Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Saturday23 September 2017

Wednesday, 18 November 2015 15:45

“De lafheid van de flaminganten”

Written by 

Weet je, Jelle, aan de lafheid van de flaminganten na de oorlog heb ik mij altijd geweldig gestoord. Na Parijs kwam ik terecht in de gevangenissen van Sint-Gillis en Kortrijk. Daar zijn mijn ogen pas echt opengegaan, jongens toch. Veel van die VNV’ers, propagandapolitici pur sang, durfden zelfs niet met ons, gewezen frontsoldaten, te praten omdat dat hun zaak negatief zou beïnvloeden. De arrivisten, godverdomme. Als wij een kameraad zagen in de bak, dan gingen we naar hem toe. Punt uit. Dat heeft mij zeer geslagen. Vanaf dan heb ik beslist om me nooit meer voor de kar van de politiek te laten spannen.

“Hetzelfde met de grote VNV-leider Hendrik Elias. Op een bepaald moment in ‘44 komt die binnen in een hotel in het Duitse Liebstadt waar ik mijn bevelen moest ophalen. Elias passeert mijn tafel, ik klak mijn hielen bij elkaar, maar meneer reageert niet. Hij deed zelfs de moeite niet om eens met me te komen babbelen en te vragen hoe het met de Vlaamse jongens zat. Aan mijn kentekens kon hij nochtans meteen zien dat ik een Vlaming was. Niets, niets. Dan heb ik gezegd: Elias, een streep erdoor. Och, het waren allemaal dezelfde.”

Dries Vermeersch (grootvader)

“Je weet ondertussen ook wel dat de waarheid van je grootvader niet dé waarheid is, maar zijn waarheid. En je wil eigenlijk het liefst van al uit zijn mond horen dat hij misleid was door prekende priesters die hem tegen het bolsjewisme opstookten. Je wil horen dat hij zich vergist heeft of dat hij spijt betoont. Dat hij Hitler een nare vent vond. Dat het fascisme de dood van zijn eigen zoon zou betekenen. Dat de Vlamingen bedrogen zijn door de Duitsers. Maar dan kijk je rond in zijn huis en zijn bureau en zie je een koppelriem van het Vlaamsch Jongerenkorps; een stekjesdoos waar ‘Mijn trouw is mijn eer’ in gegraveerd staat, met een dolk eronder; mappen met correspondentie uit de jaren 80 waarbij hij aangesproken wordt als ‘dierbare kameraad’; een boekenband Vlaanderen in Uniform 1940-1945; jaargangen van het Berkenkruis; een gipsen kop van Cyriel Verschaeve. Diehard Vlaamsche symbolen die mijn grootouders als een warm deken om zich slaan. Je merkt dat hij vandaag nog altijd voor zuiverheid van gedachten kiest. Voor rechtlijnigheid. Idealisme. Einwandfrei. Onberispelijk. Een woord is een woord. Bitterheid omdat niet iedereen zo denkt als hij.

Jelle Vermeersch (kleinzoon)

Bron: Vermeersch, J. (7 november 2015). De Morgen, p. 6.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter