Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Tuesday19 September 2017

Friday, 17 July 2015 11:37

"Het wordt tijd om ook naar de waarde van de kunst te vragen"

Written by  Arto Clast

“Wat vandaag echter wordt voortgebracht, komt zelfs voor de kunstgeschiedenis niet in aanmerking. En wat de filosofische scholen van deze tijd betreft: ze zijn er noch voor het leven, noch voor de ziel; aan hun opvattingen wordt niet werkelijk aandacht geschonken: noch door filosofen, noch door geleerden uit andere vakgebieden. Ze dienen enkel om dissertaties over te schrijven, die in andere dissertaties geciteerd worden, die op hun beurt door niemand worden gelezen – behalve door toekomstige filosofiedocenten. De waarde van de wetenschap heeft Nietzsche ter discussie gesteld. Het wordt tijd om ook naar de waarde van de kunst te vragen. Tijden zonder echte kunst en filosofie kunnen nog steeds machtig zijn: dat hebben de Romeinen ons geleerd. Maar voor oerconservatieven gaat, als kunst en filosofie verdwijnen, ook de waarde van het leven verloren.

Welnu, voor ons niet. Ik kreeg te horen dat een leven zonder kunst niet de moeite waard is; ik antwoord daarop: wiens leven? […] Niemand kan een nauwere band hebben met de grote kunst van ons verleden – want het heden kent geen grote kunst – dan ik heb: ik zou niet willen leven zonder Goethe, zonder Shakespeare, zonder de oude architectuur […]. Bach en Mozart gaan voor mij boven alles; maar daaruit volgt zeker niet de noodzaak om de duizenden schrijvende, schilderende, wereldbeschouwende grootstadinwoners als echte kunstenaars en denkers te bestempelen. In Duitsland wordt meer geschilderd, geschreven en ‘ontworpen’ dan in alle andere landen van de wereld samen. Is dat een teken van cultuur of gebrek aan realiteitszin? Zijn we zo rijk aan uitbeeldingskracht of zo arm aan praktische energie? En strookt het resultaat ook maar een beetje met het zelfbewuste kabaal? […] Hier schuilt het gevaar dat al deze krachteloze, verwijfde, overbodige ‘bewegingen’ niet enkel als een noodzaak, maar zelfs als een noodzaak van de tijd worden beschouwd. Ik noem dat de levensbeschouwing van de kunstnijverheid. Bouwen, schilderen en dichten als kunstnijverheid, religie als kunstnijverheid, politiek als kunstnijverheid, de wereldbeschouwing zelf als kunstnijverheid – hemeltergend is de stank die uit al die kringen en verenigingen, cafés en voordrachtzalen, exposities, uitgeverijen en tijdschriften walmt.

[…] Wat vroeger, toen er een levende kunst was, de regel was, namelijk het ritme (‘Takt’) van het leven […], heeft plaats moeten ruimen voor het ‘ontwerp’, het meest verachtelijke wat er is. Alles wat niet meer leeft, wordt ‘ontworpen’. Men ontwerpt een persoonlijke cultuur met theosofie en meestercultus, men ontwerpt een persoonlijke religie met Boeddha-uitgaven op geschept papier, men ontwerpt een staat uit Eros. Sinds de revolutie zou men zelfs landbouw, handel en industrie willen ‘ontwerpen’.

Deze idealen moeten aan scherven worden geslagen; hoe harder het klettert, hoe beter. Hardheid, Romeinse hardheid is het, wat zich nu in de wereld begint af te tekenen. Voor iets anders zal binnenkort geen ruimte meer zijn. Kunst ja, maar in beton en staal, dichtkunst ja, maar door mannen met stalen zenuwen en onverbiddelijk doorzicht, religie ja, maar neem je gezangboek – niet Confucius op geschept papier – en ga naar de kerk, politiek ja, maar door staatsmannen en niet door wereldverbeteraars. Al het andere doet niet ter zake. En men mag niet vergeten wat achter ons en wat voor ons, mensen van deze eeuw, ligt. Tot een Goethe zullen wij Duitsers het niet opnieuw schoppen, maar tot een Caesar.”

Oswald Spengler

Bron: Rekto:verso

Additional Info

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter