dat kunnen we niet hebben, aldus McKinsey & co. Speculatief kapitaal, dat bouwt op de voormelde fundamenten, kan zo zijn gangetje gaan. Zolang er daarnaast voor de vorm tenminste ook een beetje "duurzaam" belegd wordt. Lees: zolang er aan public relations wordt gedaan.

Dit zet meteen een nieuwe trend in gang, want er staat nog een andere ontwikkeling op til waar de heren experts niet over spreken (ja, ik heb er het Harvard Business Review artikel op nagelezen). Sommigen spreken hierdoor van een nieuwe wereldwijde economische crash of rond 2016 of rond 2025 en de logica is de eenvoud zelve. Bundel eerst alle andere doom & gloom scenario's (vertraging Chinese groei, deflatie/inflatie, peak government etc.) en combineer dat dan met een van de fundamentele basisprincipes achter pensioenfondsen.

Dit principe stelt immers dat de werknemer verantwoordelijk is voor zijn eigen pensioenopbouw. In de Verenigde Staten kan je dit goed zien in de ERISA-Wet van de jaren '70, een wet die bedoeld was om mensen meer vrijheid over de allocatie van hun spaargeld te geven. Bij ons is het wat meer complex, maar het principe blijft gelijk.

Maar combineer dit op eerste zicht onschuldig feit met een plotse crash van de aandelenmarkten én de vergrijzing en er begint wat te dagen. Wie een pensioenopbouw heeft, die trekt dat geld dan wel uit de markt. Niet nog eens vijf jaar wachten op herstel wanneer je al een 75-jarige babyboomer bent, het is welletjes zo. En wie niets heeft opgebouwd (zoals 80% in de Verenigde Staten), die moet het hebben van een overheidspensioen, maar die overheid kan op dat moment niet nog verder in de schulden duiken om zo'n 150 miljoen een leefbaar inkomen en exponentieel toenemende medische verzorgingskosten te betalen.

De deflatie van de aandelenmarkt heeft zich overigens al meer dan tien jaar geleden ingezet, de booms & busts zijn sindsdien niet meer dan artificieel ingegeven.

En dan moeten we geloven dat die grote investeringsfondsen de economie op het goede pad moeten zetten? Wanneer ze de basis van hun kapitaal kwijtraken omdat mensen cash willen om in hun stijgende dagelijkse kosten te voorzien?

Wie doet hier nu werkelijk aan kortetermijndenken?

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter