Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Friday21 July 2017

Saturday, 28 November 2015 18:16

Wat betekent wahabisme?

Written by 

Wat betekent wahabisme? In essentie een verbond tussen religie en staat.

Rond het jaar 1744 werd Abdoel Wahab uit de stad Al-Diziyah verdreven door de plaatselijke bevolking. Hij had er namelijk een vrouw laten stenigen wegens overspel, zonder dat hij daar de rechterlijke macht toe had. Bij zijn vlucht naar het oosten kwam Abdoel Wahab terecht bij een plaatselijke (kleine) stammenhoofdman met de naam Mohammed ibn Saoed. Die stammenleider wou zijn gebied graag uitbreiden en sprak om dit doel te bereiken over het ‘verenigen’ van de Arabische stammen (lees: van grondgebied op het Arabische schiereiland). Die gebieden waren echter nooit verenigd geweest, omdat daar meestal afzonderlijke bedoeïenenstammen leefden die rondreisden. De vereniging waarover sjeik ibn Saoed het had, dient dus eigenlijk te worden begrepen als het ‘veroveren’ of, beter nog, het ‘roven’ van grondgebied van andere stammen.

Abdoel Wahab van zijn kant had een visie op de islam ontwikkeld die als anti-modern kon worden beschouwd (naar de maatstaven van die tijd welteverstaan). En dat is tot op vandaag niet veranderd. Kort samengevat komt het er op neer dat hij terug wou naar het tijdperk van de eerste drie ‘kaliefen’, toen de islamieten nog getrouw de Koran en de Hadith (overleveringen) volgden, dus ‘recht’ waren in de leer. Vooral de moslims die niet ‘recht’ in de leer gebleven waren, werden (en worden) door het wahabisme geviseerd en niet zozeer de ongelovigen. Ongelovigen zijn weliswaar vijanden, maar wanneer ze zich aan de islamitische wetten houden, kunnen ze worden getolereerd  (als ze ‘braaf’ zijn tenminste). Neen, veeleer de ‘afvallige’ geloofsgenoten, zij die de dwalingen van ‘shirk’ belijden, worden geviseerd. Dat zijn moslims die deel denken te hebben aan Gods goddelijkheid.

Daarom wordt al wie een andere opvatting heeft over de islam of het opvolgingsrecht van de kaliefen als ketters weggezet (bijvoorbeeld de sjiieten die Ali als eerste kalief erkennen en niet Aboe Bakr). Een frappant voorbeeld van deze houding was dat Abdoel Azziz ibn Saoed alle graven van Mohammeds metgezellen liet verwoesten, toen hij in 1804 Medina veroverde. Toen hij Mekka bezette, liet hij daar een ander heiligdom, namelijk het huis waar Mohammed zou geboren zijn, tot op de grond afbreken. Ja, het zijn leuke kerels die wahabieten, je zou hen kunnen vergelijken met christenen die het stalletje Jezus in Bethlehem zouden afbreken (als dat al echt zou bestaan natuurlijk). Veel verschil met Islamitische Staat valt er in de houding van de wahabieten niet op te merken, geen wonder dat Saoedische prinsen (die veelal gehuwd zijn met leden van de familie Wahab) de IS-terroristen steunen.

Om zijn strikte lezing van de Koran aan de man te kunnen brengen sprak Abdoel Wahab net als als de sjeik over het ‘verenigen’ van het islamitische volk. Want die plaatselijke bevolking was al islamitisch, kon dus niet meer bekeerd worden. Die laatste dacht dat ze al ‘verenigd’ (tawhid, eenheid in de islam) was ... Dik mis poes. Het kwam sjeik ibn Saoed goed uit dat Abdoel Wahab zijn ‘eigen’ concept van tawhid had ontwikkeld. Saoed had immers een ideologische (religieuze) dekmantel nodig om het grondgebied van zijn buren te veroveren zonder dat dit op pure diefstal zou lijken en verboden was door de Koran. En een islamitisch réveil (zogezegd om alle moslims te verenigen in de ‘ware’ islam) was een prima dekmantel voor de sjeik die naar ‘Lebensraum’ streefde. (Veel is er eigenlijk niet veranderd in de afgelopen 250 jaar, want ook vandaag wil Saoedi-Arabië zijn gebied en invloed nog steeds uitbreiden en gebruikt het daarvoor het wahabisme als middel.) De veroveringsdrang van sjeik ibn Saoed werd dus voorgesteld als een ‘goddelijke’ missie, een ‘kruistocht’ (excusez le mot), maar dan op zijn islamitisch.

Om zijn veroveringsproject op een godsdienstige, door God (Allah) bevolen operatie te laten lijken was het nodig (en nuttig) een ‘prediker’ (wat Abdoel Wahab was) de sjeik te laten erkennen als politieke leider van een religieuze beweging. Daarom erkende de sjeik eerst Wahab als belangrijkste religieuze gezagsdrager van de moslimgemeenschap, waarna deze op zijn beurt de sjeik als politieke leider (emir) van de beweging erkende en zijn volgelingen opdracht gaf voor hem te vechten om zo de ‘ware islam’ op te leggen. En vermits Wahab de ‘ware islam’ verkondigde, werden alle andere islamitische stammen plots ‘ongelovigen’ en kon men hun land conform de Koran inpikken als ze zich niet onderwierpen. Daarom riepen de soldaten van de sjeik eerst driemaal ‘Bekeer u’ tegen hun slachtoffers, vooraleer ze hen doden. Als dat geen godswonder mag worden genoemd! En het leuke was dat die andere stammen nooit op dat bevel tot bekering ingingen, omdat zij dachten reeds het ‘ware’ geloof aan te hangen, zich niet van de islam wilden afkeren. Dat zou haram geweest zijn. De sjeik had dus altijd prijs. De wegen van de ‘shaytan’ (satan) zijn ondoorgrondelijk.

Soed en Wahab hadden dus elkaar benoemd. Er kwam niets ‘goddelijks’ aan deze alliantie te pas. Het was een puur politiek-ideologische zet. En dat is het wahabisme tot op vandaag gebleven, een politiek-ideologisch idee verstopt achter religie. En eigenlijk is er niet zo veel verschil met wat Mohammed in Medina deed om Mekka te kunnen veroveren: een ‘goddelijke boodschap’ – die later de Koran werd – als religieus-ideologisch middel gebruiken om politieke macht te verwerven. Alleen al om deze feiten moet men de islam zien als politiek fenomeen en niet als een louter religieus. Spreken over een gematigde en een radicale islam is dus een verkeerd uitgangspunt. Alles hangt af van de ‘politieke’ macht die islamieten denken te hebben of te kunnen verwerven. Dat bepaalt of ze ‘gematigd’ dan wel ‘radicaal’ ageren. Als islamieten (bijvoorbeeld in het Westen) denken dat ze politieke macht kunnen veroveren door het systeem op een vreedzame wijze naar hun hand te zetten, dan zullen zij ‘gematigd’ ageren, zo niet zullen zij een ‘radicalere’ vorm van politiek-religieuze strijd voeren. De westerse elites beseffen dat en daarom wordt vanalles aangepast om de mosliminwijkelingen ter wille te zijn. Daarom wordt een ‘Kerstmarkt’ tot ‘Winterpret’ omgeturnd. Daarom bestaan er in Groot-Brittannië vandaag al sharia-rechtbanken. Dat zijn allebei voorbeelden van toegevingen die worden gedaan aan een politieke islam en de ‘gevoeligheden’ die ermee verbonden zijn.

De verstrengeling van religie en politiek werd compleet, toen ibn Wahab in 1792 overleed en Abdoel Azziz Saoed (de opvolger van Mohamed ibn Saoed) zichzelf tot diens opvolger uitriep. De sjeik was al ‘emir’ (politieke leider) van de moslimgemeenschap en werd nu ook de religieuze leider van die gemeenschap. Kerk en staat werden aldus verenigd, als je dat in westerse termen vertaald. Toen later de krijtlijnen van de staat Saoedi-Arabië werden uitgetekend (mede door toedoen van de Britse spion Lawrence of Arabia), werd de wahabitische islam de staatsgodsdienst. Door huwelijken te sluiten tussen familieleden van Wahab en Saoed werkt dit verbond tot op vandaag. Het is een alliantie van families om macht en geld, en dat in een van de rijkste landen van de wereld. Je zou voor minder een sprookje over ‘islamitisch eenheid’ verzinnen en moordpartijen op ‘ongelovigen’ financieren.

Eddy Hermy

De naam kent verder een bewogen geschiedenis. Ooit was Eddy Hermy de jongste vakbondsdelegee van het land, later actief in diverse organisaties. Hij heeft consequent de dissidente rol opgenomen namens het proletariaat, wat hem vaak niet in dank werd afgenomen. Afgezien van dat dit Eddy Hermy tot een van de meest controversiële figuren van het land maakt, heeft hij er zelden naast gezeten. Zijn voorspellingen over de EU, de N-VA en de economische crisis zijn de laatste jaren allemaal uitgekomen.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter