Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Thursday23 November 2017

Monday, 28 February 2011 16:05

De neoliberale utopie

Written by 

“Omdat markten te complex zijn geworden om er als mens effectief op in te kunnen grijpen, valt er het meest te bereiken met een anticrisisbeleid met maximale marktflexibiliteit: vrijheid van handelen voor belangrijke marktdeelnemers, hedge- en private equity-fondsen, investeringsbanken. Door inefficiënties op de financiële markten te bestrijden kunnen liquide vrije markten onevenwichtigheden herstellen. Het doel van hedgefondsen en andere fondsen is geld verdienen, maar door hun optreden verdwijnen ondoelmatigheden en onevenwichtigheden en wordt de verspilling van schaarse besparingen tegengegaan. Deze instellingen dragen bij aan een hoger productieniveau en een hogere levenstandaard.”

Deze woorden zijn afkomstig van de Jood Alan Greenspan, die jarenlang de Amerikaanse centrale bank (Federal Reserve) heeft geleid. Ze getuigen van een ongelooflijk utopische kijk op economie en maatschappij. Nochtans worden de neoliberale recepten in het Westen en in de liberaal-democratische wereld voorgesteld als zijnde wetenschappelijk onderbouwde theorieën, die economie en geldwezen op de meest logische en meest economische wijze doen werken.

Dat het neoliberalisme echter niks met dat alles te maken heeft, maar alleen een utopische en ideologische kijk van een groep mensen weerspiegelt die de totale (maar in feite irreële, want onbestaande) vrijheid van het individu nastreven wordt meestal nooit vermeld. Ook wordt nooit verteld dat de Jood Greenspan een fervente aanhanger was - en nog steeds is - van de filosofie die achter het neoliberalisme schuilgaat en die voortkomt uit de luchtspiegelingen van een romanschrijfster. Zo is het mogelijk dat een utopie die voor een groot stuk is ontstaan uit een roman, namelijk Atlas Shrugged (1957), geschreven door een Joods-Russische schrijfster, Alissa Rosenbaum (alias Ayn Rand), onze welvaart en ons sociale systeem stelselmatig vernietigt.

Zoals de filosofie van de Jood Marx de verschillende klassen in de maatschappij tegen elkaar opzet, zo zet de filosofie van de Jodin Ayn Rand het ene individu tegen het andere individu op. Het resultaat is hetzelfde: een wereld in strijd, verdeelde samenlevingen en machteloze individuen. Solidariteit kan alleen met je “eigen klasse” (Marx ) of met je “eigen ik” zoals bij (Ayn Rand). Samenlevingen weerspiegelen in deze optiek de groepshebzucht of individuele graaizucht. Neoliberalisme en marxisme zijn hierbij in hetzelfde bedje ziek. Het zijn allebei utopieën van de haat: utopieën waarin de mens tegen de mens vecht en het groepsbelang van de eigen beperkte kring of het individuele belang voorstaat ten koste van andere mensen.

De neoliberale utopie had echter nooit de bedoeling om een maatschappij op te bouwen of een economie ten dienste te stellen van het volk. Het was ook nooit de bedoeling om er een wetenschappelijke economische invulling aan te geven. Friedrich Von Hayek zag het als volgt: het moest een liberaal programma zijn dat beroep deed op de “verbeelding” (merk de parallel op met mei ‘68). Zaak was om een liberale utopie ontwikkelen die niet al te direct gericht zou zijn op de praktijk en zich niet zou beperken tot het politiek haalbare. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de twee extremen van de in wezen anti-volkse utopie elkaar vinden in hun afwijzing van de eigen identiteit en van de volksgemeenschap die logischerwijs daaruit voortvloeit.

De liberale extremist Mathias De Clercq (Open VLD) noemt het nationalisme “puur vergif” en zegt te gruwen van elke volkse uiting die nationale identiteit weergeeft. Hij is bang dat, zoals Louis Paul Boon ooit schreef, “de nationalisten met botten en vlaggen door de straten zouden marcheren”. Deze extremistische neoliberaal, die een ideologie aanhangt die uit de duim van een gekke Russisch-Amerikaanse Jodin is gezogen, ziet natuurlijk liever dat de massa richting grootwarenhuizen marcheert, met vlaggen waarop grote reclameslogans de koopjes aanprijzen. Dat is nog eens een identiteit: die van een gewillige consument! En op de werkvloer heeft die liberale extremist natuurlijk liever dat we ons werk gaan delen met de ingevoerde slaven van het neoliberalisme, “de immigranten”, dan dat we met een vlag gaan zwaaien waarop de slagzin “werk in eigen land en streek” staat.

Voor de marxisten is individuele vrijheid dan weer niet nodig. Zij zweren bij grote collectiviteiten. Liefst  van al zo onpersoonlijk mogelijk en kleurenblind. In plaats van een nationaal symbool en een volksidentiteit willen zij een non-identiteit voor de Vlaamse arbeider: luisterend naar grote broer, de alwetende voorhoede die zich volledig gratis inzet ter meerdere eer en glorie van de partijleiding. En die partijleiding kan natuurlijk niet bestaan uit arbeiders, dat spreekt. Dat voorrecht komt toe aan de zonen en dochters van de neoliberale burgerij die zich met dit doel voor ogen in het rood schilderen.

Beiden, marxisten en liberaaldemocraten, hebben dan ook een viscerale afkeer van de begrippen volk en volkssoevereiniteit. Het staat hun beider utopische wereldbeeld in de weg. En die utopieën hebben in het verleden miljoenen dodelijke slachtoffers gemaakt, zowel in de imperialistische oorlogen (die liberaal-kapitalistisch van aard zijn) als in de zogenaamde marxistische klassenstrijd (die als doel heeft een dictatuur te installeren).

De vraag die men zich bij dit alles natuurlijk moet stellen is de volgende: hoe kunnen partijen zoals de N-VA en het Vlaams Belang, die beide een neoliberaal programma hebben, zich dan opwerpen als authentieke nationale bevrijdingspartijen?

Voor de N-VA is het antwoord dat zij niet echt geïnteresseerd is in een Vlaamse staat met een echte Vlaamse identiteit. Zij wil wel economische hefbomen voor de Vlaamse economisch elite, maar dat is iets anders dan een Vlaamse sociale staat. De N-VA zweert bij een internationalistische identiteit die volgens haar best tot haar recht komt binnen een Europees staatsverband. De volkseigenheid bij de N-VA bestaat dan ook uit een gemengde culturele identiteit: iedereen die zich houdt aan de wetten van het neoliberale credo “werken, consumeren, inburgeren” is welkom. Eigenlijk dezelfde doelstellingen die de Open VLD’er De Clercq nastreeft, maar die laatste dan wel binnen een Belgische context.

De multiculturele samenstelling van de N-VA-mandaatdragers is een mooi voorbeeld van deze opstelling. En de meest fanatieke neoliberalen binnen die partij, die de Vlaamse arbeiders het recht op een rechtvaardig loon ontzeggen, zijn dan ook Nieuwe Vlamingen zoals Zuhal Demir (van Turks–Koerdische afkomst). Zij sprak vol haat in het parlement over de strijd die de Vlaamse arbeiders en gesalarieerden voeren tegen het IPA (Interprofessioneel Akkoord). Zo maken we mee dat een Vlaams-nationale partij een vreemdelinge gebruikt om de eigen werkende bevolking een dictaat van de Belgische regering op te laten opleggen. Kan het nog surrealistischer!?

Wat de standpunten van het Vlaams Belang inzake de utopie van het neoliberalisme aangaat, daar kun je maar naar raden. Feit is dat ze daar alle hersenspinsels die door Joodse filosofen en economen op de wereld  zijn losgelaten omarmen als waren het reddingsboeien gegooid naar een drenkeling. Zo spartelen alle neoliberalen in het troebele water, maar bij het VB is dat meer spartelen in de Dode Zee.

De echte bevrijding moet dan ook niet worden gezocht in welke vorm van neoliberaal of neomarxistisch belgicisme of confederalisme. De enige bevrijding van ons volk ligt in een nationaaldemocratisch solidarisme. En we hebben we daar geen buitenlandse ideologen voor nodig. In Vlaanderen bestaat al een lange traditie van een sociale en solidaire volksgemeenschap.

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter